Για να μην υπάρχετε.

Μπουκάλια στη σειρά

Τεκίλα ούζο ουίσκι

Πολλά στρογγυλά υποβρύχια

Σφηνάκια.

Κοιτάς τους τοίχους που καμπυλώνουν.

Αυτή η γεύση στο στόμα όταν δεν πάει άλλο κάτω.

Κι άλλη ζαλάδα.

Μου λεγες να μην πίνω. Θα με σκοτώσει.

Κλαυσίγελος……

Τι σκότωσε εσένα?

Βάλε μου.

Βάλε ότι θέλεις.

Να με ρίξει αναίσθητη.

Να μη νοιώθω.

Να μη με νοιάζει με ποιον πηγαίνω.

Να μην ακούω και να μην βλέπω.

Ζαλάδα.

Τι βλακείες ακούμε πάλι?

Σπασ' το!

Βάλε κάτι που να κάνει φασαρία και να πονάει.

Να πονάει και να κάνει φασαρία.

Δεν καταλαβαίνω γιατί σνομπάρουν τη φασαρία.

Όταν αντηχεί το κορμί σαν ηχείο

Κάτι μέσα πονάει. Κάτι μέσα σου σπάει.

Γι αυτό κλείνω τα μάτια.

Για να μη σας βλέπω.

Για να μην υπάρχετε.

Για να μην πονάω.

Για να μην υπάρχετε

Για να μην νοιώθω άλλο.

Για να μην υπάρχετε.

Πίνεις μαζί τους, μα αυτοί δεν ξέρουν….

δεν είσαι εκεί, δεν είσαι εκεί, δεν είσαι εκεί, δεν είσαι εκεί δεν είσαι εκεί δεν είσαι εκεί δεν είσαι εκεί δεν είσαι εκεί δεν είσαι εκεί δεν είσαι εκεί δεν είσαι εκεί δεν είσαι εκεί δεν είσαι εκεί ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ!

Μερικές φορές...

Μερικές φορές δεν έχω χρόνο να σε σκεφτώ...
Κι είναι ευλογία αυτό.
Άλλες φορές είναι ένας ακόμα μικρός θάνατος.

Μας λείπεις απύθμενα!

Αηδία

Τους είδα,
Τα βλέμματα,
Τις εκφράσεις,
΄Ακουσα τους ψίθυρους,
Ένιωσα ανατριχίλα στο σβέρκο.
Αηδία.
Κοινωνικά χαμόγελα, αδιάφορα νεύματα.
Αηδία.
Τόσο ψέμα, σε τόσο λίγα τετραγωνικά μέτρα, πως αντέχεις?
Αηδία.
Πόσο παρηγορητικοί είναι οι άγνωστοι σου τελικά…

Δεν χρειάζεται να χαμογελάς με το ζόρι.

Α! Εξακολουθώ να ξέρω πράγματα που δεν ξέρεις…

Γαμώτο!

Δεν υπάρχει....

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να επιβεβαιώνονται οι προβλέψεις σου.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη καύλα από το να παθαίνεις αυτό που αξίζεις.

Α, ρε ζωή, σε λίγο θα με κάνεις να πιστέψω στη θεία δίκη….

Πσαράκι, η γυάλα δεν αφορά τον κόσμο, εσύ είσαι στη βιτρίνα.

Παραμύθια

Κάπως έτσι τεράστια θα πρέπει να ήταν τα Μπαομπάπ στον πλανήτη του Μικρού Πρίγκιπα


Την επόμενη φορά που θα θελήσεις να με πλησιάσεις, έλα και πες μου ένα παραμυθάκι καλύτερα.

Καββαδίας

Μια βάρκα, θέλω ποταμέ, να ρίξω απο χαρτόνι.
Όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές.
Σκοτώνει, πες μου ο χωρισμός?

-Ματώνει, δε σκοτώνει.

Ποιός είπε φούντο? Ψέματα.
Δε φτάσαμε ποτές.

Τραβέρσο. Νίκος Καββαδίας

Είχα φυλάξει δυό μπουκάλια καθαρό νερό
για να πιείς όταν θα γυρίσεις.

Δεν γύρισες...

Τρεις μήνες

Μου λείπεις!
Κι αυτή η ερημιά

Δεν μοιράζεται.

Όσα κι αν της βάλω
Γελαστά πρόσωπα.

Δεν γεμίζει.

Όσες απαντήσεις
να δώσω στο γιατί.

Δεν μαλακώνει

Στάζει η βροχή απο το σκούρο κεραμύδι
Γλύτσα πρασινίζει στην υδροροή
Μου πες θα με πάρεις στο επόμενο ταξίδι
Έφυγες πριν ζήσουμε όσα έπρεπε μαζί.

Δεν θα τελειώσει?

Δεν θα τελειώσει ποτέ?
Ας πάψει λίγο αυτό το ‘γιατί’
Ακούγεται τόσο εκκωφαντικά μες στη σιωπή.
Ας σταματήσουν πια οι σκέψεις.
Καμιά δεν έφτασε να με γλυκάνει.

Κοιτάζω δίπλα μου την απουσία.
Κοιτάζω μέσα μου την απουσία.
Κοιτάζω στα μάτια τους την απουσία.
Κοιτάζω εκείνο το λευκό κτήριο
Και θέλω να σταθώ απ έξω, να ουρλιάξω,
μέχρι να γκρεμιστούν οι τοίχοι.
Να μη μείνει όρθιο ντουβάρι.
Να είναι ίδιο το έξω με το μέσα μου.

Μου ανταποδίδεις το βλέμμα απ τη φωτογραφία
Είσαι μια ολόκληρη ζωή που την κουβαλάμε όλοι μας κομματιαστά.
Και κάθε κομμάτι πονάει ξεχωριστά.
Δεν τολμώ πια να τους ρωτήσω για τα δικά τους κομμάτια.
Μόλις μετά βίας που αντέχω το δικό μου.

Μελανιές

Μελανιές

Παντού.

Μπλαβιά σημάδια.

Στους μηρούς στα μπράτσα στο στήθος στο λαιμό.

Γρατσουνιές. Αίμα

Πονάει η αφή.

Πονάει η σκέψη.

Μια βουτιά να λυτρωθείς.

Μια βουτιά σε μαβιά νερά. Ασορτί.

Μετά, πολύ μετά, πέρασαν χρόνια νομίζω

Ή στιγμές, δεν μπορώ πια να ξεχωρίσω.

Πέρασαν νύχτες.

Ή ήταν μια νύχτα μεγάλη?

Θα σε γελάσω

Μόνο που ξέχασα πως. Πως γελάνε.

Ξέχασα πως γελάνε μέσα.

Έξω ξέρω. Διαπρέπω….

Τι κάνει η ζωή

Η ζωή γαζώνει.
Γεμίζει τρύπες την ψυχή..
Ελπίζει.
Φοβάται τη μοναξιά και κλαίει τις νύχτες του θανάτου.
Χορεύει.
Μεθάει.
Εύχεται.
Περιμένει ένα κορμί να κάνει έρωτα.
Ζηλεύει
Απλώνει το χέρι και χαϊδεύει τον πόνο.
Συμπάσχει.
Βοηθάει.
Αναλώνεται.
Η ζωή σκοτεινιάζει.
Χάνει τον μίτο.
Κάνει υπερβάσεις.
Γονατίζει.
Τα χάνει.
Καταρρακώνεται.
Αντιδράει και σπάει τα δεσμά.
Ουρλιάζει, διδάσκεται, ξαναγεννιέται.

Η ζωή δεν γυρίζει πίσω.

Κάνει φίλους, χάνει φίλους.
Πάει με το ένστικτο.
Τσακώνεται.
Αμφισβητεί.
Μετανιώνει.
Ζητάει συγνώμη.
Εκμεταλλεύεται.
Αφήνεται.

Η ζωή κάνει λάθη.

Παίζει.
Αναστενάζει.
Αρχίζει ξανά.

Όταν νομίζεις ότι την κατανόησες, μεταλλάσσεται.

Η ζωή.
Η δικιά μου ζωή.