Το υποτιμάς καθώς το βλέπεις.
Χαμογελάς, τσιρίζεις, και τίποτα δε σε προετοιμάζει για την ανατροπή που θα φας.
Στιγμές αργότερα, ανεβαίνεις στην επιφάνεια ξαφνιασμένη,
μόνο και μόνο για να σε τουμπάρει το επόμενο.
Ξεροβήχεις και τσούζουν τα μάτια σου,
ίσα που προλαβαίνεις να κρατήσεις την ανάσα σου στο τρίτο και δυνατότερο.
Τρως άμμο, πίνεις νερό και κάτι άγριο μέσα σου ξυπνάει.
Φιλενάδα, της λες...
''Εσύ είσαι απέραντη, αλλά εγώ θα νικήσω''....
Και με άγνοια κινδύνου βουτάς με το κεφάλι ίσα στην καρδιά του επόμενου.
Σου αντιστέκεται, πεισμώνεις, δοκιμάζεις γωνίες, καίνε τα μέλη σου,
τρέμουν τα μπράτσα από την προσπάθεια,
αλλά σιγά σιγά μαθαίνεις τα βήματα αυτού του παράξενου χορού.
Μετράς τις ανάσες, αφήνεσαι όταν πρέπει, παλεύεις όταν χρειάζεται και ξαφνικά... ξεχνάς.
Δεν επιβιώνεις των κυμάτων, τα κάνεις φίλους σου.
Μοιράζεσαι ένα αρχαίο μυστικό, έναν ψίθυρο, μια κατεργαριά...
...και σε λίγο βρίσκεσαι στον αέρα, στον αφρό,
ίσα το σώμα σου να εφάπτεται με τις σταγόνες,
με όλη τη φόρα και την άνωση που έχεις κερδίσει
για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που μοιάζεις να πετάς...
Τί υπέροχη αίσθηση!!!
Προσγειώνεσαι πάντα.
Αλλά τι υπέροχη αίσθηση....
Είναι η θάλασσα?
Είναι η ζωή?
Δεν ξέρω...
