Birthday wishes

Muse - Liquid state

Take me for a ride, break me up and steal what's left inside
And make them pray, the iniquity has died inside and left a scar
I'm all red and done
Bring me peace and wash away my dirt
Spin me round and have me to divert
And walk into the light

Warm my heart to remind
And hold my head up high
And help me to survive
Kick me when I'm down
Feed me poison, fill me till I drown
Wake me up before I get unched out and fall into the night

Warm my heart tonight
And hold my head up high
And help me to survive

Έτσι.

Όταν η ζωή μου φέρεται καλά,

Κοιτάω πάνω απο τον ώμο μου.

Αναρρωτιέμαι.

Που είναι η λούμπα.

Όταν οι άνθρωποι μου φέρονται καλά,

Βυθίζομαι στα μάτια τους να βρω

Τι θέλουν.

Έγινα όλα αυτά τα αρτηριοσκληρωτικά που κορόιδευα?

Καμία αθωότητα?

Καμία πίστη?

Καμία τυφλή εμπιστοσύνη?

Μερικές φορές κοιτάζω στον καθρέφτη και διακρίνω

Το διαβολάκι δεξιά και το αγγελάκι αριστερά.

Μόνο που δεν είναι τόσο ξεκάθαρα όπως στις ταινίες.

Το πράγμα μπλέκει.

Όχι απόλυτη εμπιστοσύνη στο καλό,

Ελαφρά δικαιολογία στο κακό. - Έχει τους λόγους του.

Μετά απο δυο μπάτσους  και αρκετή εσωτερική αναζήτηση,

Μένω εκτεθειμένη.

Ούτε καλό, ούτε κακό. Ούτε καν ενδιάμεσο.

Καμία επαφή με την καθεστηκυία τάξη.

Κόσμους μακρυά, πλανήτες  και όχθες. 

Μασάω ένα κομάτι σανό και σηκώνω τους ώμους.

Δεν αρέσω στους πάντες.

Ούτε κάνω τον κόπο.

Κι αν στιγμές δεν αρέσω στον εαυτό μου,

Μου δίνω συγχαρητήρια - γιατί ευλόγησον με, -τουλάχιστον,

Δεν έχασα ακόμα την κριτική μου σκέψη.

Κάποιο μετερίζι απέμεινε και σε μένα.

Καζαντζάκης (Όταν οι άγγελοι σου ψιθυρίζουν).

΄Οταν σκύβει ο Καζαντζάκης και σου ψιθυρίζει στο αφτί τα χρέη του ανθρώπου, είναι σαν να χαμήλωσε ένας άγγελος, και σου αποκάλυψε την αλήθεια που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Γιατί δεν ήξερες οτι τη ζήταγες. Γιατί δεν γνώριζες πως δε ζούσες πριν. Πέφτουν τα λόγια σαν σταγόνες βροχής στο μέσα σου και το μπουμπούκι ξεδιπλώνεται. Η καρδιά σου? Η ψυχή? Τι είναι αυτό που γιγαντώνει μέσα σου? Μισό μέτρο σώμα, πλατιάζει και καλύπτει το άπειρο. Ακούει το ξεχασμένο του τραγούδι και σαν γέρος που θυμήθηκε την αγκαλιά της μάνας του με αγιασμένα δάκρυα τρέχει να βυθίσει το λογισμό του στη μοναδική του αλήθεια. Σ αυτή την αγκαλιά. Την ανάγκη, τη γνώση, την αέναη κίνηση.

Δεν άντεξα τα λόγια του για πολύ. Ξαναγυρνούσα στις αράδες, ανεβοκατέβαινα στις σειρές, πνιγμένη, πλανταγμένη, ξαφνιασμένη που όλα όσα είχα μπουρδουκλωμένα στο κεφάλι μου κάποιος άλλος τα έβαλε τακτικά με αγάπη στο χαρτί και μου τα φερε στην πόρτα μου ένα απόγευμα που τίποτα δεν έμοιαζε καινούριο.  Τριμένο εξώφυλλο απο βιβλίο, τούτη η ταπεινή πύλη του μέσα μου, του μέσα του, των όλων μας. Το κλείνω γιατί δεν αντέχω για πολύ, πιάνεται η ανάσα, με βασανίζουν τα νοήματα. Είμαι πολύ λίγη? Πολύ σκόρπια, και τα λόγια είναι πολύτιμα για να τα παρεξηγήσω. Φτιάχνουν ένα στέρεο υλικό και μαζεύουν το νου μου. Λίγο λίγο, σιγά σιγά, ξεδιαλέγουν τα πιο απύθμενα, και τα τραβάνε στο κέντρο. Απο τα σκοτάδια στο φως. Πως να μη δακρύζεις? Αυτό που με βασάνιζε, που δεν ήξερα πως με βασανίζει, αυτό που τώρα απλώθηκε μπροστά μου, ατελείωτη σκηνή  μπροστά μου αποκαλύπτεται.

Νοιώθω μικρή και μου υπόσχομαι πως όταν θα μεγαλώσω... Όταν θα μεγαλώσω, θα καταλαβαίνω καλύτερα. Περισσότερο. Μα πιάνω τον καθρέφτη, και βλέπω τις ρυτίδες. Τις άσπρες τρίχες. Πότε θα μεγαλώσω? Πότε θα καταλάβω? Σε ποιό χρόνο? Τόσο λίγη που νοιώθω, τόσα νοήματα, απλά μικρά, τρανά, απύθμενα. Εκεί που νοιώθω οτι τα τσάκωσα, τα έβαλα στέρεα στο νού μου, ξεφεύγουν γελώντας με την αποκοτιά μου. Κι άλλο μου λεν. Προσπάθησε κι άλλο. Μόλις έκανες το πρώτο βήμα.

Εξερευνώντας τον "Βραχόκηπο"

Σημείο αναφοράς.

Όλο και πιο συχνά ξαναγυρνώ στα μέσα μου και αυτοσυστήνομαι.

Γειά σου. Είμαι εσύ. Άλλαξα απο χτες. Χαίρω πολύ.

Ψάχνω να βρω το νόημα, και ο κόσμος μουτζουρώνει το τοπίο μου.

Γι αυτό κι εγώ του κλείνω το παραθυρόφυλλο και την πόρτα.

Ο κόσμος ποτέ δε με βοήθησε να καταλάβω. Μόνο με μπέρδευε.

Γυρνώ στα μέσα μου λοιπόν. Απλά πράγματα.

Ξανακάνω τις χιλιοειπωμένες ερωτήσεις.

Ποιά είσαι? Τι γυρεύεις εδω πέρα?

Γιατί τίποτε δε σε αγγίζει?

Τι θέλουν επιτέλους αυτοί?

Πλησιάζω το θεμέλιο λίθο. Το σφαγμένο κοκόρι.

Τρέχω τα δάχτυλα στη ριμαγμένη πέτρα και αναστενάζω με ανακούφιση.

Τουλάχιστον εσύ είσαι εδώ. Της λέω.

Όλα άλλαξαν. Τα χρώματα, οι ήλιοι, οι γεύσεις, αλλά εσύ παρέμεινες.

Νοιώθω ευγνωμοσύνη.

Χωρίς το σημείο αναφοράς δεν θα είχα θέση στον κόσμο.

Δεν θα ήμουν κόκκος. Θα ήμουν τίποτα.

Αλλά με την πέτρα μου να με δένει απο ένα σημείο στο σύμπαν,

Νοιώθω κομάτι του.

Μπορώ να την δέσω στο λαιμό μου. Μπορώ να την πετάξω και να ανοίξω κεφάλι.

Μπορώ να κάτσω επάνω και να συλλογιστώ.

Μπορώ να την χαράξω με δάκρυα, γιατί,  χαρές, παιχνίδια και τραγούδια.

Η πέτρα μου θα είναι πάντα αυτό. Μια πέτρα.

Κι εγώ θα βλέπω δίπλα της τον ίσκιο μου τα ψηλώνει  να αλλάζει να μετριέται.

Θα καταλαβαίνω πως δεν είμαι πέτρα, αλλά και πως χωρίς αυτή, θα ήμουν τίποτα.

Το σημείο αναφοράς δίνει νόημα  στην  εξέλιξη.

Οι άνθρωποι που δεν έρχονται.

Ερχονται τα ναυάγια?

Νυστάζω.

Δε θα περιμένω άλλο.

Βάζω κι άλλο ποτό.

Οι άνθρωποι που δεν έρχονται ποτέ δεν  ήταν εκεί.

Μόνη σου έπινες και τότε.

Η δυνατή σου φαντασία τα συνδίασε.

Μα δε με νοιάζει. Όχι απο πείσμα.

Απλά δε με νοιάζει.

Ευτυχισμένη είμαι με μένα.

Τους άλλους τι να τους κάνω...

Τα ναυάγια τι να τα κάνω?

Ότι έχω, βρίσκεται πίσω απο τα βλέφαρα μου.

Τα υπόλοιπα λίγα. Πολύ λίγα.

Δε θα περιμένω άλλο.

Τελευταία γουλιά.

...

Ξαπλώνω χαμογελώντας.

Μάλλον το πίστευα.

Μερικές φορές... είναι ωραίο να μη σε αφορά.

Μερικές φορές τα όνειρα...   

...δεν είναι ακριβώς αυτό.

     Είχα ξεχάσει πως δεν κάνει κύκλους μόνο η δική μου ζωή.
  ...Για να δούμε τι μάθαμε αυτή τη φορά παιδάκια!

              
What goes around comes always back around.  το έχει πει και το γκομενάκι άλλωστε.

Φίλε...

Γαμιέται ο Διας....

Μυρίζει  καμμένο λάστιχο.

Έχω πιεί ένα μπουκαλάκι κόκκινο, και ξέρω οτι είναι μαλακία.

Αλλά δε βρίσκω νόημα.

Θέλω να κατέβω κάτω.

Να περπατήσω.

Να γαμηθούν χρυσά βλαμμένα οι αντιοτιδήποτε και οι puppeteers .

Η ζωή. Η ζωή όπως την ξέρουμε, είναι πουτάνα.

Ευγενικά δωσμένα θα έλεγα καραπουτανάρα.

Σε γαμάει και την πληρώνεις.

Μερικές φορές.... την πληρώνεις και χωρίς να σε γαμάει.

Φίλε...

Πάντα εδώ ήμουνα. 

Σόρι που δε στο πα νωρίτερα.

Και να πάνε να γαμηθούν οι περιορισμοί μας.
Πάω κάτω. 
Space oddity- David Bowie