Κυριακή 8 Ιουνίου 2008

Απογοήτευση.




Μαθαίνεις να γελάς επειδή σου είπαν ότι σε λίγο θα το εννοείς.

Γελάς λοιπόν. Δυνατά! Περιμένεις τη στιγμή που θα το εννοείς.

Και αυτή δεν έρχεται.

Βλέπεις τη σάρκα να λιώνει περιμένοντας.

Όταν ήσουν παιδί, περίμενες να μεγαλώσεις για να ζήσεις αυτά που ήθελες.

Τώρα εύχεσαι να ήσουν παιδί να περνάει η ζωή όπως τότε.

Σε θολούρα. Επιδερμικά. Να μη σε πληγώνει.

Βγαίνεις, ξενυχτάς, ψάχνεις αγκαλιές, πας μακριά.

Τίποτα δεν έχει σημασία, και τίποτα δεν είναι εδώ.

Δεν είσαι εδώ. Το εδώ πονάει.

Γελάς για να μην τρομάζεις τους άλλους με την απουσία σου.

Για να μην ουρλιάξεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: