Ξεντύθηκα τον εαυτό μου.
Τον δίπλωσα τακτικά στις γωνίες.
Τον έβαλα σε ένα κουτί ΝΟΥΝΟΥ
Η αποθήκη που έκλεισα πίσω του, έτριξε
ενοχλημένη.
Δε μ’ ένοιαζε.
Τί ανακούφιση!
Τόσο βάρος...
Τόσο βάρος να λείπει, μόνο καλό μπορεί να είναι.
Νομίζω πως θα χάσω και το κλειδί.
Αυτόν τον εαυτό δεν θα τον ξαναβρώ.
Κι ας είναι καθαρός και τακτικά διπλωμένος.
Κι ας είναι αυτός που ξέρουν όλοι.
Θα το χάσω το κλειδί, και Κανένας θα γυρνώ.
Εγώ, ο Κανένας, που κανένας δεν θα ξέρει.
Εγώ, ο Κανένας, πουθενά δεν θ’ απαντώ.
