Η αναμονή.

Η αναμονή βασανίζει σε λευκές αίθουσες.

Συνθλίβει στον μύλο την υπομονή σου.

Ξεκλειδώνει κουτάκια με φόβους που είχες ξεχάσει.

Δένει ένα λάσο στον λάρυγγα και το τραβάει σαδιστικά να κλείσει.

-         -  Η αναμονή αποβλακώνει.

Παγώνει το αίμα και τις αντιδράσεις.

Λειώνει τα ρολόγια όπως ο Νταλί στους πίνακες του.

-         -  Η αναμονή σκοτώνει.

-         Το θήραμα τον θηρευτή, τα όνειρα, τις προθέσεις.

Κάποτε - κάποτε και την ίδια την αναμονή.

Ούτε η ίδια δεν αντέχει.

Γίνεται αυτόματα και τυχαία.

Όταν έχουν ειπωθεί προ πολλού όλα τα «δεν αντέχω πια».

Τότε η αναμονή παύει.

Με μια μικρή και ασήμαντη τελεία.

Με μια ανάσα.

Είναι η στιγμή που παύει και η σκέψη.

Αρχίζει η πράξη.

Άσκεφτη.

Αυτόματη.

Λυτρωτική.

Keep calm kai ase mas kouklitsa mou!!!

Όταν  ο άλλος σε παίρνει για μαλάκα,

Καλό είναι να του διευκολύνεις το όνειρο.

Για ανθρωπιστικούς και εκπαιδευτικούς λόγους κυρίως.

Αυτός νομίζει οτι είναι έξυπνος,

Κι εσύ ουσιαστικά δε χάνεις τίποτα περισσότερο

απο την εμπιστοσύνη σου εκεί που δεν άξιζε.

Όλοι κερδισμένοι.

Ζεν!

Namaste motherfucker

Λάθος παραμύθι

Μια φορά και έναν καιρό,

Ήταν ένα λάθος παραμύθι.

Ευτυχώς δεν είχε πρίγκιππες και βασιλοπούλες.

Ούτε γουρουνάκια και νάνους.

Κανένας δεν φορούσε κόκκινη σκούφια ούτε γοβάκια.

Είχε ειπωθεί κάποτε απο κάποιον που είχε πει και το εξής.

«Ποτέ δε θα σε πληγώσω»

... χμ...

΄Ωπα ώπα ώπα.

Απο την αρχή.

Μια φορά και έναν καιρό

Ήταν δύο λάθος παραμύθια...

Η Κλαπαρχιδιά

Σε γενικές γραμμές είμαι καλό ζωάκι.

Αγαπάω τις γριούλες, και τις περνάω απέναντι.

Περιμένω στη σειρά μου, και τη δίνω όταν ο κυριούλης κοντεύει να πάθει εγκεφαλικό.

Βοηθάω το Φίλο χωρίς δεύτερη σκέψη.

Προσέχω να μη σου πατήσω τον κάλο, γιατί επιθυμώ το ίδιο και δι υμάς.

Ένα πραγματάκι ζητάω η άμοιρη. Ένα, και άκακο.

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ!!!

Γαμώτο!

Πόσο δύσκολο είναι πια?

Για μια κλαπαρχιδιά, που έπεται  να γίνει...