Once upon a time

Μια φορά και έναν καιρό...

Δεν άντεχα. Αλήθεια σου λέω.

Ούτε κι εγώ μπορώ να το πιστέψω, αλλά αλήθεια είναι.

Δεν άντεχα.

Νόμζα πως μπορούσα. Άντεχα ως εκεί που νόμιζα. Αλλά η αλήθεια ήταν άλλη. Πολύ διαφορετική. Δεν έφταιγε κανείς. Εγώ. Με ακούς? Μόνο εγώ είμαι υπεύθυνη. Και δεν θα αφήσω ποτέ κανέναν να μου πάρει αυτή μου την ευθύνη.

Μη με κοιτάς περίεργα. Έχω κάτι πληγές, που μου ζητάνε να κλείσουν. Και δεν θα κλείσουν οι ρημάδες αν δεν τις αγκαλιάσω. Όλες δικές μου! ΌΛΕΣ!

Ανοίγω τα χέρια λοιπόν. Διάπλατα. Να χωρέσουν.

ΕΓΩ!  ΕΜΕΝΑ! ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ!

Απίστευτος ο κόσμος.... και ο χαρακτήρας μας...

Η συναυλία

Τελειώνει η συναυλία. Έπαιξες, χοροπήδηξες τραγούδησες μέχρι που έκλεισε η φωνή σου. Το μπλουζάκι μούσκεμα κι εσύ χαμογελάς ηλίθια. Έδωσες τον εαυτό σου και πήρες αντάλλαγμα στιγμές. Ωραία ήταν. Θα το ξανάκανες ευχαρίστως. Ήδη έφυγαν οι περισσότεροι και κλείνουν οι προβολείς. Μαζεύονται τα καλώδια. Ο υπεύθυνος σου κάνει σήμα οτι όλα πήγαν καλά.

Δε σε νοιάζει. Φτάνει που άδειασες. Αυτό αξίζει.

Τι κι αν χοροπήδηξαν 3, 13, 103 μαζί σου.....      

 Δε σε νοιάζει. Σε νοιάζει  αυτό που κυλάει στις φλέβες σου. Η αδρεναλίνη. Ότι έδωσες, το τίποτα που πήρες, πόσο πολύτιμο είναι αυτό το τίποτα...

...σκουπίζεις τον ιδρώτα απο τον σβέρκο σου και σκέφτεσαι...

Τελείωσε η συναυλία. Έπαιξα, χοροπήδηξα, τραγούδησα μέχρι που έκλεισε η φωνή μου. Τώρα είναι το τέλος? Μαζεύω το καλώδιο και πάω σπίτι μου? Κάτι εικόνες μου έμειναν, κορίτσια με σηκωμένα χέρια, χαμόγελα απο τη γωνία, δυο τρείς τυπάδες χοροπηδούσαν μαζί μου.... αυτό είναι? Αυτό ζητώ?

Κάπου εκει μέσα, υπήρχες εσύ. Πάντα θα υπάρχεις εσύ, γιατί για σένα παίζω....

Σήμερα,  χτες, και αύριο και πάντα. Θα σε περιμένω μέχρι που η πλατεία να γεμίσει. Όχι απο κόσμο...

... Απο τα μάτια σου!

Τι κι αν....

Τι κι αν απόψε έσπασα το χέρι μου...

Μεταξύ μέσου και παράμεσου. Η πρώτη φάλαγγα. Μας χτύπησε κόκκινο.

Αγάπη μου, εγώ.

..........................

Αγάπη μου εγώ, είμαι αυτό που νομίζω.

Μέχρι να έρθεις εσύ, να με κάνεις να σταματήσω να νομίζω.

Να σταματήσω επιτέλους να ζω στο μυαλό μου.

Να ζήσω τη ζωή.

Εσύ.

Κι εγώ, με όλα τα μη, τα πρέπει και τα δεν, να παραδώσω σώμα και ψυχή, στο πρώτο δευτερόλεπτο.

Και ότι νόμιζα «πρέπον», «σωστόν», και «λογικόν», να τρέξει γρήγορα.                                                                                Να περάσει απο τις φλέβες, τους νευρώνες, τα νύχια και τα  βλέφαρα.

Αφού το ξέρεις. Μην κρύβεσαι. Τίποτα δεν είναι έτσι όπως το έχεις χτίσει στο μυαλουδάκι σου. Όλα πόρνες σε γελάνε. Όλα όμως. Κι εσύ, ευτυχισμένος πελάτης, χυμένος στον κανεπέ, παίζεις το παιχνίδι της ψευδέσθησης. ΤΟΣΟ αλήθεια.....

Τόσο Μεγάλη αλήθεια....

Αγάπη μου εγώ, είμαι αυτό που νομίζω.

Μα γρήγορα γίνομαι αυτό που θες!

Και θα παραμείνω έτσι μέχρι να σπάσω τα μούτρα μου.

Κι αν όχι τα μούτρα μου, τουλάχιστον την πρώτη φάλαγγα του παράμεσου.

‘Αστα! Μη ρωτάς!

Εγώ αγαπούσα έτσι. Μη μου θυμώνεις που αγαπήθηκα αλλιώς.

Οι ευθύνες αφορούν έταιρες άλλες οντότητες που ουδεμία σχέση έχουν μαζί μας, και ουδεμίας σχέσης θα αποδεχτούμε ποτέ την  ύπαρξη.

Στο είπα?

Εγώ αγαπώ γαλήνια. Αν η αγάπη μόνο γαλήνια δεν είναι... τότε...