Μερικές φορές πάλι...

Μερικές φορές σου 'ρχεται ένα χαμόγελο απο το πουθενά.

Ψεύτικη η φωτογραφία, αληθινό το χαμόγελο

Νύχτα Λεοντιδών.

Κοσμική σκόνη.
Βοτσαλάκια. Σκάνε στο χείλος του γκρεμού μας.
Κάνουν ωραίες λάμψεις.
Πεφταστέρια που επιταχύνουν περισσότερο από το βάρος των ευχών.
Τόσες πολλές ευχές.
Κρυστάλλινη νύχτα.
Είναι τόσο ανακουφιστική η ασημαντότητα σου στο σύμπαν.
Σα χάδι παρήγορο.
Όλος ο κόσμος σε αγνοεί.
Και γυρίζει με ή χωρίς εσένα.
Τι ανακούφιση!

Νύχτα Λεοντιδών.
Βαθιά νύχτα.
Κάπου μέσα από τα σπλάχνα του σύμπαντος ένα αεράκι.
Μια ωραία παράσταση, πέφτει η αυλαία, κλείνουν τα βλέφαρα.
Μια τελευταία λαμπερή τροχιά
Διαγράφω μια τελευταία τροχιά.

Μισές αλήθειες.

Τα μεγαλύτερα ψέματα είναι οι μισές αλήθειες.
Τα πιο ανήθικα ψέματα είναι αυτές.
Βαυκαλίζεις τον εαυτό σου ότι τουλάχιστον δεν λες ολόκληρο το ψέμα.
Ναι είσαι καλός άνθρωπος. Μισός βέβαια, αλλά ποιος κοιτάει….
Οι μισές αλήθειες ισούνται με ολόκληρο ψέμα.
Μην παραμυθιάζεσαι.
Οι χειρότερες είναι αυτές που χρησιμοποιείς σαν άλλοθι απέναντι στον εαυτό σου.
Λες πολλές μισές αλήθειες και τελικά αποκοιμίζεις την αίσθηση του σωστού.
Του δικαίου.
Της ικανότητας σου να ξεχωρίζεις την πραγματικότητα.
Μια φορά κι έναν καιρό… λες ένα παραμυθάκι με πραγματικά ονόματα.
Αυτό δεν το κάνει πραγματικότητα.
Ή ζεις ένα παραμυθάκι με ψεύτικα δεδομένα. Ούτε αυτό το κάνει πραγματικότητα.
Είναι αλήθεια πως η πραγματικότητα είναι περισσότερο σκληρή, λιγότερο όμορφη και απείρως περισσότερο πιεστική.
Αυτή έχουμε όμως, και καμία υποκρισία μισή αλήθεια ή ολόκληρο ψέμα μας πρέπει.

Να φύγω ήθελα

Εγώ να φύγω ήθελα. Από παντού.
Έφτανα στο λιμάνι και κοιτούσα τα δρομολόγια του φευγιού.
Καλώς ήρθες μου ΄λεγαν, και το βλέμμα ταξίδευε.
Ποτέ δεν κάθησα πιο πάνω από το λίγο.
Ήμουν στην είσοδο και προετοίμαζα τον τρόπο που θα έκλεινα την πόρτα φεύγοντας.
Να φύγω ήθελα γιατί όλα ήτανε λιμάνια αποχαιρετισμού.
Να φύγω ήθελα από τον κόσμο κι ας τον κουβάλαγα μαζί μου.
Εδώ καθόμασταν, αλλού κοιτούσα.
Οι πιο σωστές μου αποφάσεις ένοιωθα ότι ήταν στο αντίο.
Ποτέ στο μένω.
Ούτε η μοναξιά με έφθειρε, ούτε η σιωπή.
Τα λόγια πάντα λίγα για να εκφράσουν τα απλά.
Μα όλο και πιο πολύ έρχεται στο μυαλό μου τελευταία,
Η σκέψη ότι το επόμενο φευγιό, θα το κάνουμε μαζί.