Αν αυτό που λένε είναι αλήθεια, αν όλοι είμαστε ένα,
τότε υπάρχεις μέσα σε αυτό το βλέμμα που με κοιτάζει θλιμμένα?
Κι ότι υπάρχει, κι ότι υπήρξε, είναι αυτό που θα υπάρξει στο μέλλον?
Αν τίποτα δεν χάνεται κι αν όλα εδώ γυρνούν
Νομίζω πως ντρέπομαι που δεν μπόρεσα περισσότερα.
Που αρνούμαι να μπορώ άλλα.
Η πίστη με ελευθέρωσε, μα με άφησε κενή.
Καμία παρηγοριά. Καμία κόλαση. Απόλυτο τίποτα.
Από τότε που άδειασε αυτό το σαρκίο, άδειασαν όλα από νόημα.
Η αγάπη υπάρχει σαν ορισμός.
Δε νοιώθω τη γλύκα της. Μόνο όταν πονάει.
Το άγριο ζώο μέσα μου γιγαντώνει.
Δεν είναι κανείς να με μερώσει η αγάπη του.
Κι αυτές που έχω όλο πονάνε, με πονάνε, πονάνε
Και δεν έχω κουράγιο πια να τις κάνω να χαμογελάσουν.
Τις μισώ που με κρατάνε.
Από τότε που έφυγε η πίστη μου
Να φύγω θέλω.
Μα όλο εδώ βρίσκομαι.
Κι όλο ζηλεύω αυτούς που φεύγουν.
Τα πουλιά, τα αδέρφια, τα καράβια, τον καπνό.
Τίποτα δε βρίσκεται να γλυκάνει το πικρό. Όλο πικρά έρχονται.
Έχω ανάγκη, μια γωνίτσα, μέσα μου να βρεθεί.
Μια τόση δα γωνίτσα, ανεπηρέαστη και αδαή.
Σαν πέντε χρονών παιδί, αγνή.
Να τη βάλω θεμέλιο και να ξαναχτίσω επάνω.
Τώρα που έφυγε το φώς, τόσα σκοτάδια…
