Παίρνω τα πινέλα μου. Φοράω το καπέλο μου να μη με στραβώνει
ο ήλιος.
Μέρες τώρα, κάποιος με καλεί. Ο εαυτός μου.
Ο Μιγιάγκι. Wax on, wax off.
Βουτάω το πινέλο στο χρώμα και βυθίζομαι.
Breathe in
breathe out.
Το ομολογώ. Ως καλλιτέχνης περνάω την
μπλε μου περίοδο.
Το μπλε, δε μου άρεσε ποτέ ιδιαίτερα.
Τελευταία υποβόσκει και πετάγεται όταν θέλω να βάλω πράσινα,
πορτοκαλί, άσπρα.
Όχι. Βάζω μπλε. Με ξενίζει και ξαφνιάζομαι. Αφού εγώ το διαλέγω
όμως.
Είναι η εποχή της αμφισβήτησης.
Ενδοσκόπιση λοιπόν. Σιγά μη δεν έκανα.
Το μπλε, καλά μου Στρουμφάκια, δεν μου αρέσει.
Το κοίταζα καθώς έβαφα το μπουφέ.
Είχε πάρει το άτιμο μια ασημιά απόχρωση, είχε πιάσει όλο το
φως, κι όλο μου ξεγελούσε τα μάτια. Το είχα φανταστεί κάπως έτσι, αλλά βγήκε
καλύτερο.
Το μπλε δε μου άρεσε, αλλά όλοι σχολίαζαν τι όμορφο που
είναι. Πάλι καλά που δεν έχω εμπιστοσύνη στην πλειοψηφία και εξακολουθεί να μη
μου αρέσει .
Το μπλε. Ο μπουφές βγήκε όνειρο. Με το μπλε.
Μερικές φορές κάποιες πεποιηθήσεις μας, κάποιες
σφυριλατημένες, ατσαλωμένες, κάποιες ακλόνητες, ξακρίζουν απο το κοπάδι τους, και
σχεδόν αυτεπάγγελτα, αρχίζουν τον αναλογισμό. Ρε πάμε καλά??? Πως φτάσαμε ως
εδώ?? Να συνεχίσουμε?
Μπας και ήρθε η ώρα να αυτοπυρποληθούμε? Να συμπαρασύρουμε
και το κοπάδι?
Τι μας κάνει πια τόσο πολύτιμες?
Ο χρόνος?
Η πείρα??
Η βαθιά σκέψη???
Τίποτα αγάπες μου. Τίποτα δεν σας κάνει πολύτιμες.
Ο καιρός που σας έφτιαξα και ο λόγος, έχουν πια περάσει.
Ούτε που θυμάμαι γιατί, ούτε πως σφυριλατήθηκα κι εγώ
σφυριλατώντας σας.
Ξέχασα το πιο σημαντικό.
Ότι κάθε πρωί ξυπνάω άλλη. Κι άλλη κοιμάμαι.
Πως είναι δυνατόν να είμαι ίδια?
Αν είμαι ρευστή σαν νεράκι, τότε : “τι κοπανάς στο αμόνι βρε γελοία”?
Αφού αβίαστα θα πάρεις όποιο σχήμα σε αγγίξει γιατί
επιμένεις να θυμάσαι?
Απαντήσεις δεν είχα, αλλά την αλήθεια που ξεφεύγει πάντα
κυνηγάω.
Ειδικά αυτή που αφήνω να ξεφύγει. Αυτή είναι η πιο δύσκολη.
Η βολική.
Απαντήσεις δεν βρήκα, αλλά κάτι πεποιηθήσεις άχρηστες και
βαριές τις πέταξα αυθορεί και παραχρήμα.
Με πονάει η μέση μου. Που να
κουβαλάω...
Βρήκα χώρο στις πεποιηθήσεις μου.
Να κάνουν σουλάτσο. Να συζητούν περιπατητικώς.
Να μην στριμώχνονται. Και κυρίως να μη μουχλιάζουν.
Ά! Το μπλέ, εξακολουθεί να μη μου αρέσει.
Αλλά σήμερα ξεκίνησα τα κάγκελα. ...μπλε βαθύ!!!
