Η αυταπάτη

Η: -Και την ελπίδα? Με τι θα την ντύσουμε?

O: -Με σιδερένια φτερά, να μην σπάνε, και αλυσίδες να την κρατάνε αιχμάλωτή μας.

H: -Μα έτσι,δε θα πετάξει ποτέ πάνω απ τα κεφάλια μας. Ζυγίζουν πολύ τα σίδερα.

O: -Δε χρειάζεται να πετάξει. Θα έχει τα φτερά απλωμένα. Σαν να είναι έτοιμη να πετάξει..

H: -Και δε θα πετάξει ποτέ?

O: -Ποτέ. Αλλά μη το λες δυνατά. Θα το ξέρουμε μόνο εσύ κι εγώ.

...

Των εχθρών τα φουσά δεν περάσαν...

Σήμερον τη 25ην Μαρτίου , απηλαύσαμεν τινά και δια της ακόλουθης σειράς.
α) να παρελαύνουν τα ελληνικά στρατά, οι μαθήτριες με μίνι και αυξήθηκε το πατριωτικόν μας φρόνημα.
β) εύγευστον βακαλάον σκορδαλέα μετά παγωμένου ζύθου και αυξήθηκε το σωματικόν μας εκτόπισμα
γ) και ώραν 16ην μεσημεριανήν εσείσθην η περιοχήν Πατρών και περιχόρων εκ της εκπομπής της συναυλίας των MUSE στη διαπασών δια την καλή λήψη σήματος σε κάτι φαντομ που είχαν ξεμείνει απο την παρέλαση, και εδιέσχιζον τον Αχαϊκόν Ουρανόν.

Μαρτυρίες οτι ενοχλήθησον συμπαθείς αλλοδαπές μειονότητες καταγράφονται ως ψευδείς.
Ούτως ή αλλέως δεν ημπορούσαμεν να ηκούσομεν καμία διαμαρτυρία.

Η επόμενη γωνία...

Να βγάλεις τα σώψυχα δεν γίνεται όταν είσαι μπερδεμένος. Σου λένε είναι τόσο απλό! Αν ήταν απλό, οι πρώτες προτάσεις που σχηματίζονται στο μυαλό και επιπλέουν στη συνείδηση θα έβρισκαν το δρόμο για το στόμα. «Μη φεύγεις»! θα έλεγε η φωνή σου. «Έλα μαζί μου». Θα τολμούσε να επιμείνει. Θα έπιανες το χέρι και θα πορευόσουν. Στην άγρια θάλασσα θα είχες παρέα. Μα δεν είναι απλό. Φοβάσαι. Όχι εσένα, εσύ ξέρεις που μπορείς να φτάσεις. Φοβάσαι εσένα για τον άλλο. Να μην βαρύνεις τη χαρά με αυτά που κουβαλάς πιο μέσα. Στο πίσω δωμάτιο. Στον τρόμο.

Εκεί αράχνες γιγάντιες και σκοτεινιές παίζουν αδερφωμένες. Εκεί που δε θέλει να πατήσει η συνείδηση. Αφροπετάγονται στα όνειρά σου. Τα κάνουν εφιάλτες. Με κομμένη ανάσα τα σπρώχνεις πάλι, στο πίσω δωμάτιο. Στον τρόμο.

Κι όσο ο τρόμος σε κρατάει από το χέρι, κανένα χέρι δεν μπορείς άλλο να κρατήσεις. Και η ζωή που διψάς, περιμένει στη γωνία. Μα είναι πάντα η επόμενη γωνία. Η επόμενη γωνία. Η επόμενη γωνία...

Η γλάστρα που πέφτει......

Όταν ήμουν πιτσιρίκα τρελαινόμουν να βλέπω κινούμενα σχέδια στην ασπρόμαυρη τότε τηλεόραση. Μια από τις πρώτες εικόνες που μου έχουν μείνει ήταν όταν το κογιότ προσπαθώντας να πιάσει το Μπιπ Μπιπ του πετάει μια γλάστρα στο κεφάλι. Πιτσιρίκι ακόμα, θυμάμαι να με έχει ταράξει αυτή η σκηνή. Όλο αγωνία περίμενα να δω τι θα γίνει. Μια γλάστρα να πέφτει από ψηλά στο κεφάλι του Μπιπ Μπιπ. Χαραγμένη εικόνα στο μυαλό μου. Την κουβάλησα στα χρόνια της εφηβείας μου, και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που έκανα έρωτα στα δεκαπέντε μισό, για να μη χάσω τίποτα απ ότι μπορούσα να έχω, και αυτός ήταν ένας λόγος που έφυγα μακριά από το σπίτι μου, αλλά και που γύρισα... Η γλάστρα που έπεφτε ήταν ο λόγος που βούταγα με το κεφάλι και ποτέ με τα πόδια, που γευόμουν ότι έκαιγε και ποτέ δεν περίμενα να παγώσει, ο λόγος που ερωτεύτηκα και μετά έγινα χαλάκι να με πατήσουν. Μια γλάστρα που έπεφτε, και που πάντα είχα την αίσθηση ότι έγραφε το όνομά μου.

Τα πιο τρελά και τα πιο όμορφα τα έχω κάνει εξαιτίας της. Αυτά που ακόμα και τώρα με κάνουν να κοκκινίζω, αυτά που μου γέμισαν τη μνήμη με στιγμές υπέροχες over the edge, μοναδικές, με ταξίδια, με πρωινά χωρίς ύπνο, με υγρά φιλιά κάτω από τη μαρκίζα. Μια γλάστρα που κάποτε ξεκίνησε να πέφτει και από τότε από στιγμή σε στιγμή την περιμένω όλο περιέργεια. Γιατί η αλήθεια είναι πως ξεχνιέμαι μερικές φορές και σκέφτομαι... τα έκανα όλα όσα ήθελα να κάνω? Μετάνιωσα για κάτι? Θα άλλαζα κάτι? Και πάντα υπάρχει ένα μικρό κενό, γιατί πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω που θέλω να κάνω, ένας έρωτας που θέλω να ζήσω, ένα δειλινό που θέλω να περάσουμε αγκαλιά, ένα τραγούδι που θέλω να ακούσω στη διαπασών.

Και είναι και αυτά τα ερωτήματα: ΄Εχω φλερτάρει όσο μου αντιστοιχούσε? ΄Εχω περάσει γριούλες απέναντι? Έχω χορέψει μέχρι το χάραμα? Έχω αφήσει πίσω μου κάποιους να με αγαπάνε? ΄Εχω μαζέψει κοχύλια και βότσαλα? ‘Έχω μοιράσει γλυκά χαμόγελα? Έχω κρατήσει μια μικρή γωνίτσα στην καρδιά σου?

Κοιμάμαι το βράδυ. Δεν ανησυχώ πια. Γιατί ακόμα και αν κάποια από τα ερωτήματά μου δεν είναι ναι, δεν υπάρχει το παραμικρό που δεν θα ξανάκανα. Με τον ίδιο ενθουσιασμό. Με την ίδια άσκεφτη χαρά. Γιατί αυτά με έφεραν ως εδώ, μια ανάσα πριν απ τη γλάστρα μου, γιατί αυτά είναι εγώ, είμαι εγώ, και τίποτε άλλο.

Θα γένη τσι κακομύρας... στου λέου γο ι Ζήκους!!!

Φαινόταν απο χτες. Είχαν γεμίσει οι δρόμοι. Ένα θολό ποτάμι. Συνήθως μου αρέσουν τα ποτάμια. Αλλά αυτό κατέβαζε λάσπη. Είχαν γεμίσει οι δρόμοι παντός είδους σκουπίδια. Περίεργες φάτσες. Οι έξω απο δω. Τους ξεχωρίζεις. Ξαφνικά τα πεζοδρόμια γέμισαν μπουλούκια. Και οι γωνίες ορίζονταν ως επικράτεια ανάπηρων ζητιάνων. Που βρέθηκαν τόσοι ανάπηροι? Κάναμε εισαγωγή απο κανένα ευαγές ίδρυμα?. Με ενοχλεί, μου χαλάει την αισθητική αυτό το φθηνό νταβαντούρι. Η αρπακολιαστή. Το ντε και σώνει διασκεδάζω.Αλλά πάλι, μπορείς να με πεις και παράξενη.
Πέμπτη πρωί πήγαινα στη δουλειά και άκουγα τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό να ανακοινώνει οτι οι υπάλληλοι για την καθαριότητα έχουν πανελλαδική απεργία. Αυτολεξεί: «O δήμος Πατρέων παρακαλεί επιχειρήσεις και νοικοκυριά να μην βγάλουν σκουπίδια στους δρόμους. Ας μην κρύψουμε τη γιορτή των χιλιάδων επισκεπτών». Να πάει να γαμηθεί ο κύριος Φούρας, μαζί με τους χιλιάδες επισκέπτες του. Να τους πάρει στην κουζίνα του, να κάνουν ατσαλιά εκεί.Αυτές ήταν οι πρώτες αυθόρμητες και ευγενικές μου σκέψεις. Μετά, και λογοκρίνοντας τις λιγότερο ευγενικές σκέψεις, σιγουρεύτηκα οτι θα φύγω. Να κάνω χώρο για τους χιλιάδες επισκέπτες μας.
Σήμερα, κουτρουβαλώντας να προλάβω το λεωφορείο που θα με έβγαζε απο αυτό το φρενοκομείο, έπεφτα πάνω σε αγέλες. Όλοι έψαχναν κάτι. Περιπλανιόντουσαν ψάχνοντας τί είναι αυτό που ψάχνουν.Σε λίγες ώρες σκεφτόμουν, θα αποτελώ μέλος μιας αντίστοιχης αγέλης σε μια αντίστοιχα καρναβαλλλίζουσα πόλη. Κάποιοι νωρίτερα, θα με έχουν στείλει στο διάολο νοερά, χωρίς να με ξέρουν προσωπικά, και εκεί θα επαναλάβω τον βρόγχο. Αυτή η σκέψη όμως, να ενοχλήσω εγώ αντί να με ενοχλήσουν, δε με χάλασε καθόλου την εγωίστρια.
Τουλάχιστον, σκέφτηκα το υπερ μου. Μιλάω άπταιστα ελληνικά. Κάτι που δεν θα έλεγα για τους χιλιάδες επισκέπτες μας. Αυτοί είναι Ζουλού. Ή ομιλούν τη μαυροδαφνίζουσα. Either way, no way. Στο λεωφορείο μακάριζα την τύχη μου. Ένα μακρύ ποτάμι αλλαλάζοντες προβολείς στο αντίθετο ρεύμα έφταναν σε πραγματικές συνθήκες σύγκρουσης. Ανισόρροποι οδηγοί δοκίμαζαν τα όρια του παράλογου προσπεράσματος. Πες μου πόσο μακρυά μπορείς να πας σε μια σχεδόν στατική ουρά χιλιομέτρων? Μερικοί πήγαν πραγματικά πολύ μακρυά... ή τους έστειλαν άλλοι... Στον αγύριστο!
Στα όπλα στα όπλα! Μου ερχόταν να φωνάξω. Να προειδοποιείσω φίλους και συγγενείς να κρυφτούν στα καταφύγια. Ξέρω, εδώ θα με πεις υπερβολική. Το παραδέχομαι, υπάρχει κάποια μακρυνή συγγένεια με αρχαίους έλληνες τραγικούς βλέπεις. Αλλά δε μπορούσε να ξεκολλίσει το μυαλό μου. Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός? Και να μπορούσα να τους ρωτήσω, δε νομίζω οτι θα έπαιρνα απάντηση. Η τελευταία κίνηση πριν κλείσω τον ταξιδιωτικό μου σάκο ήταν να βγάλω τη μάσκα που είχα πετάξει άτσαλα μέσα. Την έβαλα άσκεφτα. Την έβγαλα με περίσκεψη. Νομίζω οτι θα κάνω ένα καρναβαλλλλικό ταιμ άουτ για τα προσεχή χρόνια η Πατρινννιά. Όταν και άμα μου περάσει η άρνηση, θα γράψω την ωδή σε ένα χαμένο καρναβάλι. Εκείνο που με πλήγωσε.

Ότι πιούμε ότι φάμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας!

Στις 12:20 μπήκες στο νοσοκομείο γιατί σου είχε πρηστεί το πόδι.

Στις 14:00 σου είπαν για εγχείρηση γιατί είχες πρόβλημα στο νεφρό

Στις 15:00 σου έκοψαν το ένα αρχίδι επειδή βρήκαν όγκους.

Στις 20:30 έχεις 5 χρόνια ζωής και καρκίνο στη κοιλιά και στους λεμφαδένες.

Είσαι 32 χρονών και το καλοκαίρι παντρευόσουν...

Αχυράνθρωποι

Άχρωμοι, άοσμοι, αδιάφοροι, τους καταλαβαίνεις μόνο από το χώρο που πιάνουν στην καρέκλα δίπλα σου. Άβουλοι. Ετερόφωτοι. Όταν φεύγουν οι άλλοι από το δωμάτιο, σβήνει και το φως μέσα τους. Νεκροί που κακώς πληροφορημένοι εξακολουθούν την ύπαρξη. Βρίθει ο τόπος γύρω μας αδιάφορες υπάρξεις. Αναρωτιέμαι! Πως μπορούν? Είναι τα γνωστά μας θύματα. Όταν είναι να συμβεί κάτι, θα συμβεί σε αυτούς. Δεν αποφασίζουν για τίποτα και απαιτούν τον κόσμο από σένα. Ανικανοποίητοι, και μη ικανοποιήσιμοι. Φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια κάτω από τις σκιές μεγάλων δέντρων μετά από μια νύχτα με πάχνη και υγρασία. Γι αυτό και είναι θολά πλάσματα. Κανείς δε θυμάται το όνομά τους, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, το άρωμά τους. Υπάρχουν για να γεμίζουν το χώρο. Είναι σαν άδειες βαλίτσες που τις κουβαλάς από ταξίδι σε ταξίδι από συνήθεια, ή γιατί έτσι σου έμαθαν πως πρέπει να ταξιδεύεις. Περιττότητες.

Υπάρχουν από χόμπι κάποιων άλλων. Σύνηθες επάγγελμα, είναι κλακαδόροι. Αρνιά για σφαγή. Αιώνιες ταλαιπωρίες. Συνεχόμενα ατυχήματα. Άδεια πουκάμισα. Μεγάλο τους ατού η γλυκερότητά τους. Συγκαταβατικοί και ναιδιστές. Γνωρίζουν όλη την γκάμα των ενθαρρυντικών λαρυγγισμών και τη χρησιμοποιούν με μαεστρία. Ακούν χωρίς να ακούν, απλά για να έχουν λόγο ύπαρξης στη ζωή σου. Εκείνη την ώρα σκέφτονται αν έκλεισαν το θερμοσίφωνο. Αθώα μαξιλαράκια για να ακουμπάς. Μετά σε πνίγουν.