Ωραία χρώματα ντυμένο το τίποτα.

Μόνος σου. Είσαι η καλύτερη παρέα σου. Η λιγότερο ψεύτικη.
Δε σου ζητάς να υποκρίνεσαι να συγχωρείς, να ξεχνάς.
Μόνος σου. Καλυτερότερα αναιμακτότερα.
Να διεκδικείς με τον εαυτό σου το παιχνίδι σου.
Να μην περιμένουν οι άλλοι να διεκδικείς γι αυτούς.
Να μη δίνεις λογαριασμό. Να μην υπάρχει λογαριασμός.

Μόνος σου. Δε σε φτάνουν οι ώρες να σαι μόνος σου.
Κανείς δεν καταλαβαίνει και όλοι σε ενοχλούν.
Ο μόνος δεν υποφέρει από μοναξιά. Από το πλήθος υποφέρει.
Από τα ανούσια σχόλια. Από το δήθεν ενδιαφέρον.

Υποφέρει και από κάτι άλλο.
Από την αβάσταχτη ελαφρότητα της ματιάς τους.
Από την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι τους.
Λες και η βαρύτητα δεν τους έπιασε. Σαν τις φούσκες.
Γεμάτες και κενές ταυτόχρονα.

Μόνος σου. Να μείνεις μόνος σου. Οι φούσκες σκάνε.
Είναι πολύχρωμες και τραμπαλίζουν ευχάριστα.
Σκάνε όμως και σε τρομάζουν.
Ωραία χρώματα ντυμένο το τίποτα.
Κι εσύ το βάζεις να σου ομορφαίνει τις γωνιές…. Τις άδειες…


Βάζεις κάτι όμορφα άδειο να σου ομορφαίνει το άδειο

Φτάνει!

Τι θόρυβο κάνει η καρδούλα σου όταν σπάει?

Γιατί πάντα τρομάζει τα πουλιά?

Γιατί σήμερα ακούγεται εκκωφαντικά η σιωπή?

Κι αυτός ο βόγκος που όλο έρχεται αλλά ποτέ δε φτάνει?

Που είναι το τέλος?

Γιατί δεν λάμπει τίποτα?

Αυτή η σκοτεινιά που αναβλύζει απ τα μάτια σου,

όλο τρέχει να φωλιάσει στα δικά μου.

Κάποτε όλα ήταν χαμόγελα. Μεγάλα.

Τώρα μεγάλα είναι τα ναυάγια. Και οι πένθιμες γιορτές.

Και δεν είναι η απώλεια που πονάει

Ο φόβος της είναι που σου γδέρνει την ψυχή.

Δεν θέλεις άλλο πια.

Φτάνει!

Σταμάτα να διώχνεις γιατί φοβάσαι την απώλεια.

Κράτα το σόου σου μαϊμού.

Καλή αρχή Μπιχλιμπίδα μου

Καμία αρχή δεν την γνωρίζεις αν δεν γίνει. Μην φοβάσαι. Το μόνο που έχει σημασία είναι να αντεπεξέλθεις παλικαρίσια. Μικρή πρόταση – μεγάλη κουβέντα.

Εσύ μια μικρούλα είσαι, ένα τόσο δα πραγματάκι στο άπειρο, πρέπει να βρεις τη λιονταρίσια σου καρδιά σε αυτό το κορμάκι και να την προκαλέσεις να ξυπνήσει. Να βρυχηθεί. Να την ακούσουν οι γύρω και να τρομάξουν. Να σε υπολογίσουν. Να σε φοβηθούν. Να σε σεβαστούν.

Όταν μεγαλώσεις, και γίνεις βουνό, όταν ψηλώσεις και φτάσεις στα αστέρια, τίποτε από όλα αυτά δεν θα έχει σημασία. Μα τώρα που είσαι σποράκι, που κοιτάει δειλά από κάτω από το χώμα και στραβώνεται με το φως του κόσμου, τώρα που είσαι δελφίνι που βουτά στο πιο μεγάλο και σκοτεινό βάθος, ελπίζεις και εύχεσαι το τσαγανό σου να μη σε αφήσει. Να σε βγάλει παλικαρίσια μέχρι το τέλος!!!

Ξέρεις, όλα τα μεγάλα δέντρα κάποτε ήτανε σποράκια. Και όλα τα απάτητα βουνά κάποτε ήτανε ένας κόκκος σκόνης. Όλα τα βάθη των ωκεανών απέραντη έρημος, και όλα τα αστέρια ήταν ... αστέρια. Όπως εσύ.
… Έτσι, για να έχουμε πάντα σημείο αναφοράς!

Να σου πω ένα μυστικό? Θα μου λείψεις απέεεεεραντα...

Τα λάθη

«Έχω μια ντουλάπα γεμάτη λάθη. Θέλεις να τη δεις»?
Σου λέω και σου κλείνω το μάτι.
Κι εσύ σαν γνήσιος κουτσομπόλης μου λες «ναι», και σπεύδεις να θαυμάσεις.
Όλο περηφάνια σε πηγαίνω μπροστά στο μαυσωλείο μου.
«Δίφυλλη είναι», λέω καμαρώνοντας. Ανοίγω. «Κοίτα»!
Κάνω ένα βήμα πίσω να θαυμάσεις. Και μια θεατρική κίνηση voila!
«Είσαι περήφανη και φαίνεται» μου λες θαυμάζοντας τα καλοδιπλωμένα λάθη.
Κοκκινίζω από ευχαρίστηση για το κομπλιμέντο.
«Καλοσύνη σου, μια μέρα θα τα καταφέρεις κι εσύ» λέω γενναιόδωρα.
«Κοίτα αυτό», το ξεδιπλώνω και το ρίχνω πάνω μου.
«Το έκανα ένα βράδυ που έβρεχε, και από πίσω είναι όλη η σειρά που ακολούθησε».
«Όλα τα βράδια που έβρεχε» λέμε και οι δυο γελώντας συνωμοτικά.
Με ξέρεις μπαγασάκο. Δεν μπορώ να αντισταθώ στα λάθη.
Όπως άλλοι συλλέγουν γραμματόσημα εγώ πλατσουρίζω στις λούμπες απ τα λάθη.
Άμα είναι μεγάλα κάνουν πλάαααφ και μου γεμίζουνε τα μάγουλα ρυάκια.
Άλλα πάλι είναι μικρά και ήρεμα, αλλά τα κάνω με την ίδια τσαχπινιά.
«Κοίτα αυτό»!
«Το έκανα σε κεινο το νησί με τα μωβ ηλιοβασιλέματα και τ’ άσπρα σπίτια.
Γι αυτό είναι λίγο θλιμμένο και πολύ μαβί. Είδες πως πάει με τα μάτια μου»?
Συμφωνείς και γνέφεις. Ευτυχώς που βρήκα και σένα που εκτιμάς τα ανεκτίμητα.
«Μια μέρα θα σου δείξω και τη χειμερινή ντουλάπα μου». Σου λέω όλο νάζι.
«Δεν ξέρω τι με πιάνει, και τους χειμώνες μεγαλουργώ τα μάλα».
Με κοιτάς με ζήλια και πας κάτι να πεις…
«Δε χρειάζεται» σου λέω.
«Σου έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη».
και σκέφτομαι – να η αρχή ενός ωραίου λάθους….

Φεγγάρια, ροδάκινα

Σε μια συναυλία…

Έπιανες μια νότα, και ήταν σαν να καβάλαγες τη ρυτίδα του αέρα. Στροβιλιζόσουν στα κουτούκια, έπαιζες με τα αφρούδια της θάλασσας, βούταγες σε σκοτεινές σπηλιές. Κι όλα αυτά με μια τόσο δα μικρούλα νότα. που έφερε την παρέα της μαζί, και όλοι γινήκατε παρέα. Παρέα ταξιδιάρικη, Πουθενά δε σηκώθηκες να πας, μα παντού σε ταξίδεψαν απόψε. Παντού ήσουν και τίποτα δε σε ένοιαζε. Σήκωνες το κεφάλι και έβλεπες το φεγγάρι και ήξερες ότι όπου και να πας, το ίδιο φεγγάρι θα βλέπεις, και με ένα φίλο σαν το φεγγάρι, ο κόσμος γίνεται λιγότερο άγριος. Φωτίζονται οι σκοτεινές γωνιές, και είναι πλεονέκτημα να υπάρχει μια γνωστή φάτσα στην παρέα.
Εγώ σήμερα λοιπόν, ήξερα το φεγγάρι. Και δεν ένοιωσα μόνη. Ούτε φοβήθηκα όταν αυτός μου έπιασε το χέρι. Ήξερα το φεγγάρι και το ήξερε κι αυτός. Μου το έδειξε και μου είπε «πάμε»? «Πάμε» του απάντησα. Είναι ωραίο οι άλλοι να μαντεύουν τον προορισμό σου. Καθίσαμε σε μια πέτρα που ασήμιζε από το φως. Χορηγία του κοινού γνωστού μας και μιλάγαμε.
Μου έλεγε πως κάποτε που ήθελε να συναντήσει το φεγγάρι, είχε βουτήξει στα ασημιά νερά μιας θάλασσας τη νύχτα. Συμφώνησα πως αυτός είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να το συναντήσεις. Κι εγώ του είπα, πως μια άλλη νύχτα, έβαλα μια αχτίδα στα μαλλιά μου, και αυτός συμφώνησε πως αυτός είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να βρεις αυτό που γυρεύεις.
Σε βρήκα του είπα, και έγειρε και με φίλησε. ΄Ενα φιλί σα ροδάκινο όλο γεύση και άρωμα, που έλεγα πως δεν έχω ξαναφιληθεί ποτέ μου. Ωραίο φιλί ατελείωτο.
Κάποιος κρυφογέλαγε πάνω από τα κεφάλια μας, αλλά δεν του έδωσα σημασία του σκανταλιάρη φίλου μας. Ήθελα κι άλλο φρούτο να γευτώ. Μερικές φορές το φιλί, για το φιλί και μόνο, είναι απόλαυση. Είναι… είναι… είναι… είναι… η πιο βαθιά ηδονή. Η πιο έντονη ανάγκη. Κι αυτός ήξερε να με φιλάει ακριβώς έτσι. Χωρίς προορισμό. Μόνο και μόνο για το φιλί.
Ζαλίστηκα τόσο, που δεν ήξερα κατά που πέφτει ο ουρανός. Δεν ήξερα κατά που είναι το φεγγάρι. Και τότε κατάλαβα πως ήμουν στο φεγγάρι. Πρώτα μέσα στην αγκαλιά του και μετά πάνω στο φεγγάρι. Σήκωσα το κεφάλι, κοίταξα γύρω μου, και δεν είδα τίποτα γνωστό. Μα δε με πείραζε πια, είχα μάθει την αγκαλιά του.

Τρύπια βάρκα

Μπαίνεις μες στη βάρκα σου και πας.
Κι όλοι σου λένε μην ανοίγεσαι, είναι τρύπια η βάρκα και θα βουλιάξεις.
Θυμάσαι την προηγούμενη φορά? Που σ’ έσωσε μια ξέρα?
Και ήρθαμε και σε βρήκαμε? Μην ανοίγεσαι…
«Όχι, λες». Θα πάω! «Θα πάω το μεγάλο μου ταξίδι. Αυτό που πάντα ονειρευόμουν.
Να δω ορίζοντες, νέες στεριές, η βάρκα μου θα με πάει. Το ξέρω.
Κι αν είναι τρύπια, θα προσέχω. Θα την μπαλώνω. Θα την προσέχω».
Χαράζεις μια γραμμή, ξεχνάς τα γονικά σου.
Το ταξίδι θέλει αφοσίωση και πίστη. Όχι μισές καρδιές.
Τις τρώει ολόκληρες φρεσκοκομμένες.
Σ’ αγκαλιάζουν όλοι και σε φιλούν. Σου εύχονται καλό ταξίδι..
Σ έναν φευγάτο ταξιδιώτη τι να πεις?
«Καλό ταξίδι, να προσέχεις»!
Κι ύστερα τρέχουν στον φαροφύλακα κάτω στο μεγάλο βράχο.
Να σε προσέχει. Να σε συντρέχει με το μάτι του. Να τους φωνάξει…

Μπαίνεις μες στη βάρκα σου και πας.
Κι όλο κοιτάς τον πάτο με μια ρυτίδα πα στο μέτωπο.
΄Ετσι χάνεις τον ορίζοντα. Χάνεις το ταξίδι. Χάνεις το σκοπό.
Ανοίγεσαι και σκοτεινιάζει. Χάθηκες απ τα μάτια τους χάθηκε το λιμάνι.
Χαίρεσαι και φοβάσαι. Που είναι οι νέες στεριές? Είναι σκοτάδι ακόμα, θα φανούν…
Περνάει η νύχτα, ξημερώνει. Ίδια είναι ακόμα τα νερά.
Πέρα μακριά, στ άβλεπα ο φαροφύλακας να σ έχει έννοια.
Είναι γέρος, και ξέρει.
Οι βαρκούλες δεν κάνουν για βαθιά νερά, για μεγάλα ταξίδια.
Με μια ρυτίδα στο μέτωπο κοιτάει ακόμα τον ορίζοντα.
Πονάν τα μάτια η καρδιά του, πονάν οι θύμισες και η γνώση.
Ξέρει, πως όσες βαρκούλες έφυγαν για τα μεγάλα τους ταξίδια,
ποτέ δε γύρισαν και ποτέ δεν έφτασαν.
Άλλες τις φούρλισε ο αέρας,
άλλες βρήκαν στην πλώρη τους καράβια κι ούτε που ακούστηκε το κρακ!
Κι άλλες δεν τόλμησαν ποτέ να ταξιδέψουν.
Κρυμμένες βρίσκονται ακόμα και περιμένουν να βρουν θάρρος να φανούν.

Να ξέρεις

Να ξέρεις.
Πιο δύσκολο είναι να ξέρεις.
Καλύτερα άγνοια να δηλώνεις.
΄Ετσι δε χρειάζεται να είσαι στη μέση.
Να κρατάς αποστάσεις. Να λες μισές αλήθειες.

Να ξέρεις.
Πάντα θέλεις να ξέρεις.
Να μην αγνοείς τα σημαντικά.
Να μπορείς να ελίσσεσαι.
Έτσι όμως χάνεις τον ύπνο σου.
Χάνεις τους φίλους σου, τους αγαπημένους,
και την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους.

Να ξέρεις.
Στη γνώση όμως φτάνεις πάντα μόνος.
΄Εχεις αφήσει πίσω σου τους άλλους.
Όταν πια μάθεις,
έχεις γευτεί όλη την πίκρα της μοναξιάς.
Κι όταν φτάσουν κι οι άλλοι,
Κανείς δε θέλει να σε ακούσει.
Θα μάθουν κι αυτοί.
Κάνοντας τα δικά τους λάθη.

Μα τότε, δε θέλεις πια να ξέρεις.

50 % ...ΚΑΤΩ ...

Ένας διαλυμένος άνθρωπος μέσα στο κουτί του.
Μέλη σκορπισμένα ανάκατα.
Ένα μάτι πράσινο να σε κοιτάει κενά.

Οδηγίες χρήσης λειψές.
Τρείς σελίδες όλες κι όλες, λείπει η μεσαία.
Λείπει το σωστό κλειδί που θα σφίξει τις βίδες.

Κοιτάς το κουτί και προσπαθείς να αποφασίσεις
Αν αξίζει τον κόπο να ασχοληθείς.
Κουνάς το κεφάλι, και επιστρέφεις το κουτί στο ράφι

Δεν θα ψωνίσεις σήμερα.

Ένας διαλυμένος άνθρωπος μέσα στο κουτί του.
Περιμένει τις εκπτώσεις.