Σιχαίνομαι ν' ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ.
Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και τούτο!
Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του φόβο δεν προκαλεί.
Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί μπορεί να οδηγήσει άλλους.
Σιχαίνομαι ακόμη και να καθοδηγώ τον εαυτό μου!
Μ' αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της θάλασσας
να χάνομαι για λίγο
να κάθομαι ανακουρκουδα σε μια ερημιά
και να στοχάζομαι
να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από μακριά
πλανεύοντας τον για να γυρίσει ξανά σ' έμενα.
Μου αρέσει η αφαιρετικότητα στην τέχνη, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες και οι ατελείωτες προτάσεις. Πιστεύω οτι περισσότερα καταλαβαίνουμε από αυτά που εννοούνται παρά όταν κάποιος προσπαθεί με το ζόρι να μας τα χώσει στο κεφάλι.
Μου αρέσει η αντισυμβατικότητα και η ελευθερία. Μου αρέσουν τα ανήσυχα πνεύματα και οι τολμηροί άνθρωποι. Μου αρέσουν οι παρέες μου να είναι διαφορετικές. Να με μαθαίνουν πράγματα που δε θα μου πήγαινε ο νους να μάθω από μόνη μου. Να ανοίγονται συζητήσεις δρόμοι σχέσεις...
Μου αρέσει ο χώρος. Η άπλα. Η ησυχία. Το αγνάντι. Το τζάκι. Τα ποτάμια. Τα ποτάμια είναι η πιο γοητευτική μορφή νερού. Πάνε κάπου. Έχουν άποψη. Έχουν σκοπό. Είναι τσαμπουκαλεμένα, είναι πολύχρωμα. Είναι γεμάτα ζωή.
Μου αρέσουν οι μεγάλες τραπεζαρίες, οι φίλοι, τα φαγοπότια, τα γλέντια μέχρι το πρωί. Οι γελαστές φάτσες τα καθαρά μάτια και τα κόκκινα μάγουλα. Μου αρέσουν οι κόντρες μεταξύ τους, οι δήθεν τσακωμοί τους,και η αποδοχή που κρύβουν τα λόγια τους.
Μου αρέσουν τα ξυπόλυτα πόδια, τα αυτοσχέδια χορευτικά, τα φάλτσα τραγούδια. Μου αρέσει ένα γλυκό μήνυμα στο κινητό που αφήνεις αναπάντητο αλλά σου υπενθυμίζει πράγματα που έτσι κι αλλιώς δεν ξεχνάς.
Μου αρέσουν οι μεγάλες βόλτες, ο μικρές βόλτες, -όλες οι βόλτες-, τα ταξίδια οι εκδρομές, οι επιστροφές, οι αγκαλιές που ανοίγονται μόλις πλησιάζεις, η μυρωδιά από τα βιβλία, τα σταφύλια. Οι γάτες οι σκύλοι και μου κόβεται η ανάσα όταν βλέπω αετό ή γεράκι.
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν κωλώνουν να πουν: «έκανα λάθος συγνώμη» ή «λυπάμαι αυτό δεν το ξέρω». Λατρεύω τις ρυτίδες του γέλιου γύρω από τα μάτια και τα στόματα. Την γενναιοδωρία ψυχής, απο τους βασανισμένους.
Μου αρέσει το γλυκό κρασί, τα μουτζουρωμένα παιδικά μουτράκια, οι μακαρονάδες με μανιτάρια, τα παγωτά και οι πίτες χωρίς κρεμμύδι. Μου αρέσει το ξύπνημα μέσα στη νύχτα μόνο για να ακούσω την απόλυτη γαλήνη. Μου αρέσουν οι καλότροποι και ευγενικοί τύποι, αλλά λατρεύω τα γκρινιάρικα, μονόχνοτα, στραβόξυλα.
Μου αρέσουν τα ανέκδοτα με την Αννούλα και το Γιαννάκη, η φρουτοπία, και το Muppet show. Μου αρέσει το μαγείρεμα μόνο που ποτέ δεν ξέρω τι θα βγει στο τέλος. Εκτιμώ ανθρώπους που δείχνουν πως σε σκέφτονται και σε αγαπάνε και δεν κολλάνε σε κοινωνικά πρέπει και δήθεν περιορισμούς. Μου αρέσει το σινεμά και οι μικρές παρεΐστικες συναυλίες. Το κολύμπι σε βαθιές κρυστάλλινες θάλασσες.
Μου αρέσουν αυτοί που σου λένε τι νιώθουν και τι θέλουν, έχουν το θάρρος της γνώμης τους και τον τσαμπουκά να το υποστηρίξουν. Οι κρυψίνοοι εγωιστές που περιμένουν να μαντέψεις τι θέλουν ενώ καλά καλά και οι ίδιοι δεν το ξέρουν, μου προκαλούν απέραντη λύπη.
Κάθεται στην αυλή και ζωγραφίζει πάνω σε παλιούς μπογιατισμένους καφέ τενεκέδες που προορίζονται για γεράνια. Ζωγραφίζει φούσκες, ανεμόμυλους και καράβια. Φούσκες που τραμπαλίζονται λες, είτε απ το άμαθο χέρι του καλλιτέχνη, είτε απο το ζεστό αεράκι που του φυλάει το πρόσωπο. Ανεμόμυλους απ’ αυτούς τους παιδικούς, με το καλαμάκι και τα χρωματιστά χαρτάκια διπλωμένα έτσι, ωστε στο παραμικρό ανέμισμα να επιτελέσουν το έργο τους. Να γυρίσουν φτιάχνοντας την ίριδα. Και καράβια με λευκά πανιά πάνω σε αφρισμένα κύματα χωρίς μηχανές χωρίς ναύτες, μόνα τους να παραδέρνουν στο άπειρο.
Κάθεται και φτιάχνει παιδιακίσιες ζωγραφιές. Απ αυτές που κάνουν τα πεντάχρονα, που πασαλείβονται με τους μαρκαδόρους στα μπράτσα στα ρούχα στα μουτράκια τους. Μερικά μάλιστα, (αυτά θα πρέπει να είναι τα μεγάλα ταλέντα), τρώνε τις μπογιες κιόλας, τις δοκιμάζουν με τις γλωσίτσες τους, και δυσφορούν με τη γεύση. Λογικό! Όταν ήταν παιδί απορούσε και ο ίδιος γιατί το κόκκινο έχει τόσο πικρή γεύση και το κίτρινο δεν μυρίζει λεμόνι. Πάντα γέλαγε όταν έβλεπε την ανιψιά του πιτσιρίκα να μετουσιώνει το παιχνίδι σε φαί και τούμπαλιν. Αυτό σημαίνει δημιουργία, σκέφτεται παιχνιδιάρικα. Συμμετοχή όλων των αισθήσεων. Και η ακοή? Που είναι η ακοή ? Αν υπάρχουν όλες οι υπόλοιπες αισθήσεις, τότε που είναι η ακοή στη ζωγραφιά μου? Κοιτάζει προσεκτικά. Αφρισμένα κύμματα που χτυπούν στην καρίνα είναι αυτά που ακούγονται αχνά? Χαμογελάει. Αν γυρίσει πλευρά στον τενεκέ θα ακούσει και τα παιδιά που γελάνε καθώς τρέχουν με τους ανεμόμυλους να γυαλίζουν στο φως, καθώς κυνηγούν τις αλήτισσες φούσκες.
Χαμογελάει πάλι. Δεν είμαι πια παιδί, σκέφτεται. Αλλά δεν έχω σταματήσει και να είμαι. Ανάβει τσιγάρο! Τα χέρια του είναι γεμάτα μπογιές και με την άκρη της γλώσσας καταλαβαίνει στα χείλη του μια πικρή γεύση. Σαν κόκκινο του μοιάζει. Ακόμα ξαφνιάζεται που το κόκκινο δεν έχει γεύση κεράσι, καρπούζι, φράουλα.
-«Δεν είμαι πια παιδί» μονολογεί δυνατά
-«Αλλά δεν έπαψα ποτέ και να είμαι» λέει χαμηλότερα όλο σκανταλιά...»
Πάλι ονειρεύτηκα παράξενα χτες. Ήμουν σε μια ξένη πόλη, και κρατούσα στα χέρια μου δυο αγοράκια, που είχαν ένα σώμα και τα κεφάλια τους ήταν κολλημένα έτσι ώστε να μην κοιτά ποτέ το ένα το άλλο. Και ήταν όμορφα, και ήταν έξυπνα, και ήθελαν να παίξουν, και κανείς δεν τα έβλεπε σαν τέρατα, σαν λάθη της φύσης. Κι εγώ που ήμουν η μόνη που λυπόμουν, που ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην όλη αποδοχή, ήθελα να τα κρατάω, να τα προστατέψω, να μην τα πληγώσει κανένας.
Και παίζαμε, και μιλάγαμε, και σκεφτόμουν είναι δώρο θεού, είναι μήνις θεού, και δεν ήξερα πως να αντιδράσω, μέχρι που ήρθαν και κούρνιασαν κουρασμένα στην αγκαλιά μου. Και είχα μια ανάγκη να κάνω την αγκαλιά μου πουπουλένιο κρεβάτι και την ανάσα μου νανούρισμα να κοιμηθούν ύπνο όμορφο και αθώο. Να κάνω τους άλλους γύρω μου να πάψουν, να μην φωνάζουν να μη μου τα ταράξουν. Και όλοι ήταν αδιάφοροι, σκληροί. Και σκεφτόμουν ποιος τα πληγώνει, εγώ με την ευαισθησία και τον προστατευτισμό μου, οι αυτοί με την αδιαφορία και την ψυχρότητά τους?
Θες να πετάξεις, μα είναι η βαρύτητα που σε κρατάει.
Κι ότι στους ώμους σου δεν φύτρωσαν φτερά
Θες να φωνάξεις, αλλά η σιωπή είναι που μετράει
Κι αυτό καρδούλα μου το ξέρεις πια καλά.
Και περιμένεις μια στιγμή που οι αλυσίδες θα κοπούνε
Και αναζητάς την αφορμή που όλα σε μια ανάσα θα κρυφτούνε
Κλείνεις τα μάτια και πηδάς χωρίς να ξέρεις που θα πέσεις.
Έχεις μια μόνο σιγουριά, μόνο αν ζήσεις θα πονέσεις.
Κι είναι ο πόνος σου γλυκός γιατί τον θέλεις να σε θρέψει
Θέλεις να ‘ρθει και να σε βρει να δώσει ότι σου ‘χει κλέψει
Να δώσει ανάσες και στιγμές και ιδρώτα πάνω στο κορμί σου
Θέλεις να βρει την αφορμή να κοιμηθεί απόψε μαζί σου.
