Κενό

Μια κενή, ψυχρή απόσταση στριμώχτηκε ανάμεσα σε μένα και στο χώρο που βρίσκομαι
λες και με σπρώχνει μακρυά η ίδια η ζωή.
Το πνιχτό βουητό απο τα αυτοκίνητα του δρόμου έγινε παράξενο, πρωτόγνωρο.
Ξέρω αυτόν τον πόνο. Είναι πένθος.

Κάτι μωβ ανεμώνες που στρώθηκαν χαλί για να περάσεις, έσκυψαν το κεφάλι καθώς έβλεπαν την πλάτη σου να απομακρύνεται...

Μερικές φορές...

Μερικές φορές, όταν βλέπω πρόσωπα χωρίς ρυτίδες,
νοιώθω πως πρέπει να τους πω... "μείνετε αθώοι και αδαείς"...

Stages of loss

Denial
Anger
Bargaining
Depression
Acceptance

or

Numbness
Disorganization
Reorganization


Either way, I don't seem to get it in the right order anyway

Statler & Waldorf

Θα βρω ποτέ αυτή την απόλυτη ταύτιση ξανά?
Να λέμε δυο διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα
και να συνενοούμαστε στην εντέλεια...
Τους τρελαίναμε όλους. Θυμάσαι?

Ευτυχώς...

που έρχεται και ο έρωτας και σου ανακατώνει τα σεντόνια.

Παίρνεις ανάσες.

Το παρανοϊκό

Το ξέρω πως είναι παρανοϊκό.
Μα όλο θέλω να σε ρωτήσω.
Κρυώνεις?

12 03 09 17:30

The Day Before The Day
Dido

Speeches won't be made today, clocks will carry on
flowers won't be left in parks, work will still be done
people won't be dressed in black, babies will be born
no flags will fly, the sun will rise,
but we will know that you are gone.

You who loved to love and believed we can never give enough.

It wakes me every single night, thinking through the day
did you stop at any time - have doubts at any stage
and were you calm or were you numb or happy just to get it done
I've lived my life without regret until today.

You who love to love and believed we can never give enough.

I didn't get to say goodbye, the day before the day
was trying to get to work on time, that's why I turned away
and missed the most important thing, you ever tried to say
I've lived my life without regret until today...

And you who love to love and believed we can never give enough
and you who hoped that underneath, we all felt the same
that was until the day before the day
the day before the day
the day before the day
ooh, the day before the day
the day before the day
ooh, the day before the day
ooh, the day before the day
ooh, the day before the day


Γεια σου γλυκιά μου.

Η μοναξιά έχει εφτά πετσιά… και το λουρί της μάνας.

Μου τελείωσε.

Ότι πένθησα πένθησα,

Ότι σιχτίρισα, σιχτίρισα,

Ότι έχασα έχασα,

Πάμε για άλλα ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά.

Ο εφέτης- μαιμού το πυροβόλησε εκείνο το ρημαδο-όπλο, και τώρα τρεχάτε ποδαράκια μου.

Ε μα…

Ξέρω, έχουμε ακόμα παραλειπόμενα. Δε βαριέσαι…

Αλυσίδες στο πόδι είναι, με το σβάρνισμα θα κοπούν κι αυτές.

Φιλοσοφία:

Τίποτα όσο κι αν αξίζει δεν κρατάει για πάντα.

Παλιώνει και φθείρεται.

Η εκδίκηση της ζωής στο θάνατο είναι?

Η διαδικασία της ανανέωσης εννοώ.

Που να ξέρω η άσχετη.

Τελευταία μου είχε γίνει συνήθεια να το παίζω πτωχή τω πνεύματι,

γιατί κάποιος εξυπνάκιας είπε ότι είμαστε στη συνομοταξία μακάριοι.

Μούφες έλεγε ο μάγκας.

Γνωρίζεις ή αγνοείς, ο πόνος θα έρθει και θα σε πάρει απ’ τα μούτρα.

Θα βρει τον τρόπο του.

Τότε είναι που εύχεσαι να ανήκεις στη συνομοταξία κολεόπτερα.

Γιατί ότι ανθρώπινο είναι απάνθρωπο. Μοιραία!

Τελικά αυτό μόνο αυτό.

Θα βάψω το νύχι μωβ,

Με τη διττή σημασία του πενθιμοανοιξιάτικου.

Τσίριο Μανώλη και καλή αντάμωση!

Η ανηφόρα

Θυμάμαι κάτι δρόμους ανηφορικούς.
Όπου έφτανε το μάτι σου, έβλεπες μόνο άσφαλτο.
Έλεγες: Που πάει; Εκεί πρέπει ν' ανέβω;



...κι όταν τελείωνε γύριζες πίσω
κι έλεγες: Εγώ το ανέβηκα αυτό;
και ξαφνικά ο δρόμος γινόταν κατηφόρα

Το κόκκινο πουκάμισο

Κάποτε ήμουν ένα καινούριο κόκκινο πουκάμισο.
Αποφάσισα ν΄ανέβω στο δέντρο της ζωής να μάθω τα μυστικά του.
Αλλά η γνώση πάντα ζητάει αντίτιμο ψηλό.
Έτσι, σε κάθε κλαδί σκιζόταν ένα κομμάτι μου.
Για να μάθω, γινόμουν κουρέλια που άφηνα στο διάβα μου.
Τώρα κάθε που φυσάει ο άνεμος τα κουρελάκια γιορντανίζουν.
Άξιζε?

Λάθη

Τι μου θύμισε μια βόλτα στις ανεμογεννήτριες.

Πως ο πιο δημοφιλής τρόπος για να μαθαίνεις τη ζωή είναι να κάνεις λάθη.

Η επανάληψη των λαθών όμως δεν είναι μάθηση.