Ένα κλικ...

πριν τσιρίξω...

Νομίζω πως είχα καιρό να ζηλέψω!

Ήταν ένα ζευγαράκι στην άκρη της προβλήτας αγκαλιασμένο.

Γαλήνιο ν αγναντεύει τα δικά του. Αποκομμένο απ τους ήχους του χαμού.

Αφημένο στη δικιά του παραλία.

Και το κοιτούσα και σκεφτόμουν πως μέσα σε όλο το αδιάφορο βουητό, οι άνθρωποι ερωτεύονται και υπάρχουν αληθινά, και σ όλο το ψέμα τολμάνε δυο παιδιά να πούνε την αλήθεια τους ψιθυριστά ο ένας στ αφτί του άλλου.

Εκεί που πρέπει δηλαδή, δε φωνασκούν και δεν τους γνοιάζουν οι ματιές του πλήθους.

Τίποτα απο αυτή την ανούσια ρεκλάμα δεν τους απασχολεί, παρά να ζήσουν τη στιγμή τους μόνοι, δηλώνοντας γλυκά μα σθεναρά, «Είμαστε εδώ, μα δε μας αγγίζετε, μέρος του σκηνικού κάνετε τα δικά σας».

Τι θαρραλέα παιδιά, και τι όμορφο μάθημα να κρυφοκοιτάς τις απαρχές του έρωτα, της τρυφερής αγκαλιάς, τα πρώτα φιλιά μες στα μαλλιά και τα γελάκια που έρχονται να σου χαϊδέψουν τ αφτί με το αγέρι..

Τι θαρραλέα παιδιά, και πόσο χαίρεσαι που μια αγκαλιά απόψε θα γεμίσει λίγο πάθος, λίγα όνειρα, λίγα βότσαλα, πολύ αλμύρα. Θα κοιμηθούν και θα ξυπνήσουν σε αυτή την αγκαλιά, αφήνοντας χώρο μόνο για τις ανάσες τους, και την ελευθερία της επιλογής τους να υπάρξουν μαζί, αντίθετα στις μόδες των καιρών που αποθεώνουν το άγονο μπλαζέ ατομισμό μας.

Νομίζω πως είχα καιρό να ζηλέψω!

Ο Γολγοθάς

Τις μεγαλύτερες αλήθειες τις ήξερα πρώτα μέσα μου.

Κανένα σημάδι νωρίτερα. Αλλά το μέσα μου πάντα ήξερε. Περίμενε.

Αυτό το μέσα, το άτιμο το μέσα, που έχει δικό του θεό, που αντιλαμβάνεται άλλα και στα λέει πριν συμβούν.

Που σου πιάνει το στομάχι στα νύχια του και στο γυρίζει τούμπα.

Αυτό το διεστραμμένο μέσα, που δε σε αφήνει να χαλαρώσεις, που σου λέει ότι δεν τελείωσε, και ότι αυτό το βουνό που σκαρφαλώνεις με την ωραία θέα λέγεται Γολγοθάς, και ότι όλοι αυτοί γύρω σου δεν ήρθαν για εκδρομή.

…Δεν ανεβαίνεις μόνη….

Παρηγοριά

Είναι απέραντο το σύμπαν.

Και είναι παρηγοριά.

Προσπαθείς να το χωρέσεις στην αντίληψή σου και καταλαβαίνεις πόσο μικρός είσαι.

Πόσο ασήμαντα είναι αυτά που σε σκοτεινιάζουν.

Απογοήτευση.

Μαθαίνεις να γελάς επειδή σου είπαν ότι σε λίγο θα το εννοείς.

Γελάς λοιπόν. Δυνατά! Περιμένεις τη στιγμή που θα το εννοείς.

Και αυτή δεν έρχεται.

Βλέπεις τη σάρκα να λιώνει περιμένοντας.

Όταν ήσουν παιδί, περίμενες να μεγαλώσεις για να ζήσεις αυτά που ήθελες.

Τώρα εύχεσαι να ήσουν παιδί να περνάει η ζωή όπως τότε.

Σε θολούρα. Επιδερμικά. Να μη σε πληγώνει.

Βγαίνεις, ξενυχτάς, ψάχνεις αγκαλιές, πας μακριά.

Τίποτα δεν έχει σημασία, και τίποτα δεν είναι εδώ.

Δεν είσαι εδώ. Το εδώ πονάει.

Γελάς για να μην τρομάζεις τους άλλους με την απουσία σου.

Για να μην ουρλιάξεις.

Είναι τόσο γλυκιά...

που δεν ξέρεις αν θέλεις να τη δαγκώσεις ή να κάτσεις και να την χαζεύεις ...

Kάτι λέει για τη θάλασσα και μετά...

ή στραβά αρμενίζουμε?