Θυμάμαι...

Σήμερα θυμάμαι.

Στιγμές από το ξεχασμένο παρελθόν.

Ταξίδια. Μοναξιές.

Τρελά χοροπηδητά σε άδειες πίστες.

Σήμερα θυμάμαι.

Βουτιές χωρίς ανάσα.

Κλεμμένα βλέμματα.

Θυμάμαι ιδρώτα και μυρωδιές.

Σαν να τελειώνει η ζωή μου βλέπω την ανασκόπηση.

(Κι άλλο. Απ αυτό το ανεύθυνο. Μπορώ)?

Θυμάμαι ένα δωμάτιο με ένα ραδιοφωνάκι.

Μικρό κι αυτό κι εγώ.

Μεγάλο ταξίδι. Ακόμα να τελειώσει.

Θυμάμαι ραγισματιές και τριξίματα.

Τη δύναμη μιας δαγκωματιάς.

Θυμάμαι ένα χέρι να μου πιάνει τη μέση.

Πόσο έντονη ανάμνηση μπορεί να είναι ένα χέρι που σου πιάνει τη μέση!

Θυμάμαι αγαπημένα χαμόγελα.

(Μόνο χαμόγελα θέλω να θυμάμαι).

Σήμερα θυμάμαι μια καφετέρια στη Θεσσαλονίκη.

Δέκα λεπτά κουβέντας που κράτησε δυο χρόνια.

Μια βόλτα να προπορεύομαι.

Και όλοι οι δρόμοι να γίνονται μεγαλύτεροι.

Νόμιζα ότι ποτέ δε θα σταματήσω.

Σταμάτησα.

Πλέον, δεν φτιάχνω τίποτα να θυμάμαι.

Casida del Llanto

He cerrado mi balcón
porque no quiero oír el llanto
pero por detrás de los grises muros
no se oye otra cosa que el llanto.

Hay muy pocos ángeles que canten,
hay muy pocos perros que ladren,
mil violines caben en la palma de mi mano.
Pero el llanto es un perro inmenso,
el llanto es un ángel inmenso,
el llanto es un violín inmenso,
las lágrimas amordazan al viento
y no se oye otra cosa que el llanto.

Federico Garcia Lorca

Πέρασε ένας χρόνος...

Εφιάλτης

Γράφω μια λέξη και αφήνω κενό.
Όλες όσες την συνοδεύουν χάνονται στην λήθη.
Καμία δε στέκεται κοντά της να εξηγήσει την προέλευση.
Κενό.
Λήθη.
Εφιάλτης.
Καμία δε στέκεται δίπλα της.

Στερούμαι εξηγήσεων.

Ξύπνησα απο έναν εφιάλτη

go away

Είναι όλοι πολύ μακρυά...
...αλλά οχι αρκετά.