Αβαρής

Έπαιξα λίγο με την ιδέα να σε δω, σε πεθύμησα βλέπεις, να ξαπλώσω στο κρεβάτι σου, να μου φτιάξεις ποτό.
Να βάλεις περίεργη μουσική, να με αγκαλιάσεις και να συγχρονίσουμε τις ανάσες μας.
Χωρίς πολλά λόγια, να χαμογελάς και να ξέρεις ότι δεν χρειάζεται να μιλάς πολύ.
Να σε πιάνει γλυκός ύπνος και ταυτόχρονα να θες να κρατάς τα μάτια ανοιχτά, γιατί η στιγμή είναι υπέροχη.
Ξένη σε ξένου αγκαλιά.
Να μη με ξέρεις πολύ, και να μην πρέπει να με μάθεις.
Μερικές φορές όταν με ρωτάνε δε θέλω να απαντώ .
Δεν χρειάζεται να ξέρεις ποια είμαι. Ξέρεις γιατί ήρθα εδώ.
Μόνο να χαμογελάς με τον τρόπο που συνηθίζεις.
Λίγο με αφέλεια, λίγο αινιγματικά, σαν να φυλάς μια μικρή όμορφη έκπληξη κρυμμένη.
Και ούτε με νοιάζει που αύριο δε θα σε δω. Ούτε μεθαύριο, ούτε ίσως ποτέ πια.
Δε με νοιάζει.
Γιατί κι εγώ δεν είμαι εδώ. Πετάω πάνω απ το χάος αβαρής και αχαλίνωτη.
Μερικές φορές φοβάμαι ότι δε θα βρω το δρόμο της επιστροφής.
Γι αυτό και κρύβομαι σε ξένες αγκαλιές.
Συνηθίζω το άγνωστο.

Εμπλοκή

Δεν μπορώ να προχωρήσω...

Η θέση

Δεν θα συνηθίσω αυτή τη κενή θέση.
Θα υπάρχει εκεί. Θα της βάζω βάζα με φρέσκα λουλούδια,
Και τα κοτσάνια θα πέφτουν λίγο και θα την κρύβουν.
Μα εγώ θα ξέρω ότι υπάρχει εκεί.

Κανείς ποτέ δεν θα κάτσει.
Γιατί κανείς ποτέ δε θα τη δει.

Απ όταν έφυγες, οι μέρες είναι ίδιες.
Τα πρόσωπα που εξερευνούν το δικό μου ίδια.
Η γεύση απ τα φρούτα παραμένει ίδια.
Η μυρωδιά του έρωτά του ίδια.
Δεν μου λείπεις. Γιατί ξέρω πως έχεις αφήσει τη θέση σου κενή.
Όπως κάποιος που βάζει το πουλόβερ στην καρέκλα του καθώς φεύγει,
Σημαίνει πως θα ξαναγυρίσει.

Κι εγώ περιμένω. Να γυρίσεις.
Να μπουν τα πράγματα στη θέση τους για να αρχίσει πάλι όλος ο κόσμος να γυρίζει.
Ξέρεις, ο κόσμος σταμάτησε και η θέση είναι άδεια.
Κι εγώ εδώ είμαι. Περιμένω.
Και δεν με νοιάζει ούτε το πώς, ούτε το πότε.
Και δε με νοιάζει αν έρθεις σε γιορτή, ή μια μέρα καθημερινή.
Αν γλεντάει όλος ο κόσμος ή έτσι απλά εμφανιστείς.
Φτάνει να έρθεις, κι αυτή η θέση η κενή να γεμίσει όλη από σένα.
Γιατί όλα νομίζω πως μπορώ, εκτός από αυτό.
Να κουβαλάω το κενό και να ξέρω πως ποτέ πια δε θα γεμίσει.

Έχω ανάγκη

Έχω ανάγκη να πάω κάπου

Κάπου που θα έχει ησυχία

Ν ακούω μόνο τον παφλασμό των κυμάτων

Το θρόισμα των φύλλων

Κάπου όμορφα.

Κι εκεί να ψάξω, να βρω το μαύρο κουτί της τραγωδίας.

Να το ανοίξω

Ν αφήσω να βγουν δαιμόνια λιποψυχιές μαύρες σκέψεις

Να τ αφήσω να πετάξουν πάνω απ το κεφάλι

Να τσιμπήσουν να γδάρουν να τρυγήσουν

¨Ότι απ το αίμα μου έμεινε εδώ

Για να μπορέσω πια να κλάψω για όσο αίμα έφυγε μακριά

Έχω ανάγκη να μην με έχει κανένας ανάγκη.

Να συρθώ σε μια τρύπα που θα βλέπει μόνο αστέρια

Και αργά αργά, ή γρήγορα να βρω τον δρόμο να γυρίσω

Να γυρίσω εκεί, απ όπου έφυγες εσύ

Και ν αρχίσω από κει που σταμάτησες εσύ.

Έχω ανάγκη να χαθώ

Για να μπορέσω να με βρω

Να σπάσω πυξίδες

Για να βρω ένα νέο δρόμο

Πότε?

Breakfree

Πότε?

Διάφανα Κρίνα - Τελευταίος Σταθμός

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ

Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες
πως η ζωή είν’ στιγμές
κύμα που σκάει σ’ ακτές
κερί που λιώνει.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή,
δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι κόλαση, παράδεισος μαζί
κι αυτά που έζησα είτε άσχημα
είτε όμορφα ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
Είναι ήλιος και βροχή μαζί.

Μουσική: ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ
Στίχοι: ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ


Να σαι καλά ρε Παντελή.
Εσένα μάλωνα που δεν παίξατε το τραγούδι μου.
Και μου 'λεγες κουνώντας το κεφάλι μεθυσμένα "Την άλλη φορά την άλλη φορά την άλλη φορα".

Κόσμος σαλταρισμένος

Με σταμάτησαν στο δρόμο.

Μου είπαν συλλυπητήρια για τον μικρό μου τον αδερφό.

Είπα ευχαριστώ, και έφυγα γελώντας.

Με κοίταγαν σαν να ήμουν εγώ η τρελή.

Προχτές μου έδωσαν «συλλυπητήρια για τη Χριστίνα Ντάνα μου».

Ξαναείπα ευχαριστώ αλληθωρίζοντας το μάτι.

Με λένε Χριστίνα και είμαι καλά?