Άντε γεια!

Ο αδερφός μου λέει να μην πετάω έτσι εύκολα τους ανθρώπους.

Στενοχωριέμαι.

Δεν τους πετάω.

 Έτσι νομίζω.

Κάνουν τον κύκλο τους. 

Τελειώνουν.

Αφού τελειώνουν... 

Πως να πω ψέματα!

Θα ήταν μεγαλύτερη υποκρισία να τους κρατήσω αφου δεν μπορούν...

Κούρσες και κουρσάρες

Κάποιοι άνθρωποι ζουν ζωούλες.

Κάποιοι άλλοι ζουν ζωάρες.

Δεν έχει να κάνει με το πορτοφόλι τους.

Έχει να κάνει με την οπτική τους.

Με την αυτοπεοιήθηση που έχουν τι αξίζουν τι όχι.

Όλα καλά και ωραία μέχρι εδώ.

Εκτός απο ένα.

Οι άνθρωποι που ζουν ζωούλες νοιώθουν μια ακατανόητη ανάγκη να διατυμπανίζουν την αξιέπαινη ηθική της δικής τους επιλογής.

 Κάτι που ειλικρινά δεν το κατάλαβα ποτέ....

Το μπλουζάκι σου.

Άαααντε και το  φόρεσες.

Το μαύρο σου T-shirt.

Παραδέξου το!

Α. Είσαι χοντρός.

Άκουσες την αρχιδιά οτι το μαύρο κόβει.

Β. Είσαι κομπλεξικός.

Πορεύεσαι με την άλλη αρχιδιά: αν  δεν είναι μαύρο ή σκούρο μπλε, δεν είναι αντρικό.

Γ. Ανήκεις σε μια ομάδα που δεν είχε έμπνευση στο styling και όχι μόνο.

Π.χ. Χρυσά βλαμμένα, αναρχιδικοί

Δ. Για θρησκευτικούς λόγους (Παπάς νεκροθαύτης υπηρέτης του εωσφόρου)

Άκουσες μια απο τις έταιρες αρχιδιές οτι το μαύρο προσθέτει κύρος.

Ε. Είσαι μπίχλας.

Έχεις να κάνεις μπάνιο απο τα πέρυσι και αυταπατάσαι οτι μισός τόνος Noxema και σκούρο ρούχο δεν καταλαβαίνει κανείς οτι ήρθες απο το νταμάρι.

Newsflash

Τραγελαφική η διαπίστωση. :

Εσύ και οι ομοίοι σου είσαστε ολόιδιοι με τους άλλους και τους ομοίους τους.

Και η βλακεία παραμένει ες αεί και ακαταπαύστως.

Κουράγιο

Ξυπνάω βαριά απ’ τα όνειρα.

Πάλι κάποιον έχανα στον ύπνο μου.

Φροϋδικοί φόβοι απωλείας.

Έχει μια υπέροχη μέρα έξω.

Μα είμαι πολύ σκοτεινή για να την απαντήσω.

Μουντζουρεύω τη μάσκαρα με δάκρυα.

Ούτε κι εγώ ξέρω γιατί.

Για ότι λείπει.

Και λείπουν λίγα. Ελάχιστα. Ένα δύο.

Λείπουν εσύ κι εσύ.

Εσύ που έφυγες, κι εσύ που δεν ήρθες.

Έχει λιακάδα έξω.

Παίρνω ανάσα.

Σήμερα θα δώσω μάχη ύπαρξης.

Μερικές φορές θέλει κουράγιο η μέρα.

Απορίες...

Πότε η αυταπάρνηση γίνεται ηλιθιότητα?

Θλίψη

Τι είναι αυτό σήμερα?

Τόση λύπη ξαφνικά με έπιασε απο τα μαλλιά και με σβουρίζει ολούθε.

Με τιμωρεί που ξεχνάω.

-        - Ξεχνάς?

Ουρλιάζει.

Τρέμω.

Δεν μπορώ να κρυφτώ.

Ξεχνάω.

Ευλογημένη λήθη.

Για λίγο.

... και μετά απορριματοφόρα του Δήμου αδειάζουν 

    τόνους θυμήσεων στην αυλή μου.

-         - Να η τιμωρία σου.

Μειδιώ με ευγνωμοσύνη.