Να μοιράζεσαι.
Να δίνεις από το ένα, το μισό, να φτιάχνεις από το κανένα.
Να δίνεις.
Ότι έχεις, όσο το χεις, κι αν δεν το χεις να ψάχνεις να το βρεις για να το δώσεις.
Να αγγίζεις.
Την ανάγκη του άλλου να την βαλσαμώνεις.
Χωρίς να σου ζητηθεί, χωρίς να ακούς ευχαριστώ.
Ένα χαμόγελο είναι μεγάλη ανταμοιβή.
Να μαλακώνεις το καρδιοχτύπι.
Όπου και όσο μπορείς.
Να δίνεις την αγκαλιά και το χάδι σου.
Αυτά είναι η πιο ακριβή περιουσία σου
Και είναι η μοναδική που μεγαλώνει όσο τη μοιράζεσαι.
Πριν κάμποσο καιρό ήμουν σε ένα φίλο.
Μου έδειχνε φωτογραφίες από ένα ταξίδι του.
Περιγράφοντας μου τις εμπειρίες του, αυτό που μου έμεινε ήταν μια φράση όταν τον ρώτησα τι του άρεσε. «έβλεπα ουρανό» μου απάντησε. Τα κτήρια ήταν χαμηλά, και τίποτε δεν του έκοβε τη θέα. Πράγματι, οι φωτογραφίες που έφερε πίσω ήταν γεμάτες ουρανό που σου έκοβε την ανάσα. Χάζευα πανέμορφα κομμάτια γαλάζιου και σκεφτόμουν πόσο μου έχει λείψει μια ανάγκη που δεν ήξερα ότι είχα. «Να βλέπω ουρανό».
Αυτή η φράση μου κόλλησε όλο αυτό το διάστημα. Ήθελα να γράψω κάτι, μόνο και μόνο για να ξεκολλήσει από το κεφάλι μου.
Προχθές βράδυ χαζολογώντας στον υπολογιστή βρήκα ένα μπλογκ που έχει αντιγράψει ακριβώς τις αναρτήσεις μου. Είδα τις σκέψεις μου οικειοποιημένες, μπλεγμένες με σκέψεις άλλου μπλογκερ, ή ολόκληρα ποστ μόνα τους – αυτούσια. Ήταν τόσο περίεργο, ήταν σαν να είχε πάρει κάποιος χωρίς να ρωτήσει το χέρι μου, για να πιεί τον καφέ του. Κοίταγα κομμάτια μου, κομμάτια του εαυτού μου να μην είναι πια εγώ. Άβολη αίσθηση. Από την άλλη σκεφτόμουν πως κάποιος νοιώθει ότι νοιώθω, και εκφράζεται μέσα από μένα. Ακόμα πιο περίεργη αίσθηση. Δεν ήξερα αν έπρεπε να τσαντιστώ ή να κολακευτώ.
Αυτή η φάση μου κόλλησε από προχθές. Ήθελα να του/της γράψω κάτι, να αντιδράσω, μόνο και μόνο για να ξεκολλήσει από το κεφάλι μου.
Και χτες, χαζεύοντας κι άλλο στα μπλογκς βρήκα κάτι που μου άρεσε και που αν δεν κάνω λάθος το είχα διαβάσει παλιότερα σε ένα από τα βιβλία του Μαρτσέλο Ντ Όρτα αλλά μπορεί και να κάνω και λάθος…Ρώτησαν ένα εξάχρονο τι πάει να πει αγάπη και αυτό απάντησε: "Αγάπη είναι η γιαγιά μου που έχει αρθριτικά στα πόδια και δε μπορεί να βάψει τα νύχια της και της τα βάφει ο παππούς μου, που έχει και αυτός αρθριτικά, στα χέρια."
Αυτή η απάντηση μου κόλλησε. Ήθελα κι εγώ να το αντιγράψω, μόνο και μόνο για να ξεκολλήσει από το κεφάλι μου.
Σήμερα ήρθε μια θεία σπίτι μετά από καιρό, και όπως κουβεντιάζαμε, ένοιωσα έντονα τη ματαιότητα της εικόνας που έχουμε για τους ανθρώπους γύρω μας και πόσο εύκολα μπορεί να είναι λανθασμένη. Ευτυχισμένες οικογένειες βγαλμένες θαρρείς από διαφήμιση να κανιβαλίζουν πίσω από την βιτρίνα, πίσω από τα προσχήματα, να πληγώνουν να πληγώνονται, και να θάβουν τα πάντα πίσω από το χαμόγελο Colgate.
Αυτή η αίσθηση μου κόλλησε από την ώρα που έφυγε η θεία. Ήθελα να γράψω κάτι, να αντιδράσω, μόνο και μόνο για να ξορκίσω τις ψεύτικες εικόνες από το κεφάλι μου.
Τελικά πάντα ξαναγυρίζουμε στην αρχή σκέφτομαι.
Και αυτό είναι που θα γράψω για το τέλος.
Τίποτα δεν πολυέχει σημασία.
Πραγματική σημασία εννοώ.
Μόνο να βλέπεις ουρανό.
Όσο πιο πολύ ουρανό γίνεται.
Κι αν κάποτε τον καλύπτουν με ψηλά κτήρια
και κακόγουστες διαφημιστικές πινακίδες,
αν τον θαμπώνουν πίσω από λάθος προτεραιότητες,
εσύ να τα γκρεμίζεις όλα αυτά που αποσπούν την προσοχή.
Να ψάχνεις πάντοτε ένα καθαρό κομμάτι του και «να βλέπεις ουρανό».
Χάρισε μου μια πυξίδα.
Να βρω που επιτέλους ορίζομαι να πάω.
Δώσε μου την κορφή ενός βουνού να κατοικίσω.
Να μη σταματά το μάτι, και η ανάσα.
Και όλα ελεύθερα να ρέουν.
Οι άνεμοι, οι θύελλες, οι φοβέρες.
Χάρισε μου ένα αστέρι.
Άσε τους χάρτες δεν θέλω πια οδηγίες.
Ένα σημείο αναφοράς.
Ένα φάρο που λάμπει.
Κι ας μην τα φτάσω ποτέ.
Φτάνει να ξέρω ότι υπάρχει.
