Θολά νερά...

Έλα ρε φίλε!

Πες μου που κάνω λάθος...

Η ευτυχία η δική μου έχει πρώτο ρόλο ή η ευτυχία των απογόνων μου?

Αν εγώ είμαι δυστυχισμένη είναι δυνατόν να είναι ευτυχισμένα τα βλαστάρια μου?

Αν εγώ υποκρίνομαι σε επίπεδο όσκαρ πρώτου γυναικείοιυ ρόλου....

Όλα καλά? Πες μου γαμώτο! Πες μου!

Πες μου και  πάρε την ευθύνη.

Ας πάρει κάποιος την ευθύνη...

Γιατί εγώ προσπαθώ, αλήθεια προσπαθώ.

Η ευθύνη όμως είναι πουτάνα και πάει εκεί που πληρώνεται περισσότερο.

Με περισσότερα άλλοθι, περισσότερες δικαιολογίες, περισότερες λιποψυχίες.

Γαμώ το, πίστεψε με. Δεν επιχειρώ να σε κρίνω. Μόνο να σε καταλάβω.Μόνο αυτό.

Τι είναι ηθικό, τι πρέπον, τί γαμώ το κέρατο μου θα μας κάνει ευτυχισμένους, τι είναι αυτό που θα μας κάνει σμπαράλια...

Φρίκη. Μόνο αυτό νοιώθω.

Για έναν μοναδικό και απλούστατο λόγο.

Δεν υπάρχει δικαιοσύνη.

Χαχαχα δικαιοσύνη.... χαχαχα Τι βλαμμένη λέξη. Τι ψεύτική λέξη....

Κάθομαι δίπλα σου...

Κάθομαι δίπλα σου.

Τεντώνεις την πλάτη.

Τα ξέρω τα σημάδια.

Δεν χρειάζεται να τα διαβάσω ξανά.

Μου μιλάς αλλά κοιτάς απέναντι.

Δε μου μιλάς, και τα μάτια σου κρατάνε τα δικά μου.

Τα ξέρω σου λέω.

Κοιτάζω το πιγούνι αποφεύγοντας να καρφωθώ στα χείλη

Αλλά εκείνη η γραμμή στο χαμόγελο που δε σβήνει...

...μπερδεύομαι. Σηκώνω το βλέμμα στα μάτια.

Λεπτές ρυτίδες, λάμψη στην ίριδα, και μετά πάλι χαμόγελο.

Αιχμαλωτίζομαι στη διαδρομή και ανταποδίδω.

Τα ξέρω σου λέω.

Και οτι εστιάζεις στην απέναντι, το ξέρω.

Είναι τόση η ένταση, που σχεδόν χαίρομαι που κοιτάς εκεί.

Παίρνω ανάσα. Γυρίζω να σε αντιμετωπίσω.

Ξανά το αδηφάγο βλέμμα σου.

Θέλω να σου πω «σταμάτα».

Θέλω να σου πω «Ξεκίνα επιτέλους».

Θέλω να καθήσω επάνω σου να περάσω τα χέρια μου γύρω απο το λαιμο σου και να μην αρθρώσω λέξη.

Μια ντουζίνα άτομα μας κοιτάζουν με απορία....