Στραπατσαρισμένη.
Ωραία λέξη. Ταιριαστή.
΄Ελεγα πως εγώ μπορώ.
Τώρα ξέρω πως ο εαυτός που μπορεί, κάπου έχει χαθεί.
Κάπου λείπει.
Κι αν ξανάρθει, δεν ξέρω.
Ούτε με νοιάζει.
Με νοιάζουν τόσο λίγα πράγματα πια.
Η λήθη.
Η λήθη να με κατάπινε, ν’ αφανιζόμουν μέσα της.
Σαν εραστής.
Τέτοιες μέρες πρέπει να φεύγεις..
Βρέχει, και μυρίζει ο κόσμος.
Ν’ ακούς Διάφανα κρίνα και να φεύγεις.
Αλλού.
Αφου αλλού είσαι, αλλού να πας.
Το φθινόπωρο με απογυμνώνει από ελπίδα.
Σαν δέντρο που του πέφτει το τελευταίο φύλλο.
Η απουσία.
Η κάθαρση.
Τα βάρη που δεν πετιούνται.
Το εγώ που θέλω να ξεριζώσω.
Αυτός που δε θα μάθει.
Εσύ που δε θα πεις.
Η αγάπη δεν αρκεί όταν έχεις χάσει το δρόμο σου.
Όταν πλημμύρισε ο κόσμος και σβήστηκαν οι δρόμοι…
..................................................................................................
… δε σε φτάνουν οι χάρτες,
οι οδηγίες.
Μόνο η απελπισία σε φτάνει.
Σ’ αγκαλιάζει απλόχερα.
Παντοτινή σου φίλη από τότε που σ΄ έμαθε.
Σιωπή.
Εκείνη φοβόταν μήπως πει στον εαυτό της κάποια μέρα πως
"μέσα της τελειώνουν οι άνθρωποι".
Εμένα μου τελείωσαν επιτέλους. Δε φοβάμαι πια.
