Είναι περίεργο. Δεν ξέρεις ποια ζαριά θα φέρει εξάρες αλλά όλες τις φορές που ρίχνεις το ζάρι, αυτές θέλεις να φέρεις. Ακόμα και αν σου έχουν πιάσει όλα τα πούλια, και δεν μπορείς να τις παίξεις, εξάρες θα προτιμούσες. Κι ας κέρδιζες το παιχνίδι με ασόδυο. Τώρα, χάστο διπλό!
Μια η ώρα τη νύχτα, είναι αργά για καθημερινή νωρίς για Σάββατο. Παίρνω την αλυσίδα το σκυλί τη μουσικούλα μου και κατηφορίζω. Ζεστή ανοιξιάτικη νύχτα. Φουσκοδεντριές. Μπροστά το σκυλί πίσω εγώ, στην αγαπημένη της διαδρομή, εκεί που έχει ακόμα χόρτα και χώμα και μυρωδιές. Τουλάχιστον μέχρι να φτιάξουν και την επέκταση της Κανακάρη και να μην έχεις παρά πεζοδρόμια και φανάρια να κάνουν αυτό το καινούριο το εκνευριστικό μπιπ μπιπ μπιπ μπιιιιιιιιιιιπ τον πολιτισμό μου μέσα!
Στην αλάνα πέντε έξι τυπάκια με ρωτάνε τι ακούω. Κάτι χιπ χοπ τους λέω και χαίρονται. ΄Ενας με ξυρισμένο κεφάλι με ρωτάει για να δώσει το μισό του σάντουιτς στο σκυλί. Δώστο του λέω. Τη λύνω και η αλάνα γίνεται παιδική χαρά. ΄Ενας άλλος μου βάζει μια μπίρα στο χέρι και με ρωτάει αν μου αρέσουν οι Going through. Toυς απεχθάνομαι του λέω, αλλά μου αρέσουν οι Active member. Νομίζω ότι είπα τη μαγική φράση. Κάτι σαν το «σουσάμι άνοιξε». Γυάλισε το μάτι του πιτσιρικά. Τον λένε Τάση. Και μένα Αντίσταση. Χαρήκαμε. Πιο πολύ χαίρεται η Μπλε. Τρέχει με τα αφτιά της να ανεμίζουν. Φτάνει ξύλα, χαρτιά. Ότι της πετάνε. Οι πιτσιρικάδες με μυούν στα άδυτα της χιπ χοπ. Ονόματα που δεν έχω ξανακούσει. Να τους μάθω γρήγορα για να μην μείνω στην τάξη. Τους κάνω το χατίρι. Θα τους κατεβάσω. Αύριο. Αν θυμηθώ τα ονόματα. Μου δίνουν τα δικά τους τα Mp3 να ακούσω. Εντατικά μαθήματα στο δεκάλεπτο. Χορεύουν με αυτά που ακούω εγώ από τα ακουστικά. Γελάω. -Μη γελάς. Είναι σοβαρά. Σοβαρεύω λοιπόν. Ο Τάσης θα μου φτιάξει σιντι να πάω αύριο να το πάρω. Δεν είναι δυνατόν να μην ξέρω τι ακούω. Του δίνω την μπίρα μου μισή και την κατεβάζει με μια ανάσα. Φεύγω παιδιά, πάω να χαζέψω καμιά ταινία. Μου λένε καληνύχτα. Αύριο ραντεβού.
΄Οταν γίνει δρόμος με φανάρια που κάνουν εκνευριστικό μπιπ μπιπ θα θυμάμαι αυτή την αυθόρμητη νύχτα και θα νοσταλγώ την αλάνα.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι είσαι στην κορυφή του κόσμου. Την έχεις όλη και ακαταχώρητη δική σου. Κοιτάς τον ήλιο και χαμογελάς σε ότι πρόκειται να έρθει. Γιατί νιώθεις δυνατή και έτοιμη. Γιατί αγαπάς και σε αγαπούν με ένα τρόπο που σε καλύπτει, χωρίς λόγια και εντυπωσιασμούς. Γιατί το μέσα σου έχει κοιμηθεί για λίγο, και έχει σταματήσει να ψάχνει ανταριασμένο τα γιατί. Παίρνεις την ημέρα έτσι όπως είναι, χωρίς περιττές προσδοκίες, με την απλότητα της ανάσας. Μια ανάσα τη φορά. Ένα βήμα πιο πέρα.
Υπάρχουν κι άλλες στιγμές, αλλά δε θα πω γι αυτές τώρα. Δεν θέλω να ξέρω ποιες είναι. Αυτή τη στιγμή λιάζομαι πάνω σε ένα ζεστό βράχο. Σηκώνω το κεφάλι και χαμογελώ. Ξέρω τι έρχεται. Και θα το αντιμετωπίσω όταν έρθει. Τώρα το μόνο που αφήνω είναι πολύ γαλάζιο να εισχωρήσει από τα μάτια στην ύπαρξή μου, να φωτίσει τις σκοτεινές γωνιές, και να διώξει φόβους και φαντάσματα.
Είναι όμορφο να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια των άλλων και αυτό που βλέπεις να σου αρέσει...
Όλα τα κόλπα τα ξέρω. Αλλά έχω αρχίσει και βαριέμαι. Κι εσύ απ΄όλους τους υπόλοιπους θα πρέπει να κατανοείς τι θέλω να πώ...
