Νύχτα Λεοντιδών.

Κοσμική σκόνη.
Βοτσαλάκια. Σκάνε στο χείλος του γκρεμού μας.
Κάνουν ωραίες λάμψεις.
Πεφταστέρια που επιταχύνουν περισσότερο από το βάρος των ευχών.
Τόσες πολλές ευχές.
Κρυστάλλινη νύχτα.
Είναι τόσο ανακουφιστική η ασημαντότητα σου στο σύμπαν.
Σα χάδι παρήγορο.
Όλος ο κόσμος σε αγνοεί.
Και γυρίζει με ή χωρίς εσένα.
Τι ανακούφιση!

Νύχτα Λεοντιδών.
Βαθιά νύχτα.
Κάπου μέσα από τα σπλάχνα του σύμπαντος ένα αεράκι.
Μια ωραία παράσταση, πέφτει η αυλαία, κλείνουν τα βλέφαρα.
Μια τελευταία λαμπερή τροχιά
Διαγράφω μια τελευταία τροχιά.