Νερό και φωτιά

Στουπιά, βενζίνες, απανθρακωμένα πτώματα, ασύμμετρες απειλές. Χόρτασε το κεφάλι μου ουφολογίες και επικλήσεις. Στείλτε ένα καναντέρ εδώ, κάντε μια ρίψη εκεί, οργανώστε μια διάσωση πιο πέρα. Οι πολιτικές ευθύνες, οι εκλογές, η επόμενη μέρα, το οικοσύστημα… Άφησα τίποτα απ’ έξω?
Είμαι στην παραλία. Με βουλωμένα αφτιά και μπρούμυτα, επιπλέω σε μια παράξενη θάλασσα. Κάνω διακοπές. Το κύμα με τραμπαλίζει πέρα δώθε. Δεν υπάρχει ήλιος. Ένας μουντός δίσκος μόνο. Οι ήχοι έρχονται από μακριά. Εγώ έρχομαι από μακριά. Οι πύρινες λαίλαπες έρχονται από κει. Απλά επιπλέω. Όπως εσύ. Όπως όλοι μας. Μόνο που εγώ κυριολεκτώ.
Γυρίζω ανάσκελα και κάνω τον πεθαμένο. Μισοκλείνω τα βλέφαρα και βλέπω μέρη που πήγα πέρυσι και άφησα ένα κομμάτι του εαυτού μου εκεί, υποσχόμενη να γυρίσω και να το πάρω κάποια στιγμή. Τώρα καίγεται δίπλα από μια στάνη. Μια ομορφιά που πρόλαβα και είδα, ερωτεύτηκα, και δεν πρόλαβα να γυρίσω όπως το ‘χα φανταστεί, να ξανακοινωνίσω την γαλήνη της. Θλίψη απέραντη, φρενοκομείο απέραντο, εκεί που σ’ αγαπάω με πληγώνεις, και όσο με πληγώνεις τόσο λατρεύω την πληγή μου.
Άλλοι έχασαν περισσότερα το γνωρίζω. Εγώ έχασα ένα όνειρο. Μια βόλτα με το αυτοκίνητο στα φιδογυριστά δρομάκια. Απαίσια μουσική να παίζει στο ράδιο επίτηδες. Να γελάω που επιμένεις να την ακούσω. Να ξέρω ότι αυτές οι στιγμές δεν θα επαναληφθούν, αλλά να πετάω κομματάκια μου μπας και ποτέ βρω το δρόμο της επιστροφής. Τώρα κάηκαν. Κομματάκια, στιγμές, διαδρομές.
Επιπλέω. Σε μια υγρή αγκαλιά που με δροσίζει και μου ρουφάει τη θλίψη. Ετούτη εδώ η κατάσταση με επουλώνει. Σαν ηθελημένο κόμμα στο νοσοκομείο, μέχρι να περάσει ο πόνος του ασθενούς. Αντί για κρεβάτι ξαπλώνω στην επιφάνεια. Περιμένω. Περιμένω αυτόν που θα κολυμπήσει δίπλα μου και θα μου δείξει πως βγαίνουν απ το κόμμα.