136 Γλάστρες.

Βασιλικοί Ιβίσκοι και τριανταφυλλιές.

Απο τις πιο παλιές παιδικές μου αναμνήσεις,

Η μάνα μου με το λάστιχο να ποτίζει,

η μάνα μου με το σκαλιστήρι,

Η μάνα μου να τσακώνεται με τα σαλιγκάρια.

Κάθε αλλαγή εποχής, κηπουρός εκείνη και διατεταγμένη βοηθός εγώ,

ημίτρελες με γαλότσες και φύλλα στα μαλλιά,

κλαδεύουμε και αλλάζουμε θέση στις γλάστες.

Τενεκέδες κασπώ ζαρτινιέρες πήλινα γλαστράκια στριφογυρίζουν στον αέρα.

Χώμα κάτω απο τα νύχια, έντονος πόνος στη μέση,τσακωθήκαμε,

γιατί δεν πέταξε εκείνη την απαίσια μισοσπασμενη γλάστρα με την 

ακαθόριστη πρασινάδα που ποτέ δεν θα αποκαλυφθεί όσο κι αν περιμένουμε

Περνάνε τα χρόνια, και ξεπατικώνω τα χούγια της, 

μιλάω κρυφά στα τριαντάφυλλα και όταν κάποιος εμφανίζεται ξαφνικά,χαμογελώ ηλιθίως αμήχανα...

Δε με νοιάζουν τα φυτά, αλλά προχτές ανακάλυψα οτι ο κατακίτρινος ιβίσκος μας τώρα βγαίνει πορτοκαλής και κάθισα να τον ψυχαναλίσω μπας και μου αποκαλυφθεί κανένα βαθύ ρατσιστικό παιδικό  του τραύμα...  Ούτε αυτός ξεπορτοκάλιασε, ούτε εγώ κατάλαβα πως πέρασα τόση ώρα ψιθυρίζοντας στον ιβίσκο.

Ίδια η μάνα μου γίνομαι, και ότι μ ενοχλούσε μαιμουδίζω με ακρίβια.

Κοιτώ τον άνθρωπο που αγαπώ να τσακώνομαι, να επιτίθεται με διεστραμμένη ευχαρίστηση στο χώμα της λεμονιάς με ένα φτιάρι. Κουνάω το κεφάλι μου. Χτες είχα επιτεθεί εγώ στην άμοιρη λεμονιά με το κλαδευτήρι. Θα επαναστατήσει το δεντράκι σκέφτομαι. Θα αρχίσει να βγάζει πορτοκαλί λεμόνια...

136 γλάστρες σήμερα. Αύριο μια λιγότερη. Θα την πετάξω τη ρημάδα με την πρασινάδα, που θα μου πάει... θα την κατεβάσω αργά τη νύχτα στον κάδο, και ούτε που θα καταλάβει οτι λείπει η αρχικηπουρός....

Θα την κάνω την μπαγαποντιά μου, στα χνάρια της βαδίζω, με την ίδια ξεροκεφαλιά, τα ίδια φύλλα στα μαλλιά το ίδιο χώμα κάτω απο τα νύχια...