Χάζευα τις σανίδες του κρεβατιού ακουμπισμένες στον τοίχο. Μια θολή ανάμνηση, που μου ξεφεύγει, αν συγκεντρωθώ όμως…
...είμαι πάλι οκτώ. Έχω τρυπώσει κάτω από το διπλό κρεβάτι των γονιών μου. Είναι χειμώνας, η μάνα μου έχει στρώσει βαριά χαλιά παντού, οι κουβέρτες πέφτουν στο πλάι του κρεβατιού δημιουργώντας ένα ευχάριστο μισοσκόταδο. Με έχει αφήσει να παίξω, άρα έχω πολύ ώρα να ολοκληρώσω το σχέδιο μου. Βγάζω το μικρό μολύβι από την τσέπη μου.
Επιτέλους! Θα φτιάξω το διαστημόπλοιο που ονειρευόμουν. Στην τάβλα που είναι ακριβώς μπροστά στο πρόσωπό μου κάνω την οθόνη. Έχει στο πλάι δυο εξάδες στρογγυλά κουμπιά όπως η ασπρόμαυρη Telefunken που έφερε για Χριστούγεννα ο μπαμπάς. Στην κάτω σανίδα, φτιάχνω το πληκτρολόγιο. Ακριβώς όπως τη γραφομηχανή της αδερφής μου που δε με αφήνουν να παίζω.
Μου την είχε δώσει κρυφά η μαμά όταν είχα βγάλει ανεμοβλογιά. Τι υπέροχη αρρώστια! Τρεις μέρες κοπάναγα δυνατά σελίδες από το πρόχειρο γεμάτες φξ φξ φξ φξ φξ φξ, και μετά, φξ δκ, φξ δκ, φξ δκ. Τα δάχτυλά μου είχαν μουδιάσει, έπεφταν στις εγκοπές ανάμεσα στο πληκτρολόγιο, και εγώ συνέχιζα να κοπανάω. Την τελευταία μέρα, που ήξερα ότι πλέον θα γινόμουν καλά, και δεν είχε άλλο ξάπλα στο μεγάλο διπλό κρεβάτι με την γραφομηχανή να μου πονάει τα πόδια, αντέγραψα το πληκτρολόγιο σε ένα χαρτί. Γράμμα γράμμα. Αφού δεν θα ήμουν άρρωστη και δε θα μου έδιναν πια τη γραφομηχανή, έπρεπε να συνεχίσω το σχέδιο.
Πληκτρολόγιο λοιπόν. Με space που τότε ήταν απλά το κενό, με όλα τα περίεργα κουμπάκια που δεν ήξερα τι ήταν, και μια σειρά δικά μου κουμπιά, που αργότερα τα ζωγράφισα με τις χρωματιστές μπογιές μου. Νομίζω ότι αυτό ήταν το αρχικό μου διαστημόπλοιο. Με τον καιρό προστέθηκαν κι άλλες οθόνες. (είχε έρθει μια ξαδέρφη μου αλλά δεν καταλάβαινε γιατί το διαστημόπλοιο μας ταξίδευε μόνο στα αστέρια και όχι στις Φιλιάτες που ήταν η γιαγιά της). Εγώ όμως είχα ζωγραφίσει αστέρια πάνω στην οθόνη. Προορισμός ήταν το διάστημα και όχι οι Φιλιάτες. Ακούς εκεί Φιλιάτες!!!
Σανίδες κρεβατιού. Από τις πιο ευτυχισμένες παιδικές αναμνήσεις μου. Στραβογραμμένα κουμπιά. Ένας κόσμος να ανοίγεται στην οθόνη μου. Πήγα σε αστεροειδή όπως αυτόν του μικρού πρίγκιπα που είχα μόλις διαβάσει. Δε βρήκα τριαντάφυλλα, δεν αναζήτησα αλεπούδες. Βρήκα ήλιους σε πολλά χρώματα. Δεν ήξερα πως λέγονταν τότε, πόσο θα μου άρεσε να ήξερα ότι τους λένε μπλε γίγαντες και κόκκινους νάνους! Πήγα ακόμα πιο πέρα. Σε πλανήτες που είχαν μόνο νερό, και έπρεπε το διαστημόπλοιο μου να γίνει υποβρύχιο. Πήγα και σε έναν πλανήτη που δεν είχε χρώματα, και πατούσα εγώ τα χρωματιστά κουμπιά μου και έδινα χρώμα σε ότι έβλεπα. Ότι είχα μάθει τα βασικά χρώματα και τους συνδυασμούς τους. Τότε ζωγράφισα και τα χρωματιστά κουμπιά. Τα βασικά χρώματα, και μερικά αγαπημένα μου, για να μην χάνω χρόνο αναμιγνύοντας Νομίζω κάθισα κάνα μήνα εκεί.
Ποιο είναι το τέλος του σύμπαντος και της φαντασίας ενός οκτάχρονου παιδιού? Υπάρχουν?
Λίγες σανίδες, ένα κουτί ξυλομπογιές.
Σήμερα, κοιτάζοντας τις παλιές σανίδες, έτοιμες να πεταχτούν, έψαξα την τσέπη μου μπας και βρω το μολύβι….
