Νύχτες που λείπεις...

Υπάρχουν και αυτές οι νύχτες...

Αποχαιρετισμός

Όταν πεθαίνει κάποιος που σε ήξερε από τότε που γεννήθηκες. Που σε έβλεπε να μεγαλώνεις παίζοντας με τα παιδιά του. Που χάρηκε με τη χαρά σου και στεναχωρήθηκε με τη λύπη σου. Που όταν έλειπες σου έστελνε χαιρετίσματα, και όταν γυρνούσες σε καλωσόριζε χαμογελώντας. 

Ακόμα και αν είσαι πενήντα χρονών μαλάκας... Αυτός ο άνθρωπος, πάντα σε θεωρούσε παιδί.  Είσαι το παιδί που μεγάλωσε με τα παιδιά του, και στο μυαλό του πάντα ήσουνα "παιδί".

 Όταν παθαίνει ένας τέτοιος άνθρωπος λοιπόν, δεν χάνεις μόνο ένα αγαπημένο σου πρόσωπο. Χάνεις λίγη από την παιδικότητα σου. Τώρα είσαι εσύ ο μεγάλος, και χαζεύεις τα παιδιά των φίλων σου. Σιγά σιγά κλείνει ο μεγάλος κύκλος που μεγάλωσες.

Όταν φεύγει ένας τέτοιος άνθρωπος...

... Μένεις λιγότερος.

Τα κύματα

 

Το πρώτο κύμα έρχεται απότομα. 

Το υποτιμάς καθώς το βλέπεις.

Χαμογελάς, τσιρίζεις, και τίποτα δε σε προετοιμάζει για την ανατροπή που θα φας.

Στιγμές αργότερα, ανεβαίνεις στην επιφάνεια ξαφνιασμένη,

μόνο και μόνο για να σε τουμπάρει το επόμενο.

Ξεροβήχεις και τσούζουν τα μάτια σου,

ίσα που προλαβαίνεις να κρατήσεις την ανάσα σου στο τρίτο και δυνατότερο.

Τρως άμμο, πίνεις νερό και κάτι άγριο μέσα σου ξυπνάει.

Φιλενάδα, της λες...

''Εσύ είσαι απέραντη, αλλά εγώ θα νικήσω''....

Και με άγνοια κινδύνου βουτάς με το κεφάλι ίσα στην καρδιά του επόμενου.

Σου αντιστέκεται, πεισμώνεις, δοκιμάζεις γωνίες, καίνε τα μέλη σου, 

τρέμουν τα μπράτσα από την προσπάθεια,

αλλά σιγά σιγά μαθαίνεις τα βήματα αυτού του παράξενου χορού.

Μετράς τις ανάσες, αφήνεσαι όταν πρέπει, παλεύεις όταν χρειάζεται και ξαφνικά... ξεχνάς.

Δεν επιβιώνεις των κυμάτων, τα κάνεις φίλους σου.

Μοιράζεσαι ένα αρχαίο μυστικό, έναν ψίθυρο, μια κατεργαριά...

...και σε λίγο βρίσκεσαι στον αέρα, στον αφρό, 

ίσα το σώμα σου να εφάπτεται με τις σταγόνες,

με όλη τη φόρα και την άνωση που έχεις κερδίσει

για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που μοιάζεις να πετάς...

Τί υπέροχη αίσθηση!!!

Προσγειώνεσαι πάντα.

Αλλά τι υπέροχη αίσθηση....

Είναι η θάλασσα?

Είναι η ζωή?

Δεν ξέρω...

Υπαρξιακά...

Εγώ είμαι ένα κοχύλι. Φυσική μου θέση η ακρογιαλιά. Το κύμα φίλος, και το αλάτι κουβέρτα. Παίζω με τα ψαράκια. Αν με βάλεις στο ράφι σου να σου θυμίζω τις διακοπές του 18, θα θαμπώσω.

 Εγώ είμαι ένας βασιλικός. Μεγαλωμένος κάτω από τον πλάτανο στην πεζούλα της εκκλησίας. Μοσχοβολάω και δυναμώνω στο φως και τον αέρα. Αν με βάλεις στο μπαλκόνι σου να σου θυμίζω τις διακοπές στο χωριό, θα μαραθώ.

Εγώ είμαι ένα ασπρισμένο ξύλο που ξεβράσε η θάλασσα. Έχω μαγκώσει πάνω στο βράχο με κάτι δίχτυα. Αν με βάλεις στη αποθήκη για μελλοντικές κατασκευές θα σαπίσω.
Άσε με εδώ.

Σου αρέσω, αλλά δεν κάνω για το καράβι σου.

...

 

Ρε 'συ Ντάνα...

 ...τον βλέπεις?

Φίλια πυρά.

Δέχομαι φίλια πυρά.
Περιγελούν τις διαβόητες άμυνες μου.
Διαβρώνουν εκ των έσω.
Αυτοί που πας να προφυλάξεις,
αυτοί σε πουλάνε κομμάτι κομμάτι.
Σε ξέρουν καλά.
Τους έχεις δώσει το κλειδί απο την Κερκόπορτα.
Αφήνουν έναν έναν τους εχθρούς να εισχωρήσουν.
Σαν σε αρένα που πέφτουν στοιχήματα.
Σε παρακολουθούν τζογάροντας πόσο θα αντέξεις.
Θα κερδίσουν,  - χάνοντας.

Εσύ παλεύεις με τους έξω ανεμόμυλους, με τους έσω προδότες, τέλος, με τον εαυτό σου.

Δέχομαι φίλια πυρά.
                              
 Και επειδή είναι φίλια....
                                          ..... τα δέχομαι.

Ανησυχίες νυχτιάτικα.

 

Τί είναι σημαντικό?

Κοιτάω απέναντι, κοιτάω απ έξω, παρατηρώ, ακούω γνώμες.

Ξέρω τι εννοούν οι άλλοι. Το πετσί μου ξέρει.

Το σημαντικό τους, το σημαντικό μου.

Δυο σημεία στην ευθεία που δεν θα συναντηθούν ποτέ.

Τί αξίζει πέρα απο οποιοδήποτε νόμισμα?

Μια στιγμή? Μια χούφτα στιγμές η ζωή.

Τόσο διάβασμα, τόσο ψάξιμο, τόσοι άνθρωποι να κατσιάζουν...

Μερικές φορές νοιώθω σαν να έχω βάλει το σεσουάρ,

το μπλέντερ, τον ανεμιστήρα, το κλιματιστικό, τον υπολογιστή, 

όλα να βουίζουν άσκοπα γύρω μου, κι εγώ στη μέση,

βυθισμένη στη δική μου λίμνη σιωπής.

Βλέπω που ανοιγοκλείνουν το στόμα,

διακρίνω ακόμα και λέξεις χωρίς νόημα όμως.

Χαμογελάω ευγενικά. Μμμμμμμ... Ναι ναι'

Κουνάω το κεφάλι. Φυσικά, συμφωνώ...

Πότε θα σταματήσω να αιωρούμαι 

και θα πατήσω τα πόδια μου στη γη?

Παίρνω μια ανάσα.

Τελευταία είναι το μόνο που κάνω σωστά.

Παίρνω ανάσες.

Εκεί που όλος ο κόσμος γεμίζει θολούρα,

Ξεφυσάω να φύγει το σύννεφο.

Ξέρεις κάτι? Λέω γεμάτη αυτοπεποίθηση...

Δεν έχω ιδέα τι μου γίνεται.

Και αυτό που βλέπεις είναι αλήθεια.

Το σταθερό μου βλέμμα.

Το σίγουρο περπάτημα μου.

Η καθησυχαστική μου στάση.

Αλήθεια είναι. Για σένα.

Μόνο που μέσα μου,

Υπάρχει ένα παιδί που ρωτάει συνεχώς.

Αμφισβητεί, γκρινιάζει, φοβάται.

Του αφήνω χώρο, το αφήνω να τρέξει, να χαλάσει τον κόσμο.

Μετά το διπλώνω στα δυο, στα τέσσερα,

μέχρι που να γίνει ένα τόσο δα κομματάκι

και να κρυφτεί στο μανίκι μου.

Δε θα το αφήσω να με ορίσει.

Μα είναι εκεί και το ξέρω.

Μαζί με το σταθερό μου βλέμμα,

και το σίγουρο περπάτημα μου.

...

Ίσως γι αυτό να μην πειράζει τελικά.

Γιατί ξέρω. Και επιλέγω να μην πειράζει.