Τα λάθη τα κάνουμε μόνοι μας.
Είναι ολόδικα μας
Σάρκα και αίμα και όστια μας.
Θύτες και θύματα ισόπαλοι φταίχτες.
Το λάθος γοητευτικό σε κοιτά στα μάτια.
Σκέφτεσαι: Το κουλαντρίζω.
Σκέφτεται: Τον έχω.
Αυτό το παιχνίδι φτιάχτηκε για δυο.
Και χάνουν δυο.
Το παιχνίδι του χαμένου το παίζουμε εις γνώσιν μας.
Με χέρια και με πόδια βουτηγμένοι μέσα στην ήττα απολαμβάνουμε τον ξεπεσμό.
«Γιατί», δεν ξέρω και δε με νοιάζει.
Ίσως σκέτος μαζοχισμός, ίσως τίποτε παραπάνω από ηλιθιότητα.
Οι αγαπημένοι μου κάνουν λάθη.
Χάνουν οι ίδιοι την αξιοπιστία τους την ακεραιότητα τους και τον σεβασμό μου.
Γίνομαι έξαλλη μαζί τους γιατί σταματάω να τους εκτιμώ.
Μου είναι ιδιαίτερα επίπονο να αγαπώ χωρίς να εκτιμώ.
Έτσι επιλέγω να μην ξέρω.
Όσο δεν ξέρω, ο κόσμος έχει λίγη περισσότερη ακεραιότητα.
Παρήγορη και πλάνα γαρ.
Λάθος μου προφανώς!
