Μικρή ιστορία απώλειας

Βγαίνουμε τρεις φίλοι.

Παραγγέλνουμε ένα μπουκάλι με τέσσερα ποτήρια.

 Γεμίζουμε το τέταρτο να μας κρατάει συντροφιά όλη νύχτα.

 Είναι ευκολότερο να κοιτάς ένα γεμάτο ποτήρι,

πάρα μια άδεια θέση. 

Η ζωή κάτω απο τους πάγους.

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ? Απάντησε μου!

Εδώ, που δεν φαντάζεσαι, πως θα μπορούσε.

Λες όχι αποφασιστικά, 

όπως αποφασιστικά είναι όλα τα όχι της ζωής σου.

Προσπαθώ να καταλάβω αν αυτή η πεποιήθηση

 δυναμώνει τις αποφάσεις σου ή

Αν οι αποφάσεις σου δυναμώνουν την πεποιήθηση σου.

Λάθος και τα δυο 

Αφού δεν βλέπεις πως το όχι, είναι η πιο αδόκιμη λέξη.

Δεν έχει πυγμή, θέση, διάλογο, διαλακτικότητα.

Δείχνει μικρόνοια και βαρεμάρα. Λήξη προσπάθειας.

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ? Απάντησε μου.

Ρώτα τον Νέμο, το ψαράκι κλόουν.

Μη! Μη γελάς ειρωνικά.

 Η έλειψη φαντασίας είναι μεγάλο φρένο.

Κλείσε τα μάτια  και φαντάσου.

 Μην ντρέπεσαι.  Κανέναν.

Ούτε τον εαυτό σου. 

Σ’ αυτόν τον μπαγάσα, να του τα λες όλα.

Ιδίως αυτά που δεν θέλει να ξέρει.

 Να τον αφήνεις να κάνει λάθη. Να λέει ναι.

Να τον εκθέτεις και λίγο.

Έτσι προστατευμένο που τον κρατάς, δεν κάνει αντισώματα.

Θα σου κρυώσει.

Γιατί η αξία που μέσα μας φωλιάζει πιο βαθιά
είναι η ελεύθερη ζωή που ήθελες να ζούσες