Τί είναι σημαντικό?
Κοιτάω απέναντι, κοιτάω απ έξω, παρατηρώ, ακούω γνώμες.
Ξέρω τι εννοούν οι άλλοι. Το πετσί μου ξέρει.
Το σημαντικό τους, το σημαντικό μου.
Δυο σημεία στην ευθεία που δεν θα συναντηθούν ποτέ.
Τί αξίζει πέρα απο οποιοδήποτε νόμισμα?
Μια στιγμή? Μια χούφτα στιγμές η ζωή.
Τόσο διάβασμα, τόσο ψάξιμο, τόσοι άνθρωποι να κατσιάζουν...
Μερικές φορές νοιώθω σαν να έχω βάλει το σεσουάρ,
το μπλέντερ, τον ανεμιστήρα, το κλιματιστικό, τον υπολογιστή,
όλα να βουίζουν άσκοπα γύρω μου, κι εγώ στη μέση,
βυθισμένη στη δική μου λίμνη σιωπής.
Βλέπω που ανοιγοκλείνουν το στόμα,
διακρίνω ακόμα και λέξεις χωρίς νόημα όμως.
Χαμογελάω ευγενικά. Μμμμμμμ... Ναι ναι'
Κουνάω το κεφάλι. Φυσικά, συμφωνώ...
Πότε θα σταματήσω να αιωρούμαι
και θα πατήσω τα πόδια μου στη γη?
Παίρνω μια ανάσα.
Τελευταία είναι το μόνο που κάνω σωστά.
Παίρνω ανάσες.
Εκεί που όλος ο κόσμος γεμίζει θολούρα,
Ξεφυσάω να φύγει το σύννεφο.
Ξέρεις κάτι? Λέω γεμάτη αυτοπεποίθηση...
Δεν έχω ιδέα τι μου γίνεται.
Και αυτό που βλέπεις είναι αλήθεια.
Το σταθερό μου βλέμμα.
Το σίγουρο περπάτημα μου.
Η καθησυχαστική μου στάση.
Αλήθεια είναι. Για σένα.
Μόνο που μέσα μου,
Υπάρχει ένα παιδί που ρωτάει συνεχώς.
Αμφισβητεί, γκρινιάζει, φοβάται.
Του αφήνω χώρο, το αφήνω να τρέξει, να χαλάσει τον κόσμο.
Μετά το διπλώνω στα δυο, στα τέσσερα,
μέχρι που να γίνει ένα τόσο δα κομματάκι
και να κρυφτεί στο μανίκι μου.
Δε θα το αφήσω να με ορίσει.
Μα είναι εκεί και το ξέρω.
Μαζί με το σταθερό μου βλέμμα,
και το σίγουρο περπάτημα μου.
...
Ίσως γι αυτό να μην πειράζει τελικά.
Γιατί ξέρω. Και επιλέγω να μην πειράζει.
