Το τέλος των παραισθήσεων

Πώς τελειώνουν οι παραισθήσεις…

Οι μεγάλες προσδοκίες πως συντρίβονται?

Οι πλάνες…..

Μα με την πραγματικότητα φυσικά.

Αργεί λίγο να σε πιάσει, αλλά όταν το κάνει….

Ουυυυυυυ….

Πρόσεχε κακομοίρη μου!

Να χεις χιούμορ να γελάσεις γιατί διαφορετικά,

Θα κλάψεις, και θα κλάψεις, και θα κλάψεις…

Η πραγματικότητα έχει έναν τρόπο να μας στερεί αυτό που θεωρούσαμε εμείς πραγματικότητα, (την πλάνη), με έναν απάνθρωπα σκληρό τρόπο.

Αδύναμα πλάσματα εμείς, για να επιβιώσουμε, ζούμε τις πλάνες μας.

Αλήθεια τις κάνουμε, τους δίνουμε υπόσταση και χερούλια να πιαστούμε.

Όταν όμως έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, γιατί πάντα έρχεται κι ας αργεί,

Βλέπουμε τα χερούλια να στηρίζονται πουθενά.

Μετέωροι της φαντασίας μας είμαστε… ήμασταν…. Παραμένουμε.

Γι αυτό σου λέω.

Όταν ξυπνήσεις, γιατί θα ξυπνήσεις, όσο σκληρό και να είναι, ξεκόλλα.

Βγες από το ψέμα σου και ζήσε.

Τίποτα δεν είναι πιο σκληρό απ τις φρούδες ελπίδες.

Η ευτυχία

Η ευτυχία, η πολύτιμη ευτυχία, αυτή που νόμιζα ότι είχε φύγει, βρέθηκε.

Δεν ήταν αλλού, δεν μου την είχε πάρει κάποιος,

Μέσα μου την είχα κρύψει για να την προστατέψω.

Όσο εγώ δεν ήμουν έτοιμη κούρνιαζε σιωπηλή.

Εγώ μου έκρυψα τον ήλιο, βάζοντας τις παλάμες μου στα μάτια.

Εγώ σταμάτησα ν’ ακούω την αγάπη, βάζοντας τις παλάμες μου στ’ αφτιά.

Δεν ήμουν άξια, και ο αληθινός μου εαυτός το ήξερε.

Δεν με τιμώρησε, με φύλαξε εωσότου να είμαι ικανή να καταλάβω.

Και κατάλαβα αυτό.

Έρχονται στιγμές που πρέπει να συγχωρείς και να προχωράς.

Αυτό έκανα. Ζήτησα συγνώμη και συγχώρεσα.

Η ευτυχία μου με βρήκε γιατί επιτέλους κατάλαβα.

Όταν στάθηκα, έκλεισα τα μάτια και τ’ αφτιά στον κόσμο, στράφηκα μέσα μου.

Ψάχνοντας τη βρήκα αλλά την άφησα να υπάρξει. Δεν την πίεσα.

Της είπα «Κρύψου, αφού είσαι εδώ. Φτάνει που το ξέρω».

Μα τώρα που όλα δυνάμωσαν, δεν κρύβεται πια.

Ανεβαίνει στην επιφάνεια, πηχτή και σιωπηλή.

Δικτυώνεται στις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα μάγουλα.

Δεν φοβάμαι πια. Έχω περίσσευμα πάλι. Κοπιάστε!

Αυτό που κάνει όμορφη την έρημο, είναι οτι κάπου κρύβει ένα πηγάδι

Κωνσταντίνος

Βρήκα αγόρι που του αρέσουν:

το σύμπαν,
οι πλανήτες,
τα τσουνάμι,
η ροκ μουσική,
το σκυλί μου,
τα μακαρόνια,
ο χορός και το χοροπήδημα,
παίζει κιθάρα στα γόνατα,
με προσέχει,
δεν ντρέπεται καθόλου χωρίς να γίνεται λιγότερο χαριτωμένος
με έκανε να γελάω διαρκώς,
με ξέσκισε στις ερωτήσεις,
και φεύγοντας μου ζήτησε να μην τον ξεχάσω.
Τώρα πες μου.
Φταίω εγώ που είναι μόλις οκτώ?