Μπήκαν τα πράγματα στη θέση τους.
Έσπασαν οι παραμορφωτικοί φακοί.
Αποδόθηκαν οι ευθύνες
Το σφυρί χτύπησε στην έδρα.
Βγήκε η απόφαση.
Ανάσα ανακούφισης.
Βάζω σε ένα ταγάρι τις ευθύνες μου.
Και σφυρίζω φεύγοντας προς το ηλιοβασίλεμα
….είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόι…
Από ένα καράβι που βουλιάζει…
Πρώτα πηδάνε στη θάλασσα τα ποντίκια.
Δεν έχουν κανένα συναισθηματικό δεσμό με το μέρος που τα έθρεψε.
Μόνο το ένστικτο της επιβίωσης τα οδηγεί.
Μετά πέφτουν στη θάλασσα οι άνθρωποι.
Όταν εξαντλήσουν κάθε ελπίδα διάσωσης, πηδάνε στ’ αγριεμένα κύματα,
Παίρνοντας μαζί τους και την ελπίδα ότι κάποιος θα έρθει να τους σώσει.
Τελευταίος μένει ο καπετάνιος.
Ακόμα και όταν εξαντληθεί κάθε ελπίδα,
Υπάρχει κάτι άλλο που τον δένει με το καράβι του, και δεν τελειώνει ποτέ.
Το καθήκον.
Αυτή η ζωή, δεν είναι ζωή.
Eίναι προθάλαμος γι αυτούς που έρχονται και αυτούς που φεύγουν.
Αυτή η ζωή είναι ένα παρατραβηγμένο πορτοκαλί.
Ένα πάγωμα του χρόνου από την πραγματική ζωή.
Αυτός ο θάνατος δεν είναι θάνατος.
Είναι ένα κρυφοκοίταγμα πίσω από την κουρτίνα που σε γεμίζει τρόμο.
Μια παρατεταμένη φρίκη.
Mια διεστραμμένη φάρσα που κάποιος χωρίς χιούμορ σου κάνει ξανά και ξανά.
Έβαλα κάτω την τετράγωνη λογική μου με το στρογγυλό της περιεχόμενο και απαίτησα συμφιλίωση.
-«Που θα μου πας, θα σε τετραγωνίσω». Είπε η λογική αποφασισμένη.
Και το περιεχόμενο σήκωσε τους ώμους αδιάφορο: «Ρόδα είναι και γυρίζει»…
Δεν είναι κακό πράγμα οι αυταπάτες...
...Αρκεί να ξέρεις πως αυταπατάσαι...
