Τα απωθημένα

Τα απωθημένα συνδέονται άμεσα με μισοτελειωμένες υποθέσεις μας.

Όλα τα απωθημένα είναι ετεροχρονισμένες προσπάθειες να διορθώσουμε το πουλί όταν αυτό έχει πετάξει. ΄Αντε πιάστο!

Αντί να χαλάμε όλη αυτή τη φαιά ουσία και να γυρίζουμε στο παρελθόν για ότι θα έπρεπε να είχαμε κάνει και δεν το κάναμε, καλύτερα είναι να χρησιμοποιήσουμε τη μισή δύναμη που χρειάζεται μια τέτοια ψυχοφθόρα κατάσταση, και να κλείσουμε την πόρτα. Ερμητικά και για πάντα.

Θα ήταν πιο τίμιο, πριν τελειώσει μια κατάσταση, να βάλεις τον εγωισμό σου στην άκρη και να κάνεις μια ειλικρινή προσπάθεια όχι να σώσεις, αλλά να προάγεις σε άλλη σφαίρα την τωρινή σου κατάσταση. Αν πετύχει θα είσαι ευτυχισμένος γιατί πέτυχε και περήφανος γιατί υπερέβης εαυτόν. Αν αποτύχει θα είσαι ευτυχισμένος γιατί τα έδωσες όλα ειλικρινά και περήφανος γιατί ολοκληρώθηκες. Θα έχεις κλείσει την πόρτα. Θα έχεις ελευθερωθεί, θα έχεις κάνει μισό βήμα για την επόμενη καινούρια αρχή.

Stop Looping

Σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα...

Δεν είναι αλήθεια ότι η ζωή δε χαμογελάει.
Το πώς, είναι το θέμα.
Περιπαικτικά?
Ειρωνικά?
Γλυκά?
Ψεύτικα?
Ειλικρινά?
Επώδυνα?
Υστερόβουλα?
Σαδιστικά?
Ηλίθια?

Ο Βισνού να σε φυλάει από τα καπρίτσια της.

Οι ήχοι της νύχτας…

Τέτοιες ώρες που οι άλλοι κοιμούνται, αξίζει να αφουγκράζεσαι.
Αραχτή στην αιώρα παρακολουθώ τους ήχους των ανθρώπων να αραιώνουν και σβήνουν.
Τραβάω το σκοινάκι και πιάνω το γδάρσιμο του πάνω στον κορμό.
Τις φτέρες που τρίβονται στο καραβόπανο.
Ένα μηχανάκι κάπου μακριά, αγκομαχάει σε μια ανηφόρα.
Οι γρύλοι συνοδεύουν κάθε άλλο ήχο.
Αν συγκεντρωθώ θα ακούσω το φύλλο που πέφτει.
Ένα λεμόνι που θα αφήσει το δέντρο και θα ταράξει την ησυχία με ένα απότομο γδούπο.
Ο Γκιώνης. Όλη νύχτα ο Γκιώνης.
Αλαφροπατήματα στον τοίχο από τα μολυντήρια.
Έχω αφήσει ανοιχτό το ράδιο, μα δε με φτάνει η μουσική.
Κάτι σκόρπιες νότες που δεν γίνονται συνείδηση.
Ανατριχιάζω. Αυτή η δροσιά μετά από μια ημέρα ζέστης με ανανεώνει.
Αδειάζω το μυαλό μου από τις σκέψεις. Συγκεντρώνομαι στους ήχους.
Ένα μακρινό τρίξιμο των τροχών πάνω στο χαλίκι.
Πιάνω την ανάσα του σκύλου που κοιμάται.
Ένας υπόκωφος βήχας
Η νύχτα δεν έχει φεγγάρι.
Με φτάνει το αδύναμο φώς από τη λάμπα του δρόμου ανάμεσα στα φυλλώματα και ένα κερί που σβήνει.
Νοιώθω ένα κομμάτι μου να ξυπνάει όταν οι υπόλοιποι κοιμούνται, ενσυνείδητα αλλά απόκοσμα.
Τραβάω κι άλλο το σκοινάκι της αιώρας. Ζαλίζομαι ευχάριστα.
Μεγαλώνουν οι ώρες και παγώνουν τα μπράτσα μου.
Μυρμηγκιάζει το στήθος.
Τέτοιες νύχτες χαίρομαι την αϋπνία μου.
Σε εγρήγορση δαγκώνω κομμάτια της και καλοδέχομαι ότι έχει να μου προσφέρει.
Καλοδέχομαι κι άλλες μυρωδιές. Κάτι σαν καρπούζι άγουρο πλανάται στον αέρα.
Το αντηλιακό μου που κρατάει από το μπάνιο, κάτι σαν ξερά φύλλα σε νοτισμένο έδαφος.
Όλες οι μυρωδιές, ανάκατες, άπιαστες. Έχω ανατριχιάσει ολόκληρη.
Κάπου υπάρχει μια κουβέρτα.
Αναρωτιέμαι αν θα τη βρω εύκολα.
Απόψε θα τραμπαλίζομαι μέχρι το ξημέρωμα…

Το μήλο

Κάθομαι σε ένα τραπέζι απέναντι σου.

(Εξ ορισμού το απέναντι σημαίνει αντίπαλος όσο κι αν δε μ’ αρέσει ο συγκεκριμένος ορισμός).

Ένα μήλο στη μέση του τραπεζιού.

Μια λευκή κόλα σε μένα και μια σε σένα.

Χρώματα.

Μας λέει η ζωή. «Φτιάξε το μήλο που βλέπεις».

Ζωγραφίζω λοιπόν το μήλο.

Έχει ένα χτύπημα στη πάνω αριστερή μεριά.

Έχει ένα σκουλήκι στο κέντρο.

Μαύρο και κίτρινο γύρω γύρω.

Αναπαριστώ αυτό που βλέπουν τα μάτια μου, αυτό που καταλαβαίνει η αντίληψή μου.

΄Ωρα μετά αφήνουμε τα χρώματα κάτω και συγκρίνουμε τις ζωγραφιές μας.

Το δικό σου το χαρτί δείχνει ένα λαχταριστό κόκκινο μήλο…..

Κοιτάζω άφωνη.

Αναρωτιέμαι αν αλλάζαμε θέσεις τι θα ζωγραφίζαμε….

Οι στιγμές που τρελαίνομαι.

Είναι οι στιγμές που κάνω αυτό που δε θέλω.
Που λέω αυτό που δεν πιστεύω.
Που χαμογελάω όταν δεν το νοιώθω.
Που αδιαφορώ όταν καίγομαι.
Που δείχνω ενδιαφέρον όταν αδιαφορώ.
Αυτές οι στιγμές είναι το Βατερλό μου.

Πάλι θα έχω πονοκέφαλο.

Detached

Τυφλή.
Ποια είναι η θέση μου στο χώρο?
Ελαφροπατώ προσπαθώντας να μην ενοχλήσω.
Πάλι ξένοι μου φαίνονται όλοι.
Αποσυνδεμένη.
Για μια ακόμα φορά τους κοιτάζω.
Τα σημεία αναφοράς μου.
Τα μάτια τους.
Τυφλοί κι αυτοί. Δε με βλέπουν. Μόνο με κοιτούν.
Αυτό είναι το σπίτι μου.
Η καρέκλα που κάθομαι. Οι υποχρεώσεις μου.
Μόνο ένα λείπει. Εγώ.
Που δε βρήκα ακόμα τη θέση μου.
Που ίσως να μην υπάρχει.
Θέλω να μην ενοχλώ.
Κάτι τέτοιες στιγμές θέλω να μην υπάρχω.
Ίσως γιατί με ενοχλούν τόσο πολύ….
Ξέρω ποιοι είναι όλοι τους.
Εμένα ψάχνω.