Make it rain

Για όλα τα κενά, όλα τα «γιατί».

Για όλες τις παιδικές εικόνες που σε χάραξαν

και τη σκληρότητα που σ έφτιαξε.

Για τις στιγμές που αδικήθηκες

και πιο πολύ για εκείνες που αδίκησες.

Για όσα ήθελες να πεις και δεν  βγήκαν

και για τα ψέματα που πίστεψες.

Για το πρόσωπο που έφυγε

και γι αυτό που δεν ήρθε.

Για τη λαχτάρα που σε καίει

και για όλες εκείνες τις στιγμές που μάταια αναζήτησες το χάδι.

Για τα βλέμματα που σε έκαναν κομμάτια

και όλα τα λάθη που έμοιαζαν σωστά.

Για ένα πάθος που σε τίναξε στ’ αστέρια,

για το ίδιο που σε έστειλε στα τάρταρα.

Για τις φορές που σε γονάτισαν και πόνεσε η καρδιά σου

και για εκείνες που γονάτισες και έχασες την ψυχή σου.

Για ότι γλυκό που φεύγοντας σε πίκρανε,

και ένα μεθύσι που σαν κάθαρση έμοιαζε.

Για μια γαλήνη που σαν θάνατο σε τύλιξε και πάγωσες,

και τα σπάνια διαστήματα του ήλιου που σε άφησαν πεινασμένο.

Για ένα χέρι που ποτέ πια δεν θα κρατήσεις

και τις άγριες κραυγές που εκτόξευες στα κύμματα.

Και για δυο μάτια...

Ω, ίσως, μόνο για εκείνα τα δυο μάτια!