Απόψε μεγάλωσα απότομα. Όχι γιατί το ημερολόγιο έδειξε τη γενέθλια ημερομηνία μου. Ποτέ μου δε συμβάδισα με ζήλο στο γεγονός. Είναι που σίγησε για πάντα η φωνή που έβρισκε το κορίτσι μέσα μου.
Όταν οι άλλες μουσικές με κουράζουν και τίποτα δε μ ευχαριστεί, αρκεί να βάλω το songs from last century και από τις πρώτες νότες στο πιάνο επανέρχεται κάτι στη θέση του. Εγώ, στην εργοστασιακή ρύθμιση.
Μεγάλωσα, τραγούδησα με τη βούρτσα μάλλιών, αντέγραψα κινήσεις, κρέμασα αφίσες, έφτιαξα λευκώματα, τσίριξα χόρεψα μα προπαντώς άκουσα. Ήταν σαν να βουτάω τα αυτιά μου στον Ιορδάνη ποταμό. Βάπτισμα. Να κλείνω τα μάτια και να μη με νοιάζει αν με βλέπουν και τι σκέφτονται. Να ακούω αυτή την υπέροχη φωνή και να γεμίζει η χροιά του την ψυχή μου με ουράνια τόξα. Κοριτσίστικες κουβέντες ε; Αλήθεια είναι.
Υπάρχουν κάποιες απώλειες που αψηφούν γνωριμίες και σύνορα. Τα είδωλα που σε μεγάλωσαν, ο χρόνος που πέρασες μαζί τους, το μουσικό χαλί που συνόδεψε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου, κι όλες οι αναμνήσεις που έχεις συνδέσει με αυτά είναι κομμάτι από σένα. Όταν παύουν, νιώθεις σαν να χάνεις κάποιον πολύ κοντινό σου, σαν να έτρεξες να πεις ένα μυστικό, και αυτός που ήθελες να εμπιστευτείς έφυγε και δεν θα γυρίσει πια. Είναι η δική σου, η προσωπική σου απώλεια.
Ερωτευμένη έφηβη, / ώριμη γυναίκα,
έχουν γίνει ένα μαλλιοκούβαρο και σιγοτραγουδάνε
John and Elvis are dead
