Προτιμήσεις.

Δεν είσαι ξεχωριστός. Ούτε και πολύ νορμάλ.

Πως θα μπορούσες άλλωστε ανάμεσα σε τόσους διαφορετικούς!

Μα να, προτιμάς να είσαι μόνος σου,

και οι αποστάσεις σου κάνουν καλό

και τα πολλά χέρια σε κατσιάζουν

και τα πολλά λόγια είναι μόνο αυτό. Πολλά λόγια.

Εσύ θέλεις χώρο, και απόσταση και ήλιο και αέρα.

Αν κάποιο χέρι πλησιάσει θα είναι,

για να διώξει την αλογόμυγα που αποφάσισε να σου κατσικωθεί.

Πολύτιμο χέρι.

Μετά θα επιστρέψει στη θέση του.

Έτσι την ξέρω εγώ την αγάπη.

Λίγο απούσα, πολύ διακριτική,

καθόλου ομιλούσα, σχεδόν μουγκή.

Δεν είσαι ξεχωριστός. Ούτε και πολύ νορμάλ.

Πως θα μπορούσες άλλωστε ανάμεσα σε τόσους διαφορετικούς!

Μα να, προτιμάς να τα ξέρεις όλα αυτά.

No Trespassing

Ήταν μια μικρή διάρρηξη.

Απο αυτές που μου αρέσει να κάνω.

Καβάλησα συρματοπλέγματα και φράχτες.

Περπάτησα ναρκοπέδια με άγρια μάτια.

Βγήκα απο θαλάμους αερίων.

Σταμάτησα να  νοιώθω, για να σταματήσω να φοβάμαι...

Πήγα εκεί που με οδήγησε το ένστικτο.

Στη μανταλωμένη πόρτα.

Στην πινακίδα «NO TRESPASSING».

Πήγα εκεί που δεν έπρεπε.

Στα τελευταία μέτρα, τ΄ορκίζομαι, άκουσα την καρδιά σου!

Χτυπούσε δυνατή, σαν τύμπανο.

Έτοιμη να πεταχτεί απ το στήθος σου.

λίγο πριν τυλίξω τα χέρια μου γύρω σου...

...μη φοβάσαι.

...δεν πονάει.

... Ψέματα!

Μιά φορά κι έναν καιρό...

Θα μας πω ένα παραμύθι.

Μια φορά κι έναν καιρό, ...ήταν ο άνθρωπος.

Αυτός ο γνωστός. Ο μέσα μας.

Έκανε τη δουλίτσα του και δεν ενοχλούσε.

Υπήρχε κλεισμένος στο σαρκίο των πρέπει.

Εμείς απ έξω περιφρουρούσαμε τα χαρακώματα.

Δεν είναι να αφήνεις πρωτόλειους στρατιώτες στη σφαγή…

Κρυφός αλλά πάντα παρών όμως, έκανε ζημιά εκ των έσω.

Τη ζημιά που κάνουν όλοι οι κρυφοί εαυτοί

που δεν συμμορφώνονται με αυτό που δείχνουμε.

Ροκάνιζε τα θεμέλια. Τα σαθρά.

Και μια νύχτα με φεγγάρι, 

παρ΄ τον πύργο απο τραπουλόχαρτα κάτω.

Ήταν και ρομαντικά όταν κατέκατσε η σκόνη...

Σαν ασπρόμαυρη φωτογραφία με κόκκινο απο αίμα στις άκρες της.

Έπεσε ο εαυτός που έκανε την περιφρούρηση.

Ούτε που κατάλαβε απο  που του ήρθε!