Πάμε, πάμε, πάμε!
Με πιάνω απ το χέρι.
Γαμώ το προβληματικό υπαρξιακό μου,
Να την προλάβω θέλω, να τηνε πιάσω τη ζωή...
Να την αρπάξω απ το μαλλί....
Να τη γυρίσω δυο σβούρες,
Να ζαλιστεί, να πέσει στα γόνατα,
Να με κοιτάξει με μάτια - πιατάκια του καφέ,
Να μου πει: «Είμαι δικιά σου, κάνε με ότι θες»...
Πσσστ! Ωπα, ώπα, άραξε.
Το τέλος της ασπρόμαυρης τηλεόρασης και
το βρέχει φωτιά στη στράτα μου με τον Κούρκουλο
καιρό πια
απόθαναν.
Η ζωή ισορροπεί ιντερνετικώς
σε κάτι κοινωνικά δίκτυα γεμάτα
φωτογραφίες,
κρύα αστεία και σήμερα ο Τάδε νοιώθει sad :-(
με πολλά Likes να έπονται της δήλωσης....
Δεν καταλαβαίνω. Δεν είμαι φτιαγμένη γι αυτό τον κόσμο.
Ούτε τον ασπρόμαυρο ζειμπέκικο του Κούρκουλου.
(Αν κι αυτός ανταποκρίνεται περισσότερο στις θεματικές μου
αρχές,
ως πιο μπρουτάλ και
ευχάριστα νέτος).
Κοπανάω το κεφάλι σε ολόκληρη την παλάμη,
Όπως το τηλεκοντρόλ όταν δεν πιάνει τα κανάλια.
Μπας και επανέλθει τίποτα στις εργοστασιακές ρυθμίσεις,
Και επιτέλους δουλέψει.
...καταλήγω να έχω πονοκέφαλο.
Δεν μου κάνει αυτός ο κόσμος.
Ή δεν κάνω εγώ στα μέτρα του.
Μακρύ το μανίκι και στραβό το πατζάκι.
Μια σκολίωση που έχω παιδιόθεν με επανεφευρίσκει.
Όμως, ό,τι αγάπησα, ακόμα το αγαπάω.
Ακόμα και ως έκθεμα, σκονισμένο, πεταμένο σε μια γωνιά.
Πιστή σε ότι έδωσα το αίμα της καρδιάς μου,
Σε ότι κόκκινο έβαψα, ακόμα κι αν μου μαύρισε στο τέλος.
Αγάπησα τα λάθη μου για να τα συγχωρέσω
Και τώρα απο αγάπη δεν θέλω να τ’ αφήσω ...
