Ο Μανδύας της συνείδησης. (Μερικές φορές ξέρω οτι δεν φταίω).

Τι σημαίνει είμαι λυπημένος?

Σημαίνει πέφτω στη βαθιά ζεστή ακύμαντη θάλασσα και επιπλέω.

Σαν κούτσουρο, βαρύ και άκαμπτο, αλλά επιπλέω.

Τι σημαίνει ντρέπομαι.?

Σημαίνει πέφτω στη βαθιά ζεστή ακύμαντη θάλασσα και βυθίζω το κεφάλι μου,

παίρνοντας μια τελευταία ανάσα, πορεύομαι μέχρι να τελειώσει.

Όταν τελειώσει, μπορεί και να μην βγω.

Τι σημαίνει είμαι λυπημένος και ντρέπομαι?

όταν Δεν έκανα κάτι για να φταίω.?

Σημαίνει οτι κάποιος που αγαπάω, κάποιος που ακόμα καταφέρνει να με ορίζει,

Βουτάει το κεφάλι μου μέσα, και αγνοεί πότε μου τελειώνει η ανάσα.

Μερικές φορές Ξέρω οτι δεν φταίω.

Πως γίνεται όμως να νοιώθω τόσο ένοχη  όσο και αν έφταιγα?

Όταν ντρέπομαι εμένα, απορώ πως δεν ντρέπεσαι εσένα.

Όμορφα κι απλά.

    

Να την ψάχνεις την ομορφιά.

Περιμένοντας το φανάρι δίπλα σε ένα παρατημένο συντριβάνι της πόλης.

Τη στιγμή που ο ήλιος ανάμεσα στις φυλλωσιές σου δώσει μια έκρηξη χρωμάτων  στους υδρατμούς.

Να ριψοκινδυνεύεις την ομορφιά.

Στα κουρασμένα μάτια του σκύλου που θα δροσίσεις σε ένα χωματόδρομο πνιγμένο στη ζέστη,

με κίνδυνο μια γερή δαγκωματιά.

Να την εκτιμάς την ομορφιά.

Να την ανακαλύπτεις ξανά και ξανά. Στα γερασμένα χέρια της μάνας σου. Ναι. 

Στα γερασμένα χέρια της μάνας σου.

Να την αναγνωρίζεις την ομορφιά.

Μέσα στους κωδικούς της καθημερινότητας μας. Ένα απαλό χάδι σε ένα σφιγμένο σβέρκο.

Στο κράτημα μιας πόρτας να περάσεις. Στο καλημέρισμα του γείτονα. 

Να την σκαλίζεις την ομορφιά.

Στις ιδέες που σε ξεσηκώνουν. Σε αυτές που έχουν την δύναμη να σε κάνουν να αναθεωρείς.

Να εξελίσεσαι.

Η αναζήτηση της είναι μια στάση ζωής. Αέναη.

Να την βρίσκεις στην επιφάνεια και κάτω απο αυτήν. 

Στα απλά, στα δύσκολα.

Φιλήδονη και Αγία.

Μοναχική και δημόσια.

Μεγάλη στις απλές λέξεις και απλή στις μεγάλες ιδέες.

Ο ψάχνων βρίσκει και ευρών αμειφθήσεται.