Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι είσαι στην κορυφή του κόσμου. Την έχεις όλη και ακαταχώρητη δική σου. Κοιτάς τον ήλιο και χαμογελάς σε ότι πρόκειται να έρθει. Γιατί νιώθεις δυνατή και έτοιμη. Γιατί αγαπάς και σε αγαπούν με ένα τρόπο που σε καλύπτει, χωρίς λόγια και εντυπωσιασμούς. Γιατί το μέσα σου έχει κοιμηθεί για λίγο, και έχει σταματήσει να ψάχνει ανταριασμένο τα γιατί. Παίρνεις την ημέρα έτσι όπως είναι, χωρίς περιττές προσδοκίες, με την απλότητα της ανάσας. Μια ανάσα τη φορά. Ένα βήμα πιο πέρα.
Υπάρχουν κι άλλες στιγμές, αλλά δε θα πω γι αυτές τώρα. Δεν θέλω να ξέρω ποιες είναι. Αυτή τη στιγμή λιάζομαι πάνω σε ένα ζεστό βράχο. Σηκώνω το κεφάλι και χαμογελώ. Ξέρω τι έρχεται. Και θα το αντιμετωπίσω όταν έρθει. Τώρα το μόνο που αφήνω είναι πολύ γαλάζιο να εισχωρήσει από τα μάτια στην ύπαρξή μου, να φωτίσει τις σκοτεινές γωνιές, και να διώξει φόβους και φαντάσματα.
Είναι όμορφο να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια των άλλων και αυτό που βλέπεις να σου αρέσει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου