Σημείο αναφοράς.

Όλο και πιο συχνά ξαναγυρνώ στα μέσα μου και αυτοσυστήνομαι.

Γειά σου. Είμαι εσύ. Άλλαξα απο χτες. Χαίρω πολύ.

Ψάχνω να βρω το νόημα, και ο κόσμος μουτζουρώνει το τοπίο μου.

Γι αυτό κι εγώ του κλείνω το παραθυρόφυλλο και την πόρτα.

Ο κόσμος ποτέ δε με βοήθησε να καταλάβω. Μόνο με μπέρδευε.

Γυρνώ στα μέσα μου λοιπόν. Απλά πράγματα.

Ξανακάνω τις χιλιοειπωμένες ερωτήσεις.

Ποιά είσαι? Τι γυρεύεις εδω πέρα?

Γιατί τίποτε δε σε αγγίζει?

Τι θέλουν επιτέλους αυτοί?

Πλησιάζω το θεμέλιο λίθο. Το σφαγμένο κοκόρι.

Τρέχω τα δάχτυλα στη ριμαγμένη πέτρα και αναστενάζω με ανακούφιση.

Τουλάχιστον εσύ είσαι εδώ. Της λέω.

Όλα άλλαξαν. Τα χρώματα, οι ήλιοι, οι γεύσεις, αλλά εσύ παρέμεινες.

Νοιώθω ευγνωμοσύνη.

Χωρίς το σημείο αναφοράς δεν θα είχα θέση στον κόσμο.

Δεν θα ήμουν κόκκος. Θα ήμουν τίποτα.

Αλλά με την πέτρα μου να με δένει απο ένα σημείο στο σύμπαν,

Νοιώθω κομάτι του.

Μπορώ να την δέσω στο λαιμό μου. Μπορώ να την πετάξω και να ανοίξω κεφάλι.

Μπορώ να κάτσω επάνω και να συλλογιστώ.

Μπορώ να την χαράξω με δάκρυα, γιατί,  χαρές, παιχνίδια και τραγούδια.

Η πέτρα μου θα είναι πάντα αυτό. Μια πέτρα.

Κι εγώ θα βλέπω δίπλα της τον ίσκιο μου τα ψηλώνει  να αλλάζει να μετριέται.

Θα καταλαβαίνω πως δεν είμαι πέτρα, αλλά και πως χωρίς αυτή, θα ήμουν τίποτα.

Το σημείο αναφοράς δίνει νόημα  στην  εξέλιξη.