Χωρίς χνάρι

Ζω επιδερμικά.

Ίσα που αγγίζω την επιφάνεια με το δάχτυλο.

Να μην κάνει ομόκεντρους κύκλους.

Δεν θέλω χνάρια.

Ούτε ήχο, ούτε πάτημα, ούτε στίχο, ούτε σκέψη.

Έχουν πει τόσα πολλά.

Περιττό βάρος είναι τα περισσότερα.

Πατάω και προσέχω να μην τρίξουν τα χαλίκια.

Ποιός τ’ ακούει τώρα κι αυτά...

Ζουν ζωές γύρω. 

Κοιτάω, βλέπω και αναρωτιέμαι.

Ζουν ζωές?

Δικές τους ζωές?

Καλύτερα χωρίς χνάρι παρά ζωή με το στανιό.

Με το ρολόι, με το δράμι, με τη μεζούρα.

Καλύτερα χωρίς μεγάλα λόγια, μεγάλα στόματα, μεγάλες ιδέες.

Αυτή η ησυχία, -  του μυαλού η ησυχία,

μετέωρη με κάνει και αδυνατώ.

Αδυνατώ να γυρίσω πίσω.

Αλλά πάλι, ποτέ δε μου άρεσε να γυρίζω πίσω.

Με ρωτάς γιατί δεν γράφω...

Με ρωτάς γιατί δεν γράφω...

Τάσε, δε γράφω, γιατί δε μου καίγεται καρφί για τίποτα.

Όταν  η χαρά είναι απτή και περισσεύει,

Φίλε Τάσε, δεν γράφεις.

Βουτάς, κολυμπάς, παραγγέλνεις άλλο ένα,

Κλείνεις τα μάτια και θυμάσαι.

Θυμάσαι πως είναι να θυμάσαι?

Κυρίως, ό.τι δεν θα ξαναδείς, ...ό.τι δεν θα σε ξαναπονέσει...

(Νομίζεις).

Ανασαίνεις.

Εγώ, τι να σου πω... γιατί δεν γράφω? ...

Δεν πονάει ρε Τάσε πια.

Δεν πονάει, και ντρέπομαι.

Δεν πονάει τόοοοοοσο πολύ.

Τόσο απάνθρωπα πολύ.

Βρήκα ένα μικρό παράθυρο, που μπορώ να στέκομαι στο φως,

Και να μη με τρελαίνει.

Μπορώ να στέκομαι έτσι, χωρίς σκοπό,

χωρίς σώμα, χωρίς να νοιάζομαι.

Να βλέπω το μεγάλο πλάνο, όχι το μικρό,

αυτό που έβαλε πλώρη να με ρημάξει,

Το άλλο.

Αυτό που με έμαθε να υπάρχω.

Σαν σύννεφο, σαν κύμα.

Δεν είμαι περισσότερο απο αυτά.

Είμαι εδώ, είμαι αναίσθητη, υπάρχω, και δεν σκέφτομαι.

Μερικές φορές, η ζωή, συνεχίζει.

Εκεί που δεν την περιμένεις.

Through cracks, through walls and pavements