Φεγγάρια, ροδάκινα

Σε μια συναυλία…

Έπιανες μια νότα, και ήταν σαν να καβάλαγες τη ρυτίδα του αέρα. Στροβιλιζόσουν στα κουτούκια, έπαιζες με τα αφρούδια της θάλασσας, βούταγες σε σκοτεινές σπηλιές. Κι όλα αυτά με μια τόσο δα μικρούλα νότα. που έφερε την παρέα της μαζί, και όλοι γινήκατε παρέα. Παρέα ταξιδιάρικη, Πουθενά δε σηκώθηκες να πας, μα παντού σε ταξίδεψαν απόψε. Παντού ήσουν και τίποτα δε σε ένοιαζε. Σήκωνες το κεφάλι και έβλεπες το φεγγάρι και ήξερες ότι όπου και να πας, το ίδιο φεγγάρι θα βλέπεις, και με ένα φίλο σαν το φεγγάρι, ο κόσμος γίνεται λιγότερο άγριος. Φωτίζονται οι σκοτεινές γωνιές, και είναι πλεονέκτημα να υπάρχει μια γνωστή φάτσα στην παρέα.
Εγώ σήμερα λοιπόν, ήξερα το φεγγάρι. Και δεν ένοιωσα μόνη. Ούτε φοβήθηκα όταν αυτός μου έπιασε το χέρι. Ήξερα το φεγγάρι και το ήξερε κι αυτός. Μου το έδειξε και μου είπε «πάμε»? «Πάμε» του απάντησα. Είναι ωραίο οι άλλοι να μαντεύουν τον προορισμό σου. Καθίσαμε σε μια πέτρα που ασήμιζε από το φως. Χορηγία του κοινού γνωστού μας και μιλάγαμε.
Μου έλεγε πως κάποτε που ήθελε να συναντήσει το φεγγάρι, είχε βουτήξει στα ασημιά νερά μιας θάλασσας τη νύχτα. Συμφώνησα πως αυτός είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να το συναντήσεις. Κι εγώ του είπα, πως μια άλλη νύχτα, έβαλα μια αχτίδα στα μαλλιά μου, και αυτός συμφώνησε πως αυτός είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να βρεις αυτό που γυρεύεις.
Σε βρήκα του είπα, και έγειρε και με φίλησε. ΄Ενα φιλί σα ροδάκινο όλο γεύση και άρωμα, που έλεγα πως δεν έχω ξαναφιληθεί ποτέ μου. Ωραίο φιλί ατελείωτο.
Κάποιος κρυφογέλαγε πάνω από τα κεφάλια μας, αλλά δεν του έδωσα σημασία του σκανταλιάρη φίλου μας. Ήθελα κι άλλο φρούτο να γευτώ. Μερικές φορές το φιλί, για το φιλί και μόνο, είναι απόλαυση. Είναι… είναι… είναι… είναι… η πιο βαθιά ηδονή. Η πιο έντονη ανάγκη. Κι αυτός ήξερε να με φιλάει ακριβώς έτσι. Χωρίς προορισμό. Μόνο και μόνο για το φιλί.
Ζαλίστηκα τόσο, που δεν ήξερα κατά που πέφτει ο ουρανός. Δεν ήξερα κατά που είναι το φεγγάρι. Και τότε κατάλαβα πως ήμουν στο φεγγάρι. Πρώτα μέσα στην αγκαλιά του και μετά πάνω στο φεγγάρι. Σήκωσα το κεφάλι, κοίταξα γύρω μου, και δεν είδα τίποτα γνωστό. Μα δε με πείραζε πια, είχα μάθει την αγκαλιά του.