Από ένα καράβι που βουλιάζει…
Πρώτα πηδάνε στη θάλασσα τα ποντίκια.
Δεν έχουν κανένα συναισθηματικό δεσμό με το μέρος που τα έθρεψε.
Μόνο το ένστικτο της επιβίωσης τα οδηγεί.
Μετά πέφτουν στη θάλασσα οι άνθρωποι.
Όταν εξαντλήσουν κάθε ελπίδα διάσωσης, πηδάνε στ’ αγριεμένα κύματα,
Παίρνοντας μαζί τους και την ελπίδα ότι κάποιος θα έρθει να τους σώσει.
Τελευταίος μένει ο καπετάνιος.
Ακόμα και όταν εξαντληθεί κάθε ελπίδα,
Υπάρχει κάτι άλλο που τον δένει με το καράβι του, και δεν τελειώνει ποτέ.
Το καθήκον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου