Καλή αρχή Μπιχλιμπίδα μου

Καμία αρχή δεν την γνωρίζεις αν δεν γίνει. Μην φοβάσαι. Το μόνο που έχει σημασία είναι να αντεπεξέλθεις παλικαρίσια. Μικρή πρόταση – μεγάλη κουβέντα.

Εσύ μια μικρούλα είσαι, ένα τόσο δα πραγματάκι στο άπειρο, πρέπει να βρεις τη λιονταρίσια σου καρδιά σε αυτό το κορμάκι και να την προκαλέσεις να ξυπνήσει. Να βρυχηθεί. Να την ακούσουν οι γύρω και να τρομάξουν. Να σε υπολογίσουν. Να σε φοβηθούν. Να σε σεβαστούν.

Όταν μεγαλώσεις, και γίνεις βουνό, όταν ψηλώσεις και φτάσεις στα αστέρια, τίποτε από όλα αυτά δεν θα έχει σημασία. Μα τώρα που είσαι σποράκι, που κοιτάει δειλά από κάτω από το χώμα και στραβώνεται με το φως του κόσμου, τώρα που είσαι δελφίνι που βουτά στο πιο μεγάλο και σκοτεινό βάθος, ελπίζεις και εύχεσαι το τσαγανό σου να μη σε αφήσει. Να σε βγάλει παλικαρίσια μέχρι το τέλος!!!

Ξέρεις, όλα τα μεγάλα δέντρα κάποτε ήτανε σποράκια. Και όλα τα απάτητα βουνά κάποτε ήτανε ένας κόκκος σκόνης. Όλα τα βάθη των ωκεανών απέραντη έρημος, και όλα τα αστέρια ήταν ... αστέρια. Όπως εσύ.
… Έτσι, για να έχουμε πάντα σημείο αναφοράς!

Να σου πω ένα μυστικό? Θα μου λείψεις απέεεεεραντα...