Φεύγεις...

Αδιαφορώ

Μπορεί όλα γύρω σου να γκρεμίζονται,

Κι εσύ να τα κοιτάς με ένα ηλίθιο χαμόγελο…

Μπορεί έξω να μπουμπουνίζει και να ρίχνει καρέκλες,

Κι εσύ να φοράς τις μποτούλες σου ωραία ωραία

για μια πλατσουριστική βόλτα μέσα στη βροχή.

Μπορεί να είναι όλοι δυστυχισμένοι, να τσακώνονται,

η δουλειά να πηγαίνει κατά διαόλου,

αλλά εσύ να περνάς τις ομορφότερες στιγμές σου.

Μπορεί η κοινωνία να ναι χάλια, η οικονομία το ίδιο,

να υπάρχει αναβρασμός και ανησυχία,

Κι εσύ να πλέεις σε πελάγη γαλήνης κι ευτυχίας.

Μη μου το φθονείτε το χαμόγελο.

Μου λειψε τόσο…

-Μήπως να ξεχώριζες πια, την αλήθεια απο τη μούφα?

Ετσι, για την παράνοια…

Δεν είχα σκοπό, αλήθεια σας λέω, περνούσα απλά.
Δεν είχα, απλά έσκυψα όταν μου πέταξαν την πέτρα.
Συγνώμη, συγνώμη, θα την πληρώσω την τζαμαρία.
Συγνώμη, θα ζητήσω συγνώμη είμαι τεντι μπόι.
Κουρέψτε με. Χτυπήστε με. Δε θα ξανασκύψω.
Δε θα ξανασκύψω όταν με χτυπάνε.
Δεν θα ξανασκύψω όταν με σημαδεύουν.
Όταν σκύβεις προκαλείς.
Όταν σκύβεις το αξίζεις.
Χτυπήστε με το αξίζω. Το αξίζω.

Και δικαίωμα…..

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ "ΒΛΕΠΕΙΣ" Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ...

…Πιστεύω ότι έχουμε απεριόριστα δικαιώματα. Ή δεν έχουμε καθόλου.

Μου αρέσει περισσότερο το πρώτο.

Νοιώθω για παράδειγμα ότι έχω το δικαίωμα να κάνω ότι μου γουστάρει.

Αλλά, αν κάνω κάτι που δεν σου γουστάρει, έχεις το δικαίωμα να με σκοτώσεις.

Που θα βρεις πιο δίκαιη κατάσταση?

Την επόμενη φορά που ένας μαλάκας σου πει «έχω δικαίωμα της άποψης μου»

Πες του: «Ναι? Κι εγώ έχω δικαίωμα της άποψης μου και αυτή είναι ότι δεν έχεις κανένα δικαίωμα».
Βγάλε ένα όπλο πυροβόλα τον και σήκω φύγε…

Πολύ λυπάμαι που δεν είναι δικό μου. Είναι του George Carlin. – γαμώτο!

Κλαυσίγελος

Δάκρυα εσύ, γέλια εγώ,
Λες να μπορεί αυτή η σπασμένη ζυγαριά
να ισορροπήσει τη γαλήνη?

Θα έπρεπε τα πράγματα να ήταν ανάποδα.
Αλλά η ζωή δεν είναι ποτέ δίκαιη η πουτάνα

Εις μνήμην.

Τον πατέρα μου τον έλεγαν Νίκο.

Αυστηρό βλέμμα βαριά σκιά.

Σκόρπιες θύμισες να τον γιορτάσω σήμερα.

Ένα γκρι μάλλινο παλτό, πακέτα 22 στην τσέπη.

Μύριζε καπνό, και νοτισμένο μάλλινο.

Μοναχική φιγούρα.

Τον πατέρα μου τον έλεγαν Νίκο.

Είχε μεγάλα χέρια, τραχιές παλάμες.

Άνθρωπος παλιάς γενιάς, παλιό μυαλό.

Περηφάνια και αντριλίκι ράθυμο.

Γελούσε σπάνια, μα έλαμπαν τα μάτια του πολύ.

Τότε λίγο έλαμπε και ο κόσμος μου.

Μόνιμα κιτρινισμένος ο δείκτης και ο παράμεσος.

Τα δάχτυλα που κρατούσαν το τσιγάρο.

Κέρματα στις τσέπες να κουδουνίζουν.

Μεγάλο μέτωπο, σκαρπίνι παπούτσι.

Γκριζαρισμένοι κρόταφοι, πυκνά μαλλιά

Όμορφος άντρας. Πολύ.

Νόμιζε κι αυτός πως θα γινόταν άλλος.

Δεν κατάλαβε ποτέ του γιατί δεν έγινε.

Άδικος και δίκαιος. Με τον εαυτό του και τους άλλους.

Πόσο δίκιο είχε, χρόνια μετά, βλέπω πόσο δίκιο είχε

Πόση μεγάλη δυσκολία να το εκφράσει!

Τον πατέρα μου τον έλεγαν Νίκο.

Νόμιζα ότι ήξερε τα πάντα, - ας μίλαγε ελάχιστα.

Ήταν ράφτης και τα ρούχα του είχαν θαλασσί κιμωλία,

Αυτή που χρησιμοποιούσε για να σημαδεύει.

Κοιτούσε πάνω από τα γυαλιά με το χοντρό σκελετό.

Πήγαινα πίσω από την καρέκλα που καθόταν

Για να κάνω ακροβατικά.

Για να τον πλησιάσω είναι η αλήθεια.

Ήταν ένας μεγάλος και άγνωστος πλανήτης, άγριος και σκοτεινός.

Έπιανα τη μυρωδιά του και αναρωτιόμουν πως είναι να είσαι αυτός.

Με φώναζε να πάω στο περίπτερο να του αγοράσω Αυριανή.

Και μετά το Έθνος. Ακόμα το Έθνος αγοράζω.

Τον πατέρα μου τον έλεγαν Νίκο.

Του άρεσε το κρέας με πατάτες καπαμά.

Το έλεγε αρχίδια καπαμά.

Του άρεσε το κρασάκι και το έτσουζε μεσημέρι και βράδυ.

Έπαιζε γερή δηλωτή αλλά σιχαινόταν το τάβλι.

Έβριζε σαν μαουνιέρης όταν τσαντίζονταν. Τσαντιζόταν συχνά.

Με έλεγε «όμοφη». Και ήταν η πιο γλυκιά του κουβέντα.

Είχε αδυναμία στα αγόρια του.

Τα κορίτσια ήμασταν μπιμπελό.

Τον πατέρα μου τον έλεγαν Νίκο.

Όταν αρρώστησε,

Τον πατέρα μου τον έλεγαν Νίκο.

Με ρώταγε αν τον αγαπάω και φοβόμουν να απαντήσω.

Τώρα δε φοβάμαι πια.

Ερώτων συνέχεια...

The good news is that I want to be with you.
The bad is that I don’t know how I can be with you right now.
And that scares the shit out of me.
Because if I’m not with you,
I have this feeling we’ll get lost out there.

It’s a big fat world out there full of twists and turns
And people have a way of blinking and missing the moment
The moment that could have changed everything.

I don’t know what’s going on with us
And I can’t tell you why you should waste a leap of faith on the likes of me.

…but damn, you smell good, ...like home!

And you make an excellent coffee.
That’s got to count for something, …right?

Californication

Μπάλα

Ένα από τα πιο ερωτικά άρθρα που έχω διαβάσει ήταν στο προηγούμενο τεύχος των Εικόνων. Το θέμα δεν ήταν οι σχέσεις, ή ο έρωτας, ήταν απλά ο Μπάγιεβιτς. Ο Μπάγιεβιτς της ΑΕΚ όχι κανένας άλλος Μπάγιεβιτς. Το σαιξπηρικό -κατά τα λόγια του δημοσιογράφου πάντα, - πάθος του και το πηγαινέλα του Ντούσαν στην ομάδα. Λατρεία, πόνος, λύπη, θυμός, κακία, εξαπάτηση, πίκρα, προσμονή, όλα τα στοιχεία που συνθέτουν έναν δυνατό έρωτα.
Αξίζει το τελευταίο κομμάτι του άρθρου από τον Στέφανο Δάνδολο…

…«Είσαι υπέρ Ντούσκο? Μα εσύ τον έβριζες» να μου λένε οι φίλοι μου. Και εγώ να επισφραγίζω την κωλοτούμπα μου για χάρη ενός ανθρώπου που, παρά τη χλεύη και τις βρισιές, επιστρέφει εκεί όπου νομίζει ότι ανήκει, και για χάρη ενός εφτάχρονου αγοριού που το ‘χει ανάγκη να πιστέψει ότι δεν είναι τα πεντοχίλιαρα που ορίζουν τις ζωές μας, αλλά οι αληθινές αγάπες, εκείνες που στο τέλος απομένουν για να μας υπενθυμίζουν ότι ζούμε με τα λάθη μας, τις αδυναμίες μας και τους έρωτες που μας σημάδεψαν για πάντα….

Και εγώ η ανόητη ποτέ δε βρήκα ρομαντισμό στο ποδόσφαιρο…