Μεσάνυχτα στον κήπο του καλού και του κακού.

Όλοι πληρώνουν.
Έρχεται η στιγμή που ένα αόρατο τάσι προσγειώνεται μπροστά μας.
Κι εμείς πρέπει να το γεμίσουμε. Για να φύγει. Για να προχωρήσουμε.
Ρίχνουμε στην αρχή ότι έχουμε ως τώρα αποκτήσει.
Αγάπη θέληση δύναμη.
Μετά ρίχνουμε ότι δανεικό μπορέσαμε να συγκεντρώσουμε.
Ελπίδα κουράγιο τσαμπουκά
Στο τέλος ρίχνουμε κομμάτια του εαυτού μας.
Όλο τον εαυτό μας.
Μα το τάσι ακόμα ζητάει.
Άδειο μοιάζει, μα άδειο δε φεύγει ποτέ.

Και τέλος ρίχνουμε ότι δεν έχουμε.
--------------------------------------------------
Δεν έχω τίποτα.
Μόνο κενό.
Και το άδειο δε γεμίζει με κενό….

Πρέπει

Αυτό το «πρέπει», να το πετάξω πρέπει.
Φυγόκεντρη δύναμη, που όλο νομίζω θα μ’ αφήσει,
Κι όλο στη βάση με γυρίζει.
Όσα ταξίδια ονειρεύτηκα,
Το «πρέπει» τους βάζει αλυσίδες.

Κι αφού πονάει το μαζί τους
Βυθίζομαι στην ασυνειδησία μου.
Εκεί που δεν με αγγίζουν.
Όλοι αυτοί που αγαπάω, κοινωνούν τα κομματάκια μου.
Χορτασμένοι συγχωρούνται.
Και είμαι η μόνη που δεν μπορώ να συγχωρέσω τον εαυτό μου.
Βλέπεις, δεν μου αντέχω τα ψέματα.
Ούτε αυτά που λέω κατά συνθήκη.

Εντάξει. Θα την δέσω την αλυσίδα στο πόδι αγαπημένοι.
Από μόνη μου και πειθήνια.
Μόνο μη με κοιτάτε σαν να με βλέπετε.
Τόσο μεγάλο ψέμα ούτε εσείς δεν το αντέχετε.

Drifting...

Drifting along time
Semiconscious.
I have closed all the doors again.
Checked them twice.
I know the leaving when approaches.
I feel it fleeting through my veins.
Everyone now is far away.
Can barely hear them murmur
Can vaguely see their shapes.
Already gone.
Already alone.
Deeply and utterly alone
At last.
This cast was painful
Drank and chewed the best of me.
And sometimes they drank the worst of me.
Closing I reborn.

A sudden swing of mood

Everything was gray.
Darkness was approaching.
A yellow bubble floated in the picture.
-Bursted- painting the grayness
The dripping color from my fingers tells me this.
New start.
(Breathe).
Far away you belong.
…and how easily; I’m rearranging my wings.

Sometimes goodbyes are all I mean to say.

στατικός

Περνώ πολλές ώρες με τα μάτια ανοιχτά
Ο ύπνος είναι κάτι που πονάει
Κλείνω τα βλέφαρα και όλη η κούραση
Όλη αυτή η σάπια κούραση, η χτεσινή, η προχτεσινή,
Έρχεται και μου πιάνει τη ράχη.
Αλλά ο ύπνος αλλού.
Σε ένα καράβι, μακριά από μένα. Μακριά από δω
Και όλα μπορούν να γίνουν και το ξέρω
Μα είμαι αποσυντονισμένη.
Όλα γίνονται τώρα, και εγώ απέχω.

Ψάχνω να βρω μια συχνότητα.
ένα μεσαίο να έχει μόνο στατικό
Να γίνει η δική μου συχνότητα
Και όλα να συντονιστούν
Να κλείσω τα μάτια τη στιγμή που θα ‘ρθει ο ύπνος
Να ανοίξω τα μάτια όταν θα ‘ρθει εκείνος
Να φύγω επιτέλους όταν θέλω εγώ.

Και άλλα πολλά έχω να σου πω.
Κάτσε.
Δε θα καταλάβεις. Καλύτερα.
Σαν τα βλαμμένα κουλτουριάρικα θεατρικά
Που ντρέπεσαι να ομολογήσεις δυνατά ότι ήταν φόλα
Κάτσε.

Μη φεύγετε όλοι γιατί έφυγα εγώ.
Για κάποιον πρέπει να γυρίσω.
Γλυστράω κάθε μέρα.
Όλο και πιο μακριά
Και νόμιζα ότι είσαστε ονειροπαγίδες
Θα με πιάσετε. Μα δεν είμαι το όνειρο.

Πάω να βρω τον ύπνο στο καράβι.
Κι όταν τον βρω, μες στη χημεία
Θα έχω αποχτήσει συχνότητα.
Θα είναι δικός μου ο στατικός
Δε θα ακούς τίποτα
Μα θα ξέρεις πως σου μιλώ
Πιο πολύ απ όλα το τίποτα
Αυτό αγάπησα κι αυτό είμαι εγώ.

Χαντρούλες στους Ιθαγενείς.

Κάνω αυτό που πρέπει.
Χαμογελώ και λέω ευχαριστώ.
Κάνω αυτό που θέλετε.
Γιατί έτσι πρέπει.
Μη μου βάζεις φλουριά στο λαιμό.
Αν έκανα αυτό που ήθελα δε θα σας άρεσε.
Δε θα σας άρεσε καθόλου.
Μη μου λες ότι το αξίζω.
Δεν με ευχαριστείς.
Δεν σε ευχαριστώ.
Ότι έκανα, δεν του πρέπει ανταμοιβή.
Να κλείσω τα μάτια μου σφιχτά του πρέπει - να ξεχάσω.
Μη μου πλέκεις εγκώμια.
Αν ήξερες τι σκέφτομαι….

Δεν είμαι κούκλα να κρεμάσεις τα βραβεία σου.
Με βαραίνουν όλα τούτα τα μπλιμπλίκια.
Κι αν ήθελες πραγματικά να με ευχαριστήσεις,
Θα έκοβες αυτή τη γαμημένη αλυσίδα.