Κάθομαι δίπλα σου...

Κάθομαι δίπλα σου.

Τεντώνεις την πλάτη.

Τα ξέρω τα σημάδια.

Δεν χρειάζεται να τα διαβάσω ξανά.

Μου μιλάς αλλά κοιτάς απέναντι.

Δε μου μιλάς, και τα μάτια σου κρατάνε τα δικά μου.

Τα ξέρω σου λέω.

Κοιτάζω το πιγούνι αποφεύγοντας να καρφωθώ στα χείλη

Αλλά εκείνη η γραμμή στο χαμόγελο που δε σβήνει...

...μπερδεύομαι. Σηκώνω το βλέμμα στα μάτια.

Λεπτές ρυτίδες, λάμψη στην ίριδα, και μετά πάλι χαμόγελο.

Αιχμαλωτίζομαι στη διαδρομή και ανταποδίδω.

Τα ξέρω σου λέω.

Και οτι εστιάζεις στην απέναντι, το ξέρω.

Είναι τόση η ένταση, που σχεδόν χαίρομαι που κοιτάς εκεί.

Παίρνω ανάσα. Γυρίζω να σε αντιμετωπίσω.

Ξανά το αδηφάγο βλέμμα σου.

Θέλω να σου πω «σταμάτα».

Θέλω να σου πω «Ξεκίνα επιτέλους».

Θέλω να καθήσω επάνω σου να περάσω τα χέρια μου γύρω απο το λαιμο σου και να μην αρθρώσω λέξη.

Μια ντουζίνα άτομα μας κοιτάζουν με απορία....