Make it rain

Για όλα τα κενά, όλα τα «γιατί».

Για όλες τις παιδικές εικόνες που σε χάραξαν

και τη σκληρότητα που σ έφτιαξε.

Για τις στιγμές που αδικήθηκες

και πιο πολύ για εκείνες που αδίκησες.

Για όσα ήθελες να πεις και δεν  βγήκαν

και για τα ψέματα που πίστεψες.

Για το πρόσωπο που έφυγε

και γι αυτό που δεν ήρθε.

Για τη λαχτάρα που σε καίει

και για όλες εκείνες τις στιγμές που μάταια αναζήτησες το χάδι.

Για τα βλέμματα που σε έκαναν κομμάτια

και όλα τα λάθη που έμοιαζαν σωστά.

Για ένα πάθος που σε τίναξε στ’ αστέρια,

για το ίδιο που σε έστειλε στα τάρταρα.

Για τις φορές που σε γονάτισαν και πόνεσε η καρδιά σου

και για εκείνες που γονάτισες και έχασες την ψυχή σου.

Για ότι γλυκό που φεύγοντας σε πίκρανε,

και ένα μεθύσι που σαν κάθαρση έμοιαζε.

Για μια γαλήνη που σαν θάνατο σε τύλιξε και πάγωσες,

και τα σπάνια διαστήματα του ήλιου που σε άφησαν πεινασμένο.

Για ένα χέρι που ποτέ πια δεν θα κρατήσεις

και τις άγριες κραυγές που εκτόξευες στα κύμματα.

Και για δυο μάτια...

Ω, ίσως, μόνο για εκείνα τα δυο μάτια!

Μη μιλάτε για θάνατο.

Μη μιλάτε για θάνατο.

Μη μιλάτε για θάνατο σας παρακαλώ.

Σωπάστε.

Η ζωή είναι εδώ, εσείς, εγώ, ακόμα.

Μη μιλάτε για ότι θα έρθει ή ότι πέρασε.

Επιβιώσαντες μιας λαίλαπας πάψτε να τη γιορτάζετε.

Αφήστε τη λύπη τη θλίψη, τα βαθιά νοήματα.

Πάρτε ανάσες. Ανάσες. Μια, δυό. Μια δυό.

Και Μη! Μη μιλάτε για θάνατο πια.

Στα σαράντα!

Πως λέμε Άγιοι Σαράντα?

Ευθαρσώς και εις γνώσιν του νόμου πλέον δηλώνω 40...

Ποιός εγώ??? Γυρίζω με τσαχπινιά και όσο με ευκολύνουν οι κήλες στη μέση μου...

Μια χαρά τζόβενο... αφήστε με να σας δείξω....

Κατακόρυφο, βαθύ σπαγκάτο, και ένας κακοεκτελεσμένος τροχός.

Φίλε, μεγαλώνω! Γλυκά, αργά, δαιμονισμένα όμορφα, ναι, μεγαλώνω.

Μεγαλώνω έτσι όπως πρέπει.

Με ρυτίδες στα μάτια, έξτρα κοιλίτσα, παραπάνω κυτταρίτιδα.

Τι? Σου φαίνονται πολύ γυναικεία?

Ετσι μεγαλώνουν μάτια μου οι γυναίκες. 

Πως να το κάνουμε.Με μια ουλή ή δύο παραπάνω... 

Ένα άγχος και δυο δάχτυλα ρίζα γιατί δεν πληρωθήκαμε σε ευθυγράμμιση με την οπισθοχωρούσα L’oreal...

Προσπαθώ όμως, όχι για να δείξω πιο νέα, μα για να είμαι εγώ. 

Με κοιτάζω στον καθρέφτη και γνέφω με αναγνώριση. 

Τουλάχιστον με γνωρίζω. 

Ευτυχώς μπότοξ και φώτοσοπ με έπιασαν στην ουρά. 

Την ώρα που έκλεινα την πόρτα.

Επόμενη σκηνή, εγώ στο ντους, η αγαπημένη μου επαλήθευση. 

Η στιγμή που μου λέω αλήθειες .

Έκανα τα μαλλιά μου μοχόκ, έβαλα μούσια και μουστάκια με τις σαπουνάδες, μου έκλεισα το μάτι και κατέστρεψα τη σοβαροφανή φάτσα μου ανάμεσα στους υδρατμούς.

Το έχω ανάγκη αυτό. Να με ισοπεδώνω για να μπορώ να γελάω. 

Να με επανεφευρίσκω. 

Έχω παίξει λοιπόν, έχω κουραστεί με τις γενειάδες και μουστάκια, το νερό παγώνει....

'Ηρθε η ώρα. Ας σοβαρευτούμε. Λοιπόν αγαπημένη μου...

Ναι. Θα ήθελα να μοιάζω 27. 

Το είπε άλλωστε το απ στο τηλέφωνο του Κώστα καθώς κέντραρε να με βγάλει φωτογραφία, και πολύ το χαζοχάρηκα. Αλήθεια.

Αλλά ποτέ, ποτέ, ΠΟΤΕ! Δεν θα ήθελα να ξαναγίνω 27.

Δεν με ενοχλεί που μεγαλώνω, 

Μα αριθμός στην ταυτότητα είναι εντελώς λάθος. 

Οικτρά και σιχαμένα παραπλανητικός. 

Μα ούτε και μικρότερη θέλω να υπάρχω.

 Δεν τον παραδέχομαι τον εαυτό μου μικρότερο, γιατί ήταν ατελής.

-Μα τι θέλεις πια? Μικρότερη δεν θέλεις, και  κανονική δεν βολεύεσαι. 

Που θα χωρέσεις?

Πουθενά μωρό μου. Το λέει άλλωστε και το τραγουδάκι απο τις Τρύπες... 

«Δεν χωράς πουθενά πουθενά...πουθενά πουθενά»....

Στο καλάθι δεν χωράς, στο κοφίνι περισσεύεις γλυκιά μου Ρεζεντά.

(Ακούς εκεί σαράντα)...

Σκέφτομαι μακαρόνια

Σκέφτομαι μακαρόνια.

Υπάρχουν παγωμένα στην κουζίνα.

Είναι αργά, και μου λέω να μην φάω.

Το ξέρω οτι δεν θα αντισταθώ,  κι ας μην πεινάω.

Και που αντιστάθηκα δηλαδή?

Ενδίδω η αμαρτωλή.

Γενικώς και ιδιαιτέρως.

Ενδίδω και λέω «Ναι».

Τι εύκολα που μου βγαίνει η λέξη!

Ναι ρε! Μέσα. Πάμε.

Κι άλλο ποτήρι, κι άλλη βουτιά, κι άλλο φιλί, κι άλλη μια ατασθαλία...

Όλα πουτάνα πάλι.

ΝΑΙ σου λέω. Πάμε.

Έτσι είμαι. Δεν γεννήθηκα. Έγινα. Απο επιλογή.

Όλο «όχι» έλεγα παλιά. Τί θλιμμένο πλάσμα ήταν εκείνο!

Πέρασα ένα χαμένο διάστημα λέγοντας «Όχι».

Το μοναδικό χαμένο διάστημα της ζωής μου.

Δε μου άρεσα. Δεν γέλαγα. Δεν αγαπιόμουν. Δεν αγαπούσα.

Ούτε που θυμάμαι που άρχισα να λέω ναι.

Κι ούτε να μετρήσω μπορώ τις μελανιές που έχω φάει εξαιτίας τους.

Μα έχω μια γνώση πια απο το παιχνίδι «παθαίνω και μαθαίνω»

Που δεν θα άλλαζα με τίποτα.

Κι έχω και μια ψυχή, που καλή δεν τη λες, 

αλλά τη λες χαρούμενη, ικανοποιημένη.

Έχω και κάτι αναμνήσεις, χαζογελάω που το γράφω τώρα,

μισοντρέπομαι, μισοζορίζομαι, αναρρωτιέμαι. 

Θα το ξανάκανες? Θα ενέδιδες πάλι?

Εσύ τι λες? 

Μου λέω, και πάω να φάω μακαρόνια.

Superfly

Γαμώ και δέρνω.

Ειδικά μετά το τρίτο.

Μέχρι το τρίτο, κάτι η φυσική μου συστολή,
κάτι η γενική αδιαφορία, 

με καταστούν αδύναμο κρίκο.

Νωρίτερα μάλλον δεν ταιριάζω. Γενικά δεν ταιριάζω.

Στα ρούχα τα παπούτσια και τις ιδέες.

Μου φαίνονται λίγο περισσότερο πομπώδη 

απο ότι θα όφειλαν να είναι.

Δεν ταιριάζω αγαπούλα στο παπούτσι 

με τα 480 γιούρια που μου επιδεικνύεις.

Όχι γιατί θα τάιζε μια τετραμελή οικογένεια για δυο βδομάδες. 

Ας καγχάσω!

Ποιός τα σκέφτεται αυτά τα ένοχα?

Δεν ταιριάζω απο αντίσταση.

Η δική μου αντίσταση έχει να κάνει με τον παραλογισμό.

Κάτι στη φυσική τάξη των πραγμάτων μου χαλάει τη σούπα.

Η σούπα μου αποτελείται απο βασικά πράγματα, σχεδόν άβραστα.

Αφθεντικές γεύσεις χωρίς ταμπέλες

Το σέλινο να το καταλαβαίνω στο δόντι.

Εσύ?

Μην ταράζεσαι...  Διασκεδάζω....

Δεν έχει το δόντι σου σέλινο.

Το πόδι σου έχει κάτι εκτρωματικά παπούτσια

που θα τάιζαν μια τετραμελή οικογένεια για δυο εβδομάδες.

Μα μην ταράζεσαι... δεν είναι η δική σου οικογένεια.