Δεν θα τελειώσει?

Δεν θα τελειώσει ποτέ?
Ας πάψει λίγο αυτό το ‘γιατί’
Ακούγεται τόσο εκκωφαντικά μες στη σιωπή.
Ας σταματήσουν πια οι σκέψεις.
Καμιά δεν έφτασε να με γλυκάνει.

Κοιτάζω δίπλα μου την απουσία.
Κοιτάζω μέσα μου την απουσία.
Κοιτάζω στα μάτια τους την απουσία.
Κοιτάζω εκείνο το λευκό κτήριο
Και θέλω να σταθώ απ έξω, να ουρλιάξω,
μέχρι να γκρεμιστούν οι τοίχοι.
Να μη μείνει όρθιο ντουβάρι.
Να είναι ίδιο το έξω με το μέσα μου.

Μου ανταποδίδεις το βλέμμα απ τη φωτογραφία
Είσαι μια ολόκληρη ζωή που την κουβαλάμε όλοι μας κομματιαστά.
Και κάθε κομμάτι πονάει ξεχωριστά.
Δεν τολμώ πια να τους ρωτήσω για τα δικά τους κομμάτια.
Μόλις μετά βίας που αντέχω το δικό μου.