Η μοναξιά έχει εφτά πετσιά… και το λουρί της μάνας.

Μου τελείωσε.

Ότι πένθησα πένθησα,

Ότι σιχτίρισα, σιχτίρισα,

Ότι έχασα έχασα,

Πάμε για άλλα ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά.

Ο εφέτης- μαιμού το πυροβόλησε εκείνο το ρημαδο-όπλο, και τώρα τρεχάτε ποδαράκια μου.

Ε μα…

Ξέρω, έχουμε ακόμα παραλειπόμενα. Δε βαριέσαι…

Αλυσίδες στο πόδι είναι, με το σβάρνισμα θα κοπούν κι αυτές.

Φιλοσοφία:

Τίποτα όσο κι αν αξίζει δεν κρατάει για πάντα.

Παλιώνει και φθείρεται.

Η εκδίκηση της ζωής στο θάνατο είναι?

Η διαδικασία της ανανέωσης εννοώ.

Που να ξέρω η άσχετη.

Τελευταία μου είχε γίνει συνήθεια να το παίζω πτωχή τω πνεύματι,

γιατί κάποιος εξυπνάκιας είπε ότι είμαστε στη συνομοταξία μακάριοι.

Μούφες έλεγε ο μάγκας.

Γνωρίζεις ή αγνοείς, ο πόνος θα έρθει και θα σε πάρει απ’ τα μούτρα.

Θα βρει τον τρόπο του.

Τότε είναι που εύχεσαι να ανήκεις στη συνομοταξία κολεόπτερα.

Γιατί ότι ανθρώπινο είναι απάνθρωπο. Μοιραία!

Τελικά αυτό μόνο αυτό.

Θα βάψω το νύχι μωβ,

Με τη διττή σημασία του πενθιμοανοιξιάτικου.

Τσίριο Μανώλη και καλή αντάμωση!