Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009

Γκαπ!

Μπήκαν τα πράγματα στη θέση τους.

Έσπασαν οι παραμορφωτικοί φακοί.

Αποδόθηκαν οι ευθύνες

Το σφυρί χτύπησε στην έδρα.

Βγήκε η απόφαση.


Ανάσα ανακούφισης.

Βάζω σε ένα ταγάρι τις ευθύνες μου.

Και σφυρίζω φεύγοντας προς το ηλιοβασίλεμα


….είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόι…

Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2009

Η προοπτική



Υπάρχει ένα δέντρο στο πανεπιστήμιο
Τώρα το χειμώνα μοιάζει με μάγισσα.
Χέρια και μαλλιά βγαίνουν απ το κεφάλι της.

Φωτίζεται από έναν προβολέα.

Μια μέρα θα το γεμίσω κρυσταλλάκια.
Μικρά κομματάκια καθρέφτη.
Μόλις πέσει η νύχτα,
Θα κάτσω να απολαύσω το έργο μου.
Η μάγισσα θα χορεύει, τα κρύσταλλα θα ψιθυρίζουν λάμποντας,
θα μισοκλείνω τα μάτια.
Θα ξαπλώσω στο έδαφος, θα περιμένω να με κάνει κολοκύθα.
Άδειο κέλυφος.
Άψυχο κουφάρι.

Ωραία προοπτική!

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009

Τα τυπικά

Έλα να πούμε τα τυπικά.

Τι κάνεις καλά?

Πού πήγες? Πως πέρασες? Τι έφαγες?

Ναι, ο καιρός είναι κρύος…

Καλά εσύ? Καλά κι εγώ!

Έλα να πούμε κι άλλα.

Η δουλειά? Η οικογένεια?

Ναι ναι τρομερή κίνηση σήμερα.

Κουρασμένος? Κοιμήσου!

Έλα να πούμε τα αδιάφορα,

Τα γεμάτα δήθεν μ’ ενδιαφέρον.

Να πούμε τα τυπικά, γιατί τα ουσιαστικά τα θάψαμε.

Καιρό πριν σε μυστική τοποθεσία,

Που κανένας πια δε θυμάται.

Έλα να πούμε ότι λέμε με τον μπακάλη τον περιπτερά το γείτονα…

Να πούμε λέξεις που γεμίζουν το νεκρό χρόνο ευγενικά και ανώδυνα.

Λέξεις υποκρισίες που βολεύουν.

Καλά εσύ? Καλά κι εγώ!


Μόνο μαγνητοφώνησέ τες.

Κουράστηκα πια να παπαγαλίζω!

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2009

Άνθρωποι και ποντίκια... (Oh captain my captain)

Από ένα καράβι που βουλιάζει…


Πρώτα πηδάνε στη θάλασσα τα ποντίκια.

Δεν έχουν κανένα συναισθηματικό δεσμό με το μέρος που τα έθρεψε.

Μόνο το ένστικτο της επιβίωσης τα οδηγεί.

Μετά πέφτουν στη θάλασσα οι άνθρωποι.

Όταν εξαντλήσουν κάθε ελπίδα διάσωσης, πηδάνε στ’ αγριεμένα κύματα,

Παίρνοντας μαζί τους και την ελπίδα ότι κάποιος θα έρθει να τους σώσει.

Τελευταίος μένει ο καπετάνιος.

Ακόμα και όταν εξαντληθεί κάθε ελπίδα,

Υπάρχει κάτι άλλο που τον δένει με το καράβι του, και δεν τελειώνει ποτέ.

Το καθήκον.

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009

Ορισμοί

Αυτή η ζωή, δεν είναι ζωή.

Eίναι προθάλαμος γι αυτούς που έρχονται και αυτούς που φεύγουν.

Αυτή η ζωή είναι ένα παρατραβηγμένο πορτοκαλί.

Ένα πάγωμα του χρόνου από την πραγματική ζωή.


Αυτός ο θάνατος δεν είναι θάνατος.

Είναι ένα κρυφοκοίταγμα πίσω από την κουρτίνα που σε γεμίζει τρόμο.

Μια παρατεταμένη φρίκη.

Mια διεστραμμένη φάρσα που κάποιος χωρίς χιούμορ σου κάνει ξανά και ξανά.

Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009

Προσαρμογές...



Έβαλα κάτω την τετράγωνη λογική μου με το στρογγυλό της περιεχόμενο και απαίτησα συμφιλίωση.

-«Που θα μου πας, θα σε τετραγωνίσω». Είπε η λογική αποφασισμένη.

Και το περιεχόμενο σήκωσε τους ώμους αδιάφορο: «Ρόδα είναι και γυρίζει»…


Δεν είναι κακό πράγμα οι αυταπάτες...

...Αρκεί να ξέρεις πως αυταπατάσαι...

Μεγάλα λόγια Part βου




Σ' ανέβασα σε ένα θρόνο και εσύ κουτρουβαλιάστηκες.

Φταίς?
Όχι.
Φταίω…

Είναι σκληρό να σε ξυπνάνε απότομα. (Απ’ όλες τις πάντες)


…και στο ‘χα πει.

Έλα μαζί μου αφού ήθελες ν ανέβεις.
Σε τούτη την απόκοσμη κορφή.
Μονάχα μη θελήσεις να κατέβεις
Δεν είναι πουθενά μια επιστροφή.

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2009

Μικρές αλήθειες



Η αλήθεια είναι οτι συνήθως δεν σε προδίδει ο άλλος.
Σε προδίδουν οι προσδοκίες σου.
Αρα δεν έχεις δικαίωμα να θυμώνεις.
Ούτε να πονάς.

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2009

Αγαμήσου (ευχή)


Κάτι μεγάλα λόγια που ειπώθηκαν… αυτό παρέμειναν. Μεγάλα λόγια.

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009

Μερικές φορές...



Μερικές φορές πιάνεις ένα γαμόκλαδο και το λυγίζεις.
Σχεδόν όλες τις φορές σπάει.
Υπάρχουν και μερικές φορές που γίνεται θρίψαλα.